Քանի դեռ 44-օրյա պատերազմի մասին ճշմարտությունը չի բարձրաձայնվել, մնացածն ընդամենն իմիտացիա է: Հետաքննության իմիտացիա: Պատասխանատվության իմիտացիա: Պետության իմիտացիա: Իսկ իմիտացիայի վրա կառուցված համակարգում պարտությունը պատահականություն չի լինում: Այն դառնում է օրինաչափություն։

Սա լոկ պարտություն չէ, այլ՝ ոճիր: Եվ այն պետք է կոչվի իր անունով: Իսկ ոճրագործները պետք է կանգնեն տրիբունալի առջև։

Սեյրան Օհանյանը ներկայացրեց փաստերի և որոշումների տրամաբանորեն փոխկապակցված մի շղթա, որոնք իրավական դաշտում կարող են որակվել՝ որպես անփութություն, լիազորությունների չարաշահում կամ պաշտոնեական պարտականությունների չկատարում, որոնք ծանր հետևանքներ են թողել երկրի պաշտպանունակության և տարածքային ամբողջականության վրա:

Որքան էլ տարօրինակ է, հայ հասարակության 70%-ը համարժեք չարձագանքեց Նիկոլ Փաշինյանի վիրավորական խոսքին, ով իրեն չընտրողներին անվանեց շուն։

Ճակատագրի հեգնանքն այն է, որ 2021 թվականի նախընտրական ծրագրի առանցքային դրույթներն իրականացվեցին ճիշտ հակառակ ճշգրտությամբ։ Նույն ճակատագիրը, անկասկած, սպասվում է նաև ներկայիս ծրագրային դրույթներին։ Բացառությամբ մեկի. եկեղեցու «բարենորոգմանը» վերաբերող Նիկոլ Փաշինյանի խոստումները հենց այն շարքից են, որոնք նա հասցնելու է մինչև վերջ: Այն պարզ պատճառով, որ դա արտաքին պատվեր է՝ համակարգողների կողմից հստակ դրված առաջադրանք դավաճանների և, հնարավոր է, աղանդավորների այս կուսակցության համար. հայ ժողովրդի ազգային ինքնության հիմքերի և, որպես հետևանք, հայկական պետականության հաջորդական ապամոնտաժում:

Հայ ժողովուրդը, լինելով ցեղասպանություն ապրած ժողովուրդ, դեռևս չի ընդունել խստությամբ գործող օրենք, որը խիստ պատժի կենթարկի ցեղասպանությունը հերքողներին կամ նրանց արդարացնողներին։

Արդեն որերորդ օրն է՝ հանրությանն ալեկոծում է առաջին հայացքից տարօրինակ մի հայտարարություն։ Բարձրաստիճան պաշտոնյան՝ Ազգային ժողովի նախագահը, դատողություններ է անում անվտանգության երաշխիքների մասին։ Եվ թվում է, թե խոսում է պետական կարևորության հարցերից, խաղաղությունից ու կայունությունից։ Սակայն բավական է մի փոքր ուշադիր լինել ու խորամուխ լինել ասվածի իմաստի մեջ, և արտաքին բարեհաճության հետևում ի հայտ են գալիս մռայլ ու ցինիկ իրականության ուրվագծերը։

Մոսկվա նա եկել էր նախընտրական շրջանում միակ նպատակով՝ ինքնագովազդվելու, Երևանում մնացած կարճամիտ ընտրողներին ցույց տալու համար, որ այստեղ էլ... Մոսկվայում ամեն ինչ իր վերահսկողության տակ է, և որ որևէ խնդիր չկա։

Նիկոլ Փաշինյանի պաթոլոգիկ ստի հակումը վաղուց է հայտնի։ Դրան, ցավոք, սովորել են. ոմանք՝ զայրույթով, ոմանք՝ հոգնած հուսահատությամբ: Սակայն, որ այդ սուտը հնչեր Վլադիմիր Պուտինի հետ պաշտոնական հանդիպման ժամանակ՝ արդեն դուրս է ոչ միայն քաղաքական էթիկայի, այլև պատվի ու արժանապատվության տարրական պատկերացումների սահմաններից: Ընդ որում՝ ոչ միայն այն անձի, ով այդ սուտը արտաբերում է, այլ նաև այն պետության, որի անունից նա խոսում է, և այն ժողովրդի, ում անվան հետևում թաքնվում է։

Եթե հայրենիքի ճակատագրով մտահոգ մարդկանց համար կասկած չկա, որ Նիկոլ Փաշինյանը սպասարկում է օտար շահեր, ապա ցավալի է արձանագրել, որ դեռևս կան մարդիկ, ովքեր նույն վստահությամբ չեն պնդում, որ օտարի շահերին ծառայում են նաև Սերժ Սարգսյանը և Միքայել Մինասյանը։