Ստեփանակերտը դատարկվեց։ Շուշին անցավ ադրբեջանական վերահսկողության տակ։ Տասնյակ հազարավոր մարդիկ կորցրեցին տունը։ Հարցը մնում է բաց․ Հայաստանը դասեր կքաղի՞, թե՞ պատմությունը նորից կկրկնվի։

Ինչպես ԽՍՀՄ անկումը մեկնարկեց 1985-ին գորբաչովյան բարեփոխումներով, չնայած որ անկումը նշվում է 1991 թվականին, այնպես էլ Հայաստանի թրքացման մեկնարկը տրվեց 2008-ից։

Հայաստանի քաղաքական օրակարգը վերջին օրերին կենտրոնացած է ԱՄՆ փոխնախագահ Ջեյդի Վենսի այցի շուրջ։ Իշխանությունները այն ներկայացնում են որպես պատմական իրադարձություն՝ ընդգծելով հայ-ամերիկյան հարաբերությունների խորացման հեռանկարը։

Համբարձումյանը պնդում է. Փաշինյանի, Սարգսյանի և Միրզոյանի նման գործակալների դերակատարության բացահայտումն անհրաժեշտ է պետության նկատմամբ հասարակական վերահսկողությունը վերականգնելու և հատուկ ծառայությունների մանիպուլյացիաներին վերջ դնելու համար:

Այսօր արդեն գործ ունենք ինստիտուցիոնալ հարվածի հետ, որն ուղղված է ոչ թե առանձին հոգևորականների, այլ եկեղեցու՝ որպես դարավոր կառույցի դեմ։

В Армении окончательно сложился новый социальный контракт: власть распоряжается ресурсами по своему усмотрению, а гражданам приходится слушать объяснения, почему они лишены поддержки. Пока населению разъясняют ограничения бюджета, в кабинетах и коридорах власти спокойно распределяются миллионы драмов.

Հայաստանի Արտաքին հետախուզության ծառայության հրապարակած զեկույցը 2026 թվականի անվտանգային ռիսկերի վերաբերյալ, ըստ էության, ոչ թե արտաքին իրավիճակի վերլուծություն է, այլ գործող իշխանության կողմից իրականացված ազգային անվտանգության համակարգի քայքայման արձանագրված արդյունք։

Չնայած Միքայել Մինասյանի բոլոր փորձերին՝ իր գործողությունները ներկայացնելու որպես «մարդկային սխալների» շարք, իրականությունն այլ է։ Նա չի եղել կողմնակի դիտորդ, պատահական մասնակից կամ քաղաքական իրադարձությունների «պատահական փոփոխական»։ Ընդհակառակը, նրա դերը եղել է համակարգային և կանխորոշող՝ մեդիատիրույթի վերահսկողությունից ու առանցքային ռեսուրսների ֆինանսավորումից մինչև կադրային կորիզի ձևավորմանը մասնակցելը, որն այնուհետև իրականացրեց «թավշյա հեղափոխությունը»։

Վերջերս Հայաստանում սկսել են քննարկել «Բոլորին դեմ եմ» անվանմամբ նոր քաղաքական հարթակի ստեղծման գաղափարը: Այն ներկայացվում է որպես միջոց՝ մոբիզացնելու նրանց ձայները, ովքեր սովորաբար դուրս են մնում ընտրություններից՝ հիասթափվածների, անտարբերների, իշխանության և ավանդական ընդդիմության նկատմամբ անվստահություն ունեցողների: Սակայն հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք հայտարարված նպատակները համապատասխանում են իրականությանը, թե՞ սա հերթական քաղտեխնոլոգիական հնարքն է՝ ուղղված ընդդիմադիր ձայների փոշիացմանը:

Գործնականում խոստացված «արդարություն բոլորի համար» սկզբունքը վերափոխվեց ընտրողականության նոր ձևի, որտեղ համակարգին հավատարմությունը դառնում է ավելի կարևոր, քան օրենքը, իսկ իրավապահ մարմինները կատարում են ոչ թե քաղաքացիների պաշտպանության, այլ քաղաքական ստատուս քվոյի պահպանման խնդիր: Այս առումով Գաբրիելյանի պատմությունը ոչ թե բացառություն է, այլ ախտանիշ՝ ցայտուն օրինակ այն բանի, թե ինչպես հեղափոխական հռետորաբանությունը վերածվեց ինստիտուցիոնալ ստի։