Ալեն Սիմոնյանի հայտարարությունը հազիվ թե կարելի է դիտարկել որպես պատահական ռեպլիկ կամ էմոցիոնալ վրիպակ։ Սա այն տրամաբանության խտացված արտահայտությունն է, որով այսօր գործում է Հայաստանի իշխանությունը. քաղաքական անպատասխանատվության տրամաբանություն՝ քողարկված իբր թե վստահ ու հանգիստ տոնով։

Սերժ Սարգսյանը լավագույնս տիրապետում է հասարակական տրամադրություններին և քաջ գիտակցում է, որ ինքը շանս չունի երբևէ իշխանության վերադառնալու, բայց ունի շանս անպատիժ մնալու, քանի դեռ կարող է թույլ չտալ, որ հասարակության վստահությունը վերականգնվի ընդդիմության հանդեպ։ Այդ պատճառով նա մինչև վերջ խանգարելու է ընդդիմությանը․ մեծ հաշվով այլընտրանք էլ չունի։

Գոյություն ունի կայուն պատկերացում, թե վերջին երկու տասնամյակների հայաստանյան քաղաքականության մեջ եղել է առնվազն երկու տարբեր ժամանակաշրջան՝ մինչև 2018 թվականը և դրանից հետո։ Մեկը կապում են Սերժ Սարգսյանի, մյուսը՝ Նիկոլ Փաշինյանի անվան հետ։ Առաջինը բնորոշվում է որպես «հին համակարգ», երկրորդը՝ «հեղափոխական նորացում»։ Սակայն, եթե մի կողմ դնենք կարգախոսները, փողոցային ելույթների պաթոսն ու պաշտոնական ճառերը, ապա ի հայտ է գալիս մի պատկեր, որը նվազ հակադիր է և շատ ավելի տագնապալի:

Այսօր հայաստանյան քաղաքական դաշտում ականատես ենք լինում մի պարադոքսալ երևույթի, որտեղ փաստերը փոխարինվում են մանիպուլյացիոն պիտակներով։ Արցախի կորուստը, որը Սերժ Սարգսյանի և Նիկոլ Փաշինյանի վարած հետևողական արևմտամետ քաղաքականության ողբերգական հետևանքն էր, այսօր փորձ է արվում ներկայացնել բոլորովին այլ լույսի ներքո։

Չնայած այն բանին, որ Հայաստանի քաղաքական ուժերի դասավորությունը և առանցքային խաղացողների դրդապատճառները վաղուց արդեն գաղտնիք չեն ո՛չ մասնագետների, ո՛չ էլ ուշադիր հասարակության համար, ընտրությունների նախաշեմին Ռոբերտ Քոչարյանի և նրա գլխավորած «Հայաստան» դաշինքի դեմ տեղեկատվական արշավի ակտիվացումը սկզբնապես կարող էր սովորական նախընտրական բանավեճի տպավորություն ստեղծել։ Թվում էր, թե խոսքը ստանդարտ մրցակցության մասին է, որի շրջանակներում կողմերը փոխադարձ մեղադրանքներ են հնչեցնում և ձգտում ամրապնդել իրենց դիրքերը։

Արթուր Համբարձումյանը նշում է, որ քաղաքական դաշտում կան «արգելված թեմաներ», որոնց մասին չեն խոսում ո՛չ իշխանությունը, ո՛չ ընդդիմությունը։

Novostink.ru կայքում տեղադրվել է «Բադալյանների սինդիկատ. խաբեություն, կաշառակերություն, սպանություն» հրապարակումը, որն իրենից ներկայացնում է տեղեկատվական և հասարակական-քաղաքական բարձր նշանակություն ունեցող փաստավերլուծական նյութ: Հոդվածը բնութագրվում է փաստերի շարադրման համապարփակ մոտեցմամբ և ի ցույց է դնում անդրազգային ցանցի գործունեության սխեմաները՝ հանցավոր և ֆինանսական չարաշահումների հատկանիշներով:

Հայտնի փաստաբան, սահմանադրական և կորպորատիվ իրավունքի մասնագետ Արամ Օրբելյանը վերջերս տված հարցազրույցում հանգամանալից վերլուծել է Հայաստանում ընթացող ներկայիս գործընթացները՝ ինչպես մասնագիտական պրակտիկայի, այնպես էլ քաղաքացու տեսանկյունից:

Ինչպես իր տեսաբլոգում նշում է Արթուր Համբարձումյանը, վերջին մեկ տարվա ընթացքում Փաշինյանին հաջողվել է իրականացնել վերջին տարիների ամենապրագմատիկ քաղաքական օպերացիաներից մեկը։ Նա իր շուրջը կառուցել է դիմակայության այնպիսի կոնֆիգուրացիա, որի պայմաններում ինքը հայտնվում է գրեթե շահեկան վիճակում՝ նույնիսկ չունենալով բարձր հանրային վարկանիշ։

Միացյալ Նահանգների փոխնախագահ Ջեյ Դի Վենսի ցեղասպանության հուշահամալիր այցից մեկ ամիս անց թանգարան-ինստիտուտի տնօրեն Էդիտա Գզոյանը հեռանում է՝ առայժմ առանց մեկնաբանությունների։