Քանի դեռ 44-օրյա պատերազմի մասին ճշմարտությունը չի բարձրաձայնվել, մնացածն ընդամենն իմիտացիա է: Հետաքննության իմիտացիա: Պատասխանատվության իմիտացիա: Պետության իմիտացիա: Իսկ իմիտացիայի վրա կառուցված համակարգում պարտությունը պատահականություն չի լինում: Այն դառնում է օրինաչափություն։
Հայոց ցեղասպանությունը պարզապես պատմական իրադարձություն չէ։ Այն մարդկության դեմ ուղղված մեծագույն ոճիր է, որը չպետք է մոռացվի որևէ մեկի կողմից, առավելապես՝ որևէ հայի կողմից։
Եթե Սերժ Սարգսյանը հասկանում էր, որ Փաշինյանի գալը սպառնալիք է Արցախի համար, ապա իշխանությունը հանձնելու նրա որոշումը կամ հրեշավոր անպատասխանատվություն էր, կամ գիտակցված քայլ։ Երրորդ տարբերակ չկա։ Կա՛մ նա չէր գիտակցում հետևանքները, և այդ դեպքում նա կոմպետենտ չէ, կա՛մ հասկանում էր, և այդ դեպքում նա հանցակից է։
Սա լոկ պարտություն չէ, այլ՝ ոճիր: Եվ այն պետք է կոչվի իր անունով: Իսկ ոճրագործները պետք է կանգնեն տրիբունալի առջև։
Սերժ Սարգսյանը վերջապես պետք է գիտակցի իր կարգավիճակը և ամոթի զգացում ձեռք բերի՝ իր սխալները ուրիշների վրա բարդելու և ստելու ժամանակ։
Մեր առջև են Միքայել Մինասյանը և նրա մեդիա-քաղաքական շրջապատը՝ Միհրան Հակոբյանը, Սամվել Ֆարմանյանը, Նարեկ Մալյանը, Արթուր Դանիելյանը, Կոնստանտին Տեր-Նակալյանը: Նրանք, անշուշտ, հայտնի դեմքեր են, բայց վերջին տարիներին քաղաքական օրակարգ ձևավորող չեն եղել։ Եվ հանկարծ՝ միաժամանակյա, գրեթե շարային ելք հանրային տիրույթ՝ մեկ միասնական առաջադրանքով. համակարգված գրոհ Ռոբերտ Քոչարյանի, նրա շրջապատի և «Հայաստան» դաշինքի վրա…
Սեյրան Օհանյանը ներկայացրեց փաստերի և որոշումների տրամաբանորեն փոխկապակցված մի շղթա, որոնք իրավական դաշտում կարող են որակվել՝ որպես անփութություն, լիազորությունների չարաշահում կամ պաշտոնեական պարտականությունների չկատարում, որոնք ծանր հետևանքներ են թողել երկրի պաշտպանունակության և տարածքային ամբողջականության վրա:
Փաշինյանն այս փաստաթղթի մասին խոսում է որպես մի վերջնական ու անբեկանելի բանի։ Բայց արդյո՞ք դա այդպես է։ 1991 թվականի դեկտեմբերի 21-ի Ալմա-Աթայի հռչակագիրը ԱՊՀ ստեղծման մասին քաղաքական փաստաթուղթ է։ Դրանում խոսվում է սահմանների ճանաչման մասին։ Սակայն առանցքային հարցն այլ է. ո՞ր սահմանների մասին է խոսքը։
44-օրյա պատերազմի սկզբում և ամենաթեժ պահին ես անձամբ երկու անգամ հանդիպել եմ Օնիկ Գասպարյանի հետ Մոսկվայի «Արարատ Հայաթ» հյուրանոցում։ Հանդիպել եմ նրա հետ առանձին՝ նրա հյուրանոցային համարում։
Որքան էլ տարօրինակ է, հայ հասարակության 70%-ը համարժեք չարձագանքեց Նիկոլ Փաշինյանի վիրավորական խոսքին, ով իրեն չընտրողներին անվանեց շուն։
