Եվրամիությունը հարկ է համարում Ադրբեջանին բացատրել, թե ինչ է անում Հայաստանում։ Ոչ թե Երևանին բացատրել (դա ինքնին հասկանալի է), այլ հենց Բաքվին։ Որպեսզի, Աստված չանի, «սխալ մեկնաբանություններ» չառաջանան։ Այսինքն՝ Հայաստանի վերաբերյալ որոշումն ուղեկցվում է թշնամի երկրի առջև հաշվետվությամբ։ Սա արդեն նույնիսկ ակնարկ չէ, այլ՝ ախտորոշում:
2026-ի հունիսի 7-ի ընտրությունները հերթական ընտրություններ չեն։ Հայ հասարակությունը պետք է գնա ընտրելու՝ Արևմուտքից ուղղորդվող կամակատարներին՝ ի դեմս Նիկոլ Փաշինյանի և Սերժ Սարգսյանի կողմից ուղղորդվող որոշ ուժերի, կամ ընտրի իշխանության, ով չի պատրաստվում Հայաստանը դարձնել մանրադրամ Արևմուտքի համար՝ ի դեմս Քոչարյան Ռոբերտի և Սամվել Կարապետյանի։
Ճակատագրի հեգնանքն այն է, որ 2021 թվականի նախընտրական ծրագրի առանցքային դրույթներն իրականացվեցին ճիշտ հակառակ ճշգրտությամբ։ Նույն ճակատագիրը, անկասկած, սպասվում է նաև ներկայիս ծրագրային դրույթներին։ Բացառությամբ մեկի. եկեղեցու «բարենորոգմանը» վերաբերող Նիկոլ Փաշինյանի խոստումները հենց այն շարքից են, որոնք նա հասցնելու է մինչև վերջ: Այն պարզ պատճառով, որ դա արտաքին պատվեր է՝ համակարգողների կողմից հստակ դրված առաջադրանք դավաճանների և, հնարավոր է, աղանդավորների այս կուսակցության համար. հայ ժողովրդի ազգային ինքնության հիմքերի և, որպես հետևանք, հայկական պետականության հաջորդական ապամոնտաժում:
Շարունակելով նախորդ նյութում բարձրացված թեման՝ նշենք. Նիկոլ Փաշինյանի վերջին տարիների քաղաքականությունը հանգեցնում է մտորումների, որոնք բարեկիրթ հասարակության մեջ խուսափում են բարձրաձայնել։ Խոսքը Հայաստանի ապագայի մասին է, որը խոստանում է լինել ոչ թե ինքնիշխան ու ուժեղ պետություն, այլ հարմար կառավարվող պրոտեկտորատ՝ մի տեսակ աշխարհաքաղաքական «քարաքոս»․ ոչ կենդանի, ոչ միրգ, այլ տեղական պոպուլիզմի և արտաքին կառավարման սիմբիոզ։
Այս իրավիճակից ելքը, առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների համատեքստում, ոչ թե պարզապես անձերի փոփոխությունն է, այլ երկիրը անդունդի եզրին հասցրած տրամաբանության հետ արմատական խզումը։ Ընտրությունները պետք է դառնան ոչ թե կանխատեսելի վերջաբանով հերթական ներկայացումը, այլ ժողովրդի իսկական դատավճիռը՝ ընդդեմ ազգային կապիտուլյացիայի քաղաքականության։
Հայ ժողովուրդը, լինելով ցեղասպանություն ապրած ժողովուրդ, դեռևս չի ընդունել խստությամբ գործող օրենք, որը խիստ պատժի կենթարկի ցեղասպանությունը հերքողներին կամ նրանց արդարացնողներին։
Փաշինյանի իշխանության ղեկին մնալու յուրաքանչյուր հավելյալ օր մեծացնում է ռիսկերը։ Դա արտահայտվում է կոնկրետ ցուցանիշներով՝ բանակի թուլացում, սահմաններին անվտանգության մակարդակի անկում, տնտեսական կապերի վատթարացում, արտաքին խաղացողներից կախվածության աճ։ Սա կանխատեսում չէ, այլ արդեն տեղի ունեցող գործընթաց:
Ներկայումս Նիկոլ Փաշինյանը, Սերժ Սարգսյանի ոճով, փորձում է հայ հասարակությանը համոզել, թե ռուսական գազի այլընտրանքը կարող է լինել արդեն ադրբեջանական գազը։
Նույնիսկ եթե մի կողմ դնենք հարցի բարոյական կողմը, ակնհայտ է, որ սա ևս բլեֆ է՝ ինչպես ժամանակին ներկայացվող իրանական գազի տարբերակը։
Արդեն որերորդ օրն է՝ հանրությանն ալեկոծում է առաջին հայացքից տարօրինակ մի հայտարարություն։ Բարձրաստիճան պաշտոնյան՝ Ազգային ժողովի նախագահը, դատողություններ է անում անվտանգության երաշխիքների մասին։ Եվ թվում է, թե խոսում է պետական կարևորության հարցերից, խաղաղությունից ու կայունությունից։ Սակայն բավական է մի փոքր ուշադիր լինել ու խորամուխ լինել ասվածի իմաստի մեջ, և արտաքին բարեհաճության հետևում ի հայտ են գալիս մռայլ ու ցինիկ իրականության ուրվագծերը։
«Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության նախընտրական քարոզարշավի շրջանակներում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմն «ուրախ ավտոբուսով» շրջում են երկրով մեկ՝ բաժանելով կրծքանշաններ, որոնց վրա պատկերված է Հայաստանի քարտեզը՝ Հայկական ԽՍՀ սահմաններով։ Այդ նույն կրծքանշանով նա նույնիսկ ներկայացավ Մոսկվա՝ Վլադիմիր Պուտինի հետ հանդիպմանը։ Այս ժեստը, կարծես թատերական ռեկվիզիտ, խորհրդանշում է, այսպես կոչված, «Իրական Հայաստանը»։ Սակայն արտաքին ցուցադրականության հետևում թաքնված է մի հարց. որքանո՞վ է այս գաղափարն իրավական առումով հիմնավորված և ի՞նչ առնչություն ունի այն իրականության հետ։
