ՄԵԼՈՅԱՆԻ «ԿԱՐՄԻՐ ԳԾԵՐԸ» ԵՎ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԻՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ
«Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության ներկայացուցիչ Գոհար Մելոյանը, խոսելով «Քաղաքացիական պայմանագրի» ներկայացուցիչների հնարավոր վարքագծի մասին, հայտարարել է.
«Իսկ ինչո՞ւ ենք բացառում, որ այո՛, կարող է «Քաղաքացիական պայմանագրի» շրջանակներում կան հայրենասեր հայեր, ովքեր, այնուամենայնիվ, կարմիր գծեր ունեն: ... Մենք կարող ենք արդարացիորեն ունենալ հնարավոր վարկած, որ «Քաղաքացիական պայմանագրի» որոշ թեկնածուներ, պատգամավորներ և մարդիկ ունեն անթույլատրելիության գիծ, օրինակ, որ այդ գիծը Տիգրանաշենի հանձնումն է»:
Առաջին հայացքից նման հայտարարությունները կոչված են ցույց տալու քաղաքական ճկունություն և դաշնակիցներ փնտրելու պատրաստակամություն՝ նույնիսկ իշխող կուսակցության ներսում։ Սակայն իրականում Մելոյանի խոսքերն ավելի շատ հարցեր են առաջացնում, քան տալիս պատասխաններ։
Նախևառաջ, վերջին տարիների փորձը ցույց է տալիս, որ շատ ավելի իրատեսական է ոչ թե «Քաղաքացիական պայմանագրի» պատգամավորների՝ ընդդիմության շարքեր անցնելու սցենարը, այլ ճիշտ հակառակ գործընթացը։ Վարչական ռեսուրսը, պետական ապարատի նկատմամբ վերահսկողությունը և Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական պրակտիկան վկայում են, որ հենց իշխանությունն ունի զգալիորեն ավելի մեծ հնարավորություններ՝ այլ կուսակցություններից առանձին պատգամավորների և քաղաքական գործիչների իր կողմը գրավելու համար։ Հետևաբար՝ իշխող ուժի ներկայացուցիչների մոտ զանգվածաբար «կարմիր գծեր» ի հայտ գալու մասին ենթադրությունն ավելի շատ քաղաքական ցանկություն է, քան հավանական սցենար։
Բայց էլ ավելի կարևոր է Մելոյանի հայտարարության մեկ այլ կողմ։ Խորհրդարանի ներսում ապագա դաշինքների մասին դատողությունները փաստացի նշանակում են, որ «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությունն արդեն իսկ դիտարկում է պատգամավորական մանդատներ ստանալու և նոր խորհրդարանի աշխատանքներին մասնակցելու տարբերակը։
Իսկ դա անխուսափելիորեն առաջ է բերում քաղաքական պատասխանատվության հարցը։ Եթե ընդդիմադիր ուժերը նախապես հայտարարում են ընտրություններից հետո խորհրդարանական համագործակցության ծրագրերի մասին, ապա դրանով փաստացի հասկացնում են, որ պատրաստ են ընդունել քվեարկության արդյունքները և մուտք գործել օրենսդիր մարմին՝ անկախ այն հանգամանքից, թե ինչպիսի դժգոհություններ և մեղադրանքներ են արդեն իսկ հնչեցվել ընտրական գործընթացի վերաբերյալ։
Մինչդեռ ընտրություններն ուղեկցվել են վարչական ռեսուրսների լայնածավալ կիրառմամբ, մանիպուլյացիաներով և կեղծիքներով։ Հետևաբար՝ Գոհար Մելոյանի խոսքերը շատ ավելի լուրջ քաղաքական նշանակություն ունեն, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից։ Դրանք վկայում են ոչ այնքան «Քաղաքացիական պայմանագրի» ներսում հնարավոր դաշնակիցներ փնտրելու փորձի, որքան «Ուժեղ Հայաստանի»՝ ապագա խորհրդարանական կոնֆիգուրացիայի մաս կազմելու պատրաստակամության մասին։ Իսկ դա իր հերթին անխուսափելիորեն կնշանակի համաձայնություն գործող իշխանության սահմանած խաղի կանոններին և Նիկոլ Փաշինյանի իշխանավարման լեգիտիմության ճանաչում:
