2018 թվականի քաղաքական փոփոխությունները հասարակության մեջ ձևավորեցին ոչ միայն իշխանափոխության, այլև ակնկալիքների մի ամբողջ համակարգ։ Այդ ակնկալիքների կենտրոնում, թերևս, կոռուպցիայի վերացումն էր՝ որպես պետական կառավարման արատավոր մեխանիզմների ապամոնտաժում և արտոնյալ խմբերի ազդեցության սահմանափակում։ Կոռուպցիայի դեմ պայքարը հռչակվեց նոր իշխանության ոչ միայն քաղաքական առաջնահերթություններից մեկը, այլև նրա բարոյական առավելության գլխավոր հիմնավորումներից մեկը։

Հայաստանի քաղաքական կյանքը հարուստ է անակնկալներով։ Բայց նույնիսկ այս ֆոնին խորհրդարանի փոխխոսնակ Ռուբեն Ռուբինյանի վերջին հայտարարությունն իրավամբ կարելի է բացառիկ համարել։ Եվ պատճառն ամենևին այն չէ, որ պարոն Ռուբինյանը հանրությանը սկզբունքորեն նոր բան է հայտնել։ Ընդհակառակը, նա պարզապես բարձրաձայնեց այն, ինչի մասին շատերը վաղուց կռահում էին, բայց ինչն իշխանության ներկայացուցիչները մինչ օրս խուսափում էին այդքան բացահայտ ձևակերպել:

ԱԺ պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանը բարձրաձայնել է մի հարց, որը լուրջ կասկածներ է առաջացնում պետական մարմինների քաղաքական չեզոքության վերաբերյալ։ Նրա խոսքով՝ «Զվարթնոց» օդանավակայանում ՀՀ ԱԱԾ սահմանապահ զորքերի հսկիչ-անցագրային կետում տեղադրված տեսախցիկով արված տեսագրությունը հայտնվել է Փաշինյանի ընտանիքին պատկանող «Հայկական ժամանակ» լրատվամիջոցի տելեգրամյան հարթակում։

Հանրային տրիբունալը հանգում է եզրակացության, որ Նիկոլ Փաշինյանը կրում է ուղղակի քաղաքական և քրեական պատասխանատվություն որոշումների համար, որոնք ծանրագույն հետևանքներ ունեցան հայ ժողովրդի և պետության համար։ Այդ որոշումները պետք է արժանանան ոչ միայն հանրային, այլև իրավական գնահատականի՝ Հայաստանի Հանրապետության գործող օրենսդրության շրջանակներում։

Եթե Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտը չի առաջադրում անհարմար հարցեր նույնիսկ այն դեպքում, երբ խոսքը վերաբերում է պետության ամենակարևոր ժողովրդավարական գործընթացներից մեկին, անխուսափելիորեն առաջանում է հարց՝ ինչի՞ համար է այդ ինստիտուտը և ինչո՞ւ է պետությունը ամեն տարի միլիոնավոր դրամներ ծախսում դրա պահպանման վրա։

Рассуждения о будущих союзах внутри парламента фактически означают, что партия «Сильная Армения» уже рассматривает вариант получения депутатских мандатов и участия в работе нового парламента.

Հնարավոր է՝ Հայաստանում խորհրդարանական ընտրություններում արձանագրված խախտումների վերաբերյալ հաղորդումների մի մասը ժամանակի ընթացքում համոզիչ բացատրություն ստանա։ Հնարավոր է, որ առանձին դրվագներ մարդկային սխալի կամ կազմակերպչական թերացումների հետևանք լինեն։ Սակայն զուգադիպությունների քանակն ունի որոշակի սահման, որից այն կողմ խոսքն արդեն ոչ թե պատահականությունների, այլ օրինաչափության մասին է:

Եվ այսպես՝ ընտրությունները կայացան։ Համենայն դեպս, իշխանությունները հենց դա են փորձում ներշնչել մեզ՝ շտապելով շնորհավորել միմյանց հերթական պատմական հաղթանակի առթիվ։ Ընդ որում, շնորհավորանքները այնքան հապշտապ սկսվեցին, որ անփորձ դիտորդի մոտ կարող էր տպավորություն ստեղծվել, թե քվեարկության արդյունքները կանխորոշված էին դեռևս մինչև ընտրությունների ավարտը:

Եթե Երևանն իսկապես համոզված է, որ նման պահանջները զուրկ են միջազգային-իրավական հիմքից, ապա ինչո՞ւ է հայկական դիվանագիտությունը հարյուր հազարավոր արցախահայերի՝ իրենց տները վերադառնալու իրավունքը դնում մի քաղաքական նախագծի հետ նույն հարթության վրա, որը հենց հայկական կողմն անհիմն է համարում;

Հանրային հեռուստատեսության եթերում տեղի ունեցած բանավեճի ժամանակ Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանը, ըստ էության, արեց այնպիսի խոստովանություն, որը վաղուց պետք է դառնար իրավապահ մարմինների քննության առարկա։ Խոսելով Գորիս-Կապան ճանապարհի մասին՝ նա հայտարարեց, որ դրա հանձնումը եղել է «մեր պահանջը»։