Փաշինյանը, արտասանելով «Քյարքի» բառը, ընդամենը ադրբեջանական տեղանուն չի օգտագործում։ Նա ազդանշան է տալիս Ալիևին. «Մենք պատրաստ ենք գործարքի»։ Նա ստեղծում է իրավական և տեղեկատվական հիմք՝ ադրբեջանական հավակնությունները լեգիտիմացնելու համար։ Նա կապիտուլյացիան քողարկում է «խաղաղության գործընթացի» և «սահմանազատման» անվան տակ։

Ինչ վերաբերում է Ռոբերտ Քոչարյանին, ապա նա իզուր էր հույս դրել, որ Հայաստանի նոր խորհրդարանում խմբակցություն ունենալով՝ կկարողանա իրեն և իր երեխաներին ապահովագրել հաշվեհարդարից։ Վարչապետի այն ընտրազանգվածի համար, որին հետևողականորեն ներարկել են ատելություն թե՛ Քոչարյանի, թե՛ նրա երեխաների նկատմամբ՝ անկախ նրանից, թե այս քաղաքական գործչի իշխանությունը ինչ հաջողություններ է ապահովել Հայաստանի համար, դեմագոգ և պոպուլիստ Փաշինյանը կուռք է դառնում հենց այն պահին, երբ գործարկում է քաղաքական վենդետայի գործընթացը։ Իսկ ստեղծված իրավիճակից, ինչպես միշտ, օգտվում է նա, ով նստած է կուլիսների հետևում՝ ստվերում, այսինքն՝ Քոչարյանի գլխավոր հակառակորդն ու նրա աշխարհաքաղաքական հակապատկեր Սերժ Սարգսյանը։

Ազգային ժողովում կառավարության՝ 2026–2031 թվականների ծրագրի քննարկումը վերածվեց սուր քաղաքական մենամարտի։ «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Լիլիթ Գալստյանը, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրեց այն բանում, որ նրա վարած քաղաքականությունը տանում է Արցախյան հակամարտության ողբերգական հետևանքների օրինականացմանը։ Նրա խոսքով՝ իշխանությունը գիտակցաբար կամ թուլության պատճառով «լեգիտիմացնում է էթնիկ զտումը»՝ մի եզրույթ, որը նա ուղիղ չի արտասանում, սակայն որն իր ողջ ելույթի միջով անցնում է կարմիր թելի պես։

Փաշինյանի՝ Տիգրանաշենը հանձնելու մտադրությունը ազգային շահերի համակարգային դավաճանության երկար շղթայի հերթական օղակն է։

Հայաստանում կառավարման համակարգում պաշտոնյաների նշանակման համար մասնագիտական կարողությունները այդքան էլ որոշիչ չեն։ Գլխավոր հատկանիշը, որին թեկնածուն պետք է համապատասխանը՝ հավատարմությունն է։ Իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը խորհրդարանի Առողջապահության հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնում առաջադրել է պատգամավոր Լուսինե Բադալյանի թեկնածությունը։ Այս որոշումը կակիստոկրատիայի վառ օրինակ է՝ այնպիսի համակարգի, որտող իշխանությունը բաշխվում է ոչ թե մասնագիտական կարողությունների, այլ անձնական նվիրվածության սկզբունքով՝ անկախ մասնագիտական որակավորումից։

Դիվանագիտական ջանքերն ակտիվացնելու, այս հարցն առաջ մղելու համար բոլոր լծակներն օգտագործելու փոխարեն, փոխանակ Արցախում թուրք-ադրբեջանական տանդեմի իրականացրած էթնիկ զտումները միջազգային հանրությանը ներկայացնելու որպես Հայոց ցեղասպանության շարունակություն՝ Փաշինյանի վարչակարգը այն հայտարարում է «ոչ առաջնահերթ»։ Իսկ սա ի՞նչ է, եթե ոչ ազգային շահերի նպատակաուղղված սաբոտաժ։

Երեկվա կառավարության նիստը պատմության տարեգրության մեջ կմտնի ոչ թե որպես արտահանման ծրագրերի քննարկում, այլ որպես պատմության մեջ առաջին դեպքը, երբ կառավարության ղեկավարը պաշտոնական միջոցառումը վերածեց սիրողական աստղաֆիզիկայի դասի՝ ստենդափի տարրերով։ Նիկոլ Փաշինյանը, ըստ ամենայնի, որոշել է, որ պղպեղի ու լոլիկի մասին ձանձրալի թվերն իր ուշադրությանը չեն արժանի, ու այնպիսի բան ասաց, որ ողջամիտ մարդու մազերը բիզ-բիզ կկանգնեն։

Այն ֆոնին, երբ աշխարհը սրընթաց վերադառնում է XIX դարի իրողություններին, Հայաստանի վարչապետը թմբուկային կատարումներով է զվարճացնում հանրությանը։ Հնարավոր է՝ նա պատրաստվում է փողոցային երաժշտի կարիերայի, բայց երկրին շոումեն չէ պետք, այլ մարդ, որն ի վիճակի է հավասարակշռություն պահել աշխարհաքաղաքական ճնշումների արանքում։ Ժողովուրդը տառապում է, արքան զվարճանում։ Իսկ ինչ-որ մեկը, այս ամենին նայելով, անկեղծորեն հավատում է, թե հայոց պատմության վերջին էջը չի շրջվելու։ Վախենամ հիասթափեցնել բոլոր անուղղելի լավատեսներին։ Կշրջվի, եթե ծաղրածուն շարունակի արքայի դեր խաղալ։

Ակնհայտ է դառնում մի բան. Հայաստանին ստիպում են խաղալ «խաղաղասիրության» խաղը, մինչդեռ նրա շուրջ ձևավորվում է այնպիսի աշխարհաքաղաքական ճարտարապետություն, որտեղ հայկական պետականության համար ներկա իր տեսքով պարզապես տեղ նախատեսված չէ։ Անհնար է դիվանագիտություն անվանել տարածաշրջանից դուրս հավասարակշռություն գտնելու փորձերը, երբ կողքիդ Թուրքիան է՝ իր նեոօսմանական հավակնություններով, և Ադրբեջանը, որը Անկարայի աջակցությամբ չի թաքցնում իր ծրագրերը։ Սա արկածախնդրություն է։