Եվ այսպես՝ ընտրությունները կայացան։ Համենայն դեպս, իշխանությունները հենց դա են փորձում ներշնչել մեզ՝ շտապելով շնորհավորել միմյանց հերթական պատմական հաղթանակի առթիվ։ Ընդ որում, շնորհավորանքները այնքան հապշտապ սկսվեցին, որ անփորձ դիտորդի մոտ կարող էր տպավորություն ստեղծվել, թե քվեարկության արդյունքները կանխորոշված էին դեռևս մինչև ընտրությունների ավարտը:

Հանրային հեռուստատեսությամբ նախընտրական բանավեճերը հերթական անգամ հիշեցրին հին ճշմարտությունը. որքան քիչ են իշխանության պատասխաններն անհարմար հարցերին, այնքան շատ են նրա զինանոցում մեղադրանքները, պիտակավորումներն ու քաղաքական սարսափ պատմությունները։ Հենց այս ժանրում էլ անցավ հեռուստաբանավեճը, որը պետք է դառնար երկրի ապագայի քննարկում, սակայն վերածվեց մեղավորների փնտրտուքի հերթական ներկայացման:

Երբ երկրի առաջին դեմքը տարիներ շարունակ մարդկանց բաժանում է «սևերի» և «սպիտակների», «նախկինների» և «ներկաների», «յուրայինների» և «թշնամիների», վաղ թե ուշ հայտնվում են մարդիկ, որոնք որոշում են, որ քաղաքական հակառակորդին պետք չէ հակադարձել խոսքով։ Նրան պետք է լռեցնել բռունցքով։