Հակոբ Բադալյանի «Օրվա թեման» հաղորդման վերջին թողարկման քննարկման առանցքում Փաշինյանի այն հայտարարությունն էր, ըստ որի Հայաստանը այժմ ինքնիշխան է, անկախ և բարեկեցիկ, քան երբևէ։ Բադալյանը, փորձել էր հասկանալ՝ արդյո՞ք իրականությունն իսկապես համապատասխանում է այդ պատկերին, թե գործ ունենք քաղաքական քարոզչության և հասկացությունների նենգափոխման հետ։
Ուրիխանյանը բաց տեքստով հարցադրում է անում՝ արդյո՞ք իշխանափոխությունը կազմակերպվել է հենց նախկին համակարգի ներսից, թե դա եղել է իշխանության սխալների արդյունք։ Նրա խոսքով՝ այս հարցի պատասխանը «գիտի ժողովրդի մեծ մասը», բայց ինքը պահանջում է հրապարակային պատասխան Սերժ Սարգսյանից։
«Չպետք է կամենանք մեր հույսը և ապագան նյութական Հայաստան գաղափարի վրա հիմնել, այլ պիտի տենչանք ու աշխատենք Հոգեւոր Հայաստանի համար»։
Նիկոլ, ախր ո՞նց անենք, որ հանդարտվես ու դադարես պայքարել։ Եթե սիրում ես երկիրդ և իսկապես ազատություն ու անկախություն ես կամենում նրան, ապա պարզապես մի կողմ քաշվիր մեր հանրապետության ճանապարհից: Եթե դա անես, ապա շուտով քո աչքով կտեսնես, թե ինչպես է լիարժեք ու անվտանգ կյանք հաստատվում ազատ ու անկախ Հայաստանում, որին դու իբր սիրում ես: Տարօրինակ սիրով:
Օրերս Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը հերթական անգամ որոշեց հանրությանը բացատրել, թե ով է «ճիշտ» հայը, ով՝ «սխալ», ով է արժանի հարգանքի, իսկ ով՝ հրապարակային նվաստացման։ Եվ, պետք է խոստովանել, այս հարցում իշխանությունն արդեն հասել է որոշակի «կայունության»․ եթե նախկինում մարդկանց բաժանում էին «սևերի» ու «սպիտակների», «նախկինների» և «ներկաների», ապա այժմ բաժանում են զոհվածների ու ողջ մնացածների։
Հարութ Սասունյան իր հոդվածում անդրադարձել է 2026 թվականի հունիսի 7-ին նախատեսված խորհրդարանական ընտրություններին՝ դրանք ներկայացնելով ոչ միայն որպես իշխանության հերթական վերարտադրության փորձ, այլև որպես Հայաստանի ապագայի համար ճակատագրական հանգրվան։ Սասունյանը նշում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանավարման ութ տարիները, իր գնահատմամբ, ուղեկցվել են ծանր քաղաքական ու ազգային կորուստներով՝ սկսած 2020 թվականի պատերազմից մինչև Արցախի հայաթափում և Հայաստանի տարածքային ու անվտանգային խնդիրներ։
Եվ եթե ԵԱՏՄ շուկան փակվի, փլուզման շղթայական գործընթացը կսկսվի ակնթարթորեն։ Փակվում է գինեգործարանը՝ առանց աշխատանքի են մնում ոչ միայն դրա աշխատակիցները, այլ նաև շշերի, պիտակների, խցանների մատակարարները, փոխադրող ընկերությունները և այն խանութները, որտեղ վաճառվում էր ապրանքը։
Երեկվա օրը, առանց չափազանցության, կարելի է անվանել նիկոլական իշխանության «ամենաբերքառատ» օրերից մեկը՝ արցախցիների նկատմամբ ատելություն բորբոքելու առումով։ Ընդ որում, այդ «բերքը» քաղվում էր բացահայտ մոլուցքով, գրեթե մոլագար համառությամբ, ասես խոսքն արդեն ոչ թե նախընտրական քարոզարշավի, այլ հայ ժողովրդի մի ստվար հատվածի նկատմամբ քաղաքական վրեժխնդրության մասին է:
Մի՞թե հայ ժողովուրդը կրկին պատրաստ է որպես ազգի առաջնորդ ընդունել մի մարդու, ում անունը վաղուց դարձել է դավաճանության հոմանիշ։ Նրան, ով սովոր է տեսախցիկների առաջ հագեցնել քաղցը՝ չնկատելով խղճի քաղցը, ում գոռգոռոցներն ու սպառնալիքները խլացնում են բանականության ձայնը, իսկ հիստերիաներն ու փողոցային խուժանի բառապաշարը դարձել են վարքագծի նորմա։ Մի՞թե Հայաստանը դատապարտված է երկրի ճակատագիրը հանձնել մի անհատի ձեռքը, ով զուրկ է տարրական քաղաքավարությունից ու մարդկային արժանապատվությունից։
Վերջին շրջանում ՌԴ ամենաբարձր մակարդակից եկող ազդակներն ուղղված են հայ ժողովրդին՝ որպես նախազգուշացում, թե ինչ է սպասվելու Հայաստանին, եթե հայ ժողովուրդը որոշի վերընտրել Նիկոլ Փաշինյանին։ Այս անգամ Ռուսաստանը հաշվի չի առնելու դարավոր բարեկամությունը, որը կառուցվել է փոխադարձ հարգանքի վրա։
