Ալեն Սիմոնյանի հայտարարությունը հազիվ թե կարելի է դիտարկել որպես պատահական ռեպլիկ կամ էմոցիոնալ վրիպակ։ Սա այն տրամաբանության խտացված արտահայտությունն է, որով այսօր գործում է Հայաստանի իշխանությունը. քաղաքական անպատասխանատվության տրամաբանություն՝ քողարկված իբր թե վստահ ու հանգիստ տոնով։
Մոսկվա նա եկել էր նախընտրական շրջանում միակ նպատակով՝ ինքնագովազդվելու, Երևանում մնացած կարճամիտ ընտրողներին ցույց տալու համար, որ այստեղ էլ... Մոսկվայում ամեն ինչ իր վերահսկողության տակ է, և որ որևէ խնդիր չկա։
Հայաստանը ռիսկի է դիմում մնալ հիմնական տրանսպորտային երթուղիներից դուրս՝ թուլացած ներդրումային միջավայրով, խաթարված առևտրային կապերով և կախվածությամբ այնպիսի նախագծերից, որոնցում իրեն վերապահված է երկրորդական դերակատարում։
Սերժ Սարգսյանը լավագույնս տիրապետում է հասարակական տրամադրություններին և քաջ գիտակցում է, որ ինքը շանս չունի երբևէ իշխանության վերադառնալու, բայց ունի շանս անպատիժ մնալու, քանի դեռ կարող է թույլ չտալ, որ հասարակության վստահությունը վերականգնվի ընդդիմության հանդեպ։ Այդ պատճառով նա մինչև վերջ խանգարելու է ընդդիմությանը․ մեծ հաշվով այլընտրանք էլ չունի։
Նիկոլ Փաշինյանի պաթոլոգիկ ստի հակումը վաղուց է հայտնի։ Դրան, ցավոք, սովորել են. ոմանք՝ զայրույթով, ոմանք՝ հոգնած հուսահատությամբ: Սակայն, որ այդ սուտը հնչեր Վլադիմիր Պուտինի հետ պաշտոնական հանդիպման ժամանակ՝ արդեն դուրս է ոչ միայն քաղաքական էթիկայի, այլև պատվի ու արժանապատվության տարրական պատկերացումների սահմաններից: Ընդ որում՝ ոչ միայն այն անձի, ով այդ սուտը արտաբերում է, այլ նաև այն պետության, որի անունից նա խոսում է, և այն ժողովրդի, ում անվան հետևում թաքնվում է։
Փաշինյանի պոպուլիզմի հաջողության գաղտնիքը բնավ ինչ-որ բացառիկ քաղաքական ձիրքի կամ ռազմավարական հանճարի մեջ չէ, ինչպես փորձում են մեզ հրամցնել էկրաններից ու ամբիոններից, այլ շատ ավելի պրոզայիկ, բայց դրանից ոչ պակաս ազդեցիկ գործոնների մեջ. սպասումների ու վախերի հետ աշխատելու կարողության և, ինչն առավել կարևոր է, հասարակության՝ ցանկալին որպես իրականություն ընդունելու պատրաստակամության մեջ։
Գոյություն ունի կայուն պատկերացում, թե վերջին երկու տասնամյակների հայաստանյան քաղաքականության մեջ եղել է առնվազն երկու տարբեր ժամանակաշրջան՝ մինչև 2018 թվականը և դրանից հետո։ Մեկը կապում են Սերժ Սարգսյանի, մյուսը՝ Նիկոլ Փաշինյանի անվան հետ։ Առաջինը բնորոշվում է որպես «հին համակարգ», երկրորդը՝ «հեղափոխական նորացում»։ Սակայն, եթե մի կողմ դնենք կարգախոսները, փողոցային ելույթների պաթոսն ու պաշտոնական ճառերը, ապա ի հայտ է գալիս մի պատկեր, որը նվազ հակադիր է և շատ ավելի տագնապալի:
Եթե հայրենիքի ճակատագրով մտահոգ մարդկանց համար կասկած չկա, որ Նիկոլ Փաշինյանը սպասարկում է օտար շահեր, ապա ցավալի է արձանագրել, որ դեռևս կան մարդիկ, ովքեր նույն վստահությամբ չեն պնդում, որ օտարի շահերին ծառայում են նաև Սերժ Սարգսյանը և Միքայել Մինասյանը։
Նիկոլ Փաշինյանը վերջերս հասարակությանը համառորեն առաջարկում է քաղաքական ընտրության բավականին յուրօրինակ բանաձև՝ կամ ինքը, կամ պատերազմ:
Այսօր հայաստանյան քաղաքական դաշտում ականատես ենք լինում մի պարադոքսալ երևույթի, որտեղ փաստերը փոխարինվում են մանիպուլյացիոն պիտակներով։ Արցախի կորուստը, որը Սերժ Սարգսյանի և Նիկոլ Փաշինյանի վարած հետևողական արևմտամետ քաղաքականության ողբերգական հետևանքն էր, այսօր փորձ է արվում ներկայացնել բոլորովին այլ լույսի ներքո։
