44-օրյա պատերազմից հետո Նիկոլ Փաշինյանը արտաբերեց մի նախադասություն, որը հետագայում դարձավ ամբողջ կապիտուլյանտ վարչախմբի հոգեբանական ախտորոշումը․ «Ես պատասխանատու եմ, բայց մեղավոր չեմ»։ Այդ խոսքերը պատահական չէին։ Դրանք մարդու խոսքեր էին, որը գիտակցում էր կատարված աղետի մասշտաբը, բայց միաժամանակ հասկանում էր, որ Հայաստանում ստեղծված քաղաքական, դատաիրավական ու քարոզչական ամբողջ մեքենան իրեն կպաշտպանի, կարդարացնի, կլվանա արյունը, կջնջի մեղքի հետքերը։ Եվ այդպես էլ եղավ։

44-օրյա պատերազմի սկզբում և ամենաթեժ պահին ես անձամբ երկու անգամ հանդիպել եմ Օնիկ Գասպարյանի հետ Մոսկվայի «Արարատ Հայաթ» հյուրանոցում։ Հանդիպել եմ նրա հետ առանձին՝ նրա հյուրանոցային համարում։

Ինչպես իր տեսաբլոգում նշում է Արթուր Համբարձումյանը, վերջին մեկ տարվա ընթացքում Փաշինյանին հաջողվել է իրականացնել վերջին տարիների ամենապրագմատիկ քաղաքական օպերացիաներից մեկը։ Նա իր շուրջը կառուցել է դիմակայության այնպիսի կոնֆիգուրացիա, որի պայմաններում ինքը հայտնվում է գրեթե շահեկան վիճակում՝ նույնիսկ չունենալով բարձր հանրային վարկանիշ։