Փաշինյանը, արտասանելով «Քյարքի» բառը, ընդամենը ադրբեջանական տեղանուն չի օգտագործում։ Նա ազդանշան է տալիս Ալիևին. «Մենք պատրաստ ենք գործարքի»։ Նա ստեղծում է իրավական և տեղեկատվական հիմք՝ ադրբեջանական հավակնությունները լեգիտիմացնելու համար։ Նա կապիտուլյացիան քողարկում է «խաղաղության գործընթացի» և «սահմանազատման» անվան տակ։

Ինչ վերաբերում է Ռոբերտ Քոչարյանին, ապա նա իզուր էր հույս դրել, որ Հայաստանի նոր խորհրդարանում խմբակցություն ունենալով՝ կկարողանա իրեն և իր երեխաներին ապահովագրել հաշվեհարդարից։ Վարչապետի այն ընտրազանգվածի համար, որին հետևողականորեն ներարկել են ատելություն թե՛ Քոչարյանի, թե՛ նրա երեխաների նկատմամբ՝ անկախ նրանից, թե այս քաղաքական գործչի իշխանությունը ինչ հաջողություններ է ապահովել Հայաստանի համար, դեմագոգ և պոպուլիստ Փաշինյանը կուռք է դառնում հենց այն պահին, երբ գործարկում է քաղաքական վենդետայի գործընթացը։ Իսկ ստեղծված իրավիճակից, ինչպես միշտ, օգտվում է նա, ով նստած է կուլիսների հետևում՝ ստվերում, այսինքն՝ Քոչարյանի գլխավոր հակառակորդն ու նրա աշխարհաքաղաքական հակապատկեր Սերժ Սարգսյանը։

Ազգային ժողովում կառավարության՝ 2026–2031 թվականների ծրագրի քննարկումը վերածվեց սուր քաղաքական մենամարտի։ «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Լիլիթ Գալստյանը, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրեց այն բանում, որ նրա վարած քաղաքականությունը տանում է Արցախյան հակամարտության ողբերգական հետևանքների օրինականացմանը։ Նրա խոսքով՝ իշխանությունը գիտակցաբար կամ թուլության պատճառով «լեգիտիմացնում է էթնիկ զտումը»՝ մի եզրույթ, որը նա ուղիղ չի արտասանում, սակայն որն իր ողջ ելույթի միջով անցնում է կարմիր թելի պես։