Երեկվա կառավարության նիստը պատմության տարեգրության մեջ կմտնի ոչ թե որպես արտահանման ծրագրերի քննարկում, այլ որպես պատմության մեջ առաջին դեպքը, երբ կառավարության ղեկավարը պաշտոնական միջոցառումը վերածեց սիրողական աստղաֆիզիկայի դասի՝ ստենդափի տարրերով։ Նիկոլ Փաշինյանը, ըստ ամենայնի, որոշել է, որ պղպեղի ու լոլիկի մասին ձանձրալի թվերն իր ուշադրությանը չեն արժանի, ու այնպիսի բան ասաց, որ ողջամիտ մարդու մազերը բիզ-բիզ կկանգնեն։
2026 թվականի մայիսին հայկական սոցիալական ցանցերի տիրույթում իսկական սկանդալ բռնկվեց․ Google Maps-ի միջազգային տարբերակում Արարատի մարզի Տիգրանաշեն բնակավայրի անվանումը փոխվել էր ադրբեջանական «Քյարքի»-ի, իսկ գյուղը քարտեզի վրա ներկայացվել էր որպես Ադրբեջանի տարածքի մաս։ Ընդդիմադիր պատգամավոր Քրիստինե Վարդանյանն այս տեղեկությունն անվանեց «մղձավանջային նորություն»։
Ինչ վերաբերմունք էլ ունենանք Էդգար Ղազարյանի քաղաքական անցյալին ու գործունեությանը, պետք է փաստենք, որ երեկ՝ օգոստոսի 13-ին, նա, անկասկած, վարպետության դաս տվեց Նիկոլ Փաշինյանի և նրա «ուսապարկերի» կուտակած թարախակույտերը բացելու գործում։ Նա խորհրդարան չէր եկել դատարկաձեռն․ ներկայացրեց համակարգված մեղադրական մի ամբողջ փաթեթ, որի յուրաքանչյուր կետն առանձին դատավճռի տպավորություն էր թողնում։
Այն ֆոնին, երբ աշխարհը սրընթաց վերադառնում է XIX դարի իրողություններին, Հայաստանի վարչապետը թմբուկային կատարումներով է զվարճացնում հանրությանը։ Հնարավոր է՝ նա պատրաստվում է փողոցային երաժշտի կարիերայի, բայց երկրին շոումեն չէ պետք, այլ մարդ, որն ի վիճակի է հավասարակշռություն պահել աշխարհաքաղաքական ճնշումների արանքում։ Ժողովուրդը տառապում է, արքան զվարճանում։ Իսկ ինչ-որ մեկը, այս ամենին նայելով, անկեղծորեն հավատում է, թե հայոց պատմության վերջին էջը չի շրջվելու։ Վախենամ հիասթափեցնել բոլոր անուղղելի լավատեսներին։ Կշրջվի, եթե ծաղրածուն շարունակի արքայի դեր խաղալ։
В нашей стране политическая клоунада приобретает поистине эсхатологический размах. Взять хотя бы сюжет, достойный пера Ерванда Отяна: в многострадальной Армении, где вопрос обороны — вопрос физического выживания, председателем парламентской комиссии по обороне и безопасности выдвинут Вилен Каренович Габриелян.
Հայաստանի ժողովրդական շարժման համակարգող Վազգեն Պետրոսյանի համոզմամբ՝ Հայաստանի շուրջ ձևավորվող նոր տրանսպորտային ու աշխարհաքաղաքական նախագծերը պետք է դիտարկել ոչ թե առանձին-առանձին, այլ գլոբալ ուժերի՝ առաջին հերթին ԱՄՆ-ի և Չինաստանի միջև խորացող մրցակցության համատեքստում։ Նրա գնահատմամբ՝ հատկապես ԹՐԻՓՓ-ը (TRIPP) Հայաստանի համար պարզապես ենթակառուցվածքային նախագիծ չէ, իսկ դրա շուրջ հնչող տնտեսական խոստումները կարող են քողարկել բոլորովին այլ՝ աշխարհաքաղաքական նպատակներ։
Ակնհայտ է դառնում մի բան. Հայաստանին ստիպում են խաղալ «խաղաղասիրության» խաղը, մինչդեռ նրա շուրջ ձևավորվում է այնպիսի աշխարհաքաղաքական ճարտարապետություն, որտեղ հայկական պետականության համար ներկա իր տեսքով պարզապես տեղ նախատեսված չէ։ Անհնար է դիվանագիտություն անվանել տարածաշրջանից դուրս հավասարակշռություն գտնելու փորձերը, երբ կողքիդ Թուրքիան է՝ իր նեոօսմանական հավակնություններով, և Ադրբեջանը, որը Անկարայի աջակցությամբ չի թաքցնում իր ծրագրերը։ Սա արկածախնդրություն է։
Ադրբեջանական երգիծական գրականության Մուլլա Իբրահիմ-Խալիլի կերպարը դատարկախոսության հավերժական կերպարն է, որի խոստումները իրականության հետ առաջին իսկ բախման ժամանակ ցրվում են ծխի պես։ Վերջին տարիների հայկական քաղաքական իրականության մեջ այս գրական արքետիպը մարմին ու արյուն ստացավ։ Նիկոլ Փաշինյանի խոսքը, որը ժամանակին ընկալվում էր որպես «վաղորդյան» թարմություն, այսօր դարձել է հասարակությանը համակարգված կերպով մոլորության մեջ գցելու գործիք։
2026 թվականի օգոստոսի 5-ին հայկական պառլամենտարիզմն իր կասկածելի պատմության հերթական էջը շրջեց․ Ազգային ժողովը 62 կողմ ձայնով Վաահն Ալեքսանյանին ընտրեց ԱԺ փոխնախագահ։ Իջևանի 33-ամյա բնակչի համար, ում մեծ քաղաքականություն մտնելու ճանապարհը սկսվել էր ոչ թե օրենսդրական նախաձեռնություններից, այլ ցուցադրական ինքնանվաստացումից, սա կարիերայի գագաթնակետն էր։ Այդ օրը 105 պատգամավորներից քվեարկությանը մասնակցեց 89-ը, և թեև 27-ը դեմ արտահայտվեցին, իշխանական մեծամասնության մեքենան անխափան կերպով ապահովեց անհրաժեշտ արդյունքը։
Ներկայումս ամփոփեմ, որ Հայաստանը ապրել է, զարգացել է, ունեցել է կայուն առաջընթաց, եղել է ոտքի վրա։ Եվ 2018–ին պետք էր, որ Հայաստանը քայլելուց անցնի վազքի կամ նույնիսկ՝ թռիչքի, ելնելով հասունացող մարտահրավերներից։ Բայց, դրանից հետո իշխանության եկած ուժը Հայաստանը վազքի կամ թռիչքի ռեժիմի մեջ դնեու փոխարեն, իջեցրեց ծնկի։
