Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ հոդվածով Ռուսաստանը պետք է նախաձեռներ բարեփոխումներ Արևմտյան Հայաստանում և իր զորքերը դուրս բերեր միայն այն դեպքում, երբ երաշխավորված լիներ հայ բնակչության անվտանգությունը։ Սակայն Բեռլինում այս դրույթը փոխարինվեց 61-րդ հոդվածով, որտեղ բացակայում էր կոնկրետ երաշխիքների մեխանիզմը։ Փոխարենը՝ Օսմանյան կայսրությունը պարզապես պարտավորվում էր իրականացնել բարեփոխումներ՝ առանց հստակ վերահսկողության։

Սամվել Կարապետյան, Ռոբերտ Քոչարյան, Գագիկ Ծառուկյան, Դուք ամիսներ շարունակ հանրությանը ասում եք, որ պատերազմ չի լինելու, որովհետև Նիկոլ Փաշինյանը հեռանալու է։ Իսկ եթե պատերազմը կազմակերպվի նրա հեռանալը կանխելու համար՞։

Սերժ Սարգսյանը վերջին շրջանում ակնհայտորեն անցել է իր քաղաքական կենսագրության ամենախոցելի էջերից մեկի՝ 2018 թվականի «թավշյա հեղափոխության» վերախմբագրման գործին։ Երրորդ նախագահը հերթական անգամ հանդես եկավ ինքնաարդարացման ժանրի հայտարարությամբ՝ պնդելով, թե իր հայտնի «Նիկոլը ճիշտ էր, իսկ ես՝ սխալ» արտահայտությունը որոշ «ոխերիմ բարեկամներ» խմբագրել, աղավաղել և հանրությանը սխալ իմաստով են մատուցել։

Քանի դեռ 44-օրյա պատերազմի մասին ճշմարտությունը չի բարձրաձայնվել, մնացածն ընդամենն իմիտացիա է: Հետաքննության իմիտացիա: Պատասխանատվության իմիտացիա: Պետության իմիտացիա: Իսկ իմիտացիայի վրա կառուցված համակարգում պարտությունը պատահականություն չի լինում: Այն դառնում է օրինաչափություն։

Սա լոկ պարտություն չէ, այլ՝ ոճիր: Եվ այն պետք է կոչվի իր անունով: Իսկ ոճրագործները պետք է կանգնեն տրիբունալի առջև։

Սեյրան Օհանյանը ներկայացրեց փաստերի և որոշումների տրամաբանորեն փոխկապակցված մի շղթա, որոնք իրավական դաշտում կարող են որակվել՝ որպես անփութություն, լիազորությունների չարաշահում կամ պաշտոնեական պարտականությունների չկատարում, որոնք ծանր հետևանքներ են թողել երկրի պաշտպանունակության և տարածքային ամբողջականության վրա:

Որքան էլ տարօրինակ է, հայ հասարակության 70%-ը համարժեք չարձագանքեց Նիկոլ Փաշինյանի վիրավորական խոսքին, ով իրեն չընտրողներին անվանեց շուն։

Ճակատագրի հեգնանքն այն է, որ 2021 թվականի նախընտրական ծրագրի առանցքային դրույթներն իրականացվեցին ճիշտ հակառակ ճշգրտությամբ։ Նույն ճակատագիրը, անկասկած, սպասվում է նաև ներկայիս ծրագրային դրույթներին։ Բացառությամբ մեկի. եկեղեցու «բարենորոգմանը» վերաբերող Նիկոլ Փաշինյանի խոստումները հենց այն շարքից են, որոնք նա հասցնելու է մինչև վերջ: Այն պարզ պատճառով, որ դա արտաքին պատվեր է՝ համակարգողների կողմից հստակ դրված առաջադրանք դավաճանների և, հնարավոր է, աղանդավորների այս կուսակցության համար. հայ ժողովրդի ազգային ինքնության հիմքերի և, որպես հետևանք, հայկական պետականության հաջորդական ապամոնտաժում:

Հայ ժողովուրդը, լինելով ցեղասպանություն ապրած ժողովուրդ, դեռևս չի ընդունել խստությամբ գործող օրենք, որը խիստ պատժի կենթարկի ցեղասպանությունը հերքողներին կամ նրանց արդարացնողներին։

Արդեն որերորդ օրն է՝ հանրությանն ալեկոծում է առաջին հայացքից տարօրինակ մի հայտարարություն։ Բարձրաստիճան պաշտոնյան՝ Ազգային ժողովի նախագահը, դատողություններ է անում անվտանգության երաշխիքների մասին։ Եվ թվում է, թե խոսում է պետական կարևորության հարցերից, խաղաղությունից ու կայունությունից։ Սակայն բավական է մի փոքր ուշադիր լինել ու խորամուխ լինել ասվածի իմաստի մեջ, և արտաքին բարեհաճության հետևում ի հայտ են գալիս մռայլ ու ցինիկ իրականության ուրվագծերը։