Հայաստանի էներգետիկ անվտանգության գնահատումը բացառապես առևտրային չափանիշներով կարող է հանգեցնել անդառնալի սխալների։ Չնայած, Փաշինյանը ոչ մի սխալ էլ չի գործում։ Նա գիտակցաբար և հետևողականորեն վաճառում է երկիրը։ Նա գիտակցաբար և հետևողականորեն ոչնչացնում է հայկական պետականությունը։ Եվ նրա գործողությունների համար այլ բացատրություններ պարզապես գոյություն չունեն։
Հայաստանում՝ մի երկրում, որն իշխանությունների շուրթերով 2018 թվականից ի վեր հպարտորեն իրեն հռչակում է «ժողովրդավարության բաստիոն», այսօր քաղբանտարկյալների թիվը հասնում է 248 -ի։ Իրավապաշտպանները ահազանգում են, միջազգային դիտորդները խոսում են «քաղաքական բռնաճնշումների» և «ավտորիտար միտումների» մասին, իսկ Նիկոլ Փաշինյանը, որը ժամանակին երդվում էր, թե «թավշյա հեղափոխությամբ» Հայաստանում սկսվել է օրենքի գերակայության դարաշրջանը, այսօր առավոտից երեկո հրահանգներ է տալիս՝ հաջորդը ում պետք է ձերբակալել։
Փաշինյանը, արտասանելով «Քյարքի» բառը, ընդամենը ադրբեջանական տեղանուն չի օգտագործում։ Նա ազդանշան է տալիս Ալիևին. «Մենք պատրաստ ենք գործարքի»։ Նա ստեղծում է իրավական և տեղեկատվական հիմք՝ ադրբեջանական հավակնությունները լեգիտիմացնելու համար։ Նա կապիտուլյացիան քողարկում է «խաղաղության գործընթացի» և «սահմանազատման» անվան տակ։
Վերջին շաբաթներին Հայաստանում տեղի ունեցողը պարզապես իրարից անջատ իրադարձությունների շղթա չէ, այլ միանգամայն փոխկապակցված սյուժե։ Նախկին նախագահ Քոչարյանի և նրա որդու ձերբակալությունը, Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի հանկարծակի փոփոխությունը, կառավարության ծրագրում հնչող տարօրինակ շեշտադրումները՝ այս ամենը մեկ ընդհանուր պատկերի է վերածվում, որը հուշում է իշխանությունը ցանկացած գնով պահելու համար մտածված ծրագրի մասին։ Քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանն իր «Օրվա թեման» հաղորդման շրջանակում հենց այսպես է գնահատում իրավիճակը։
Արթուր Համբարձումյանը տեսաբլոգ, որը, ըստ էության, անդրադարձել է Ազգային ժողովում վարչապետի ելույթին՝ առանձնացնելով ոչ թե ասվածը, այլ լռությամբ անտեսված հարցերը։ Համբարձումյան դիտարկմամբ՝ խորհրդարանական ամբիոնից հնչած հայտարարություններն ուղեկցվում են խորը լռությամբ մի շարք առանցքային թեմաների շուրջ, ինչը հարցականի տակ է դնում քաղաքական գործընթացների թափանցիկությունը։
Что касается Роберта Кочаряна, то он весьма зря рассчитывал на то, что, имея фракцию в новом парламенте Армении, обезопасит себя и своих детей от расправы. Накачанному электорату премьера, который ненавидит и Кочаряна, и его детей, вне зависимости от того, какие успехи обеспечила для Армении власть этого политика, демагог и популист Пашинян становится идолом ровно в тот момент, когда запускает процесс политической вендетты. А пользуется этой ситуацией неизменно тот, кто сидит за кулисами — в тени, а именно главный противник Кочаряна и его геополитический антипод Серж Саргсян.
Այսօրվա իշխանական պատգամավոր Անդրանիկ Քոչարյանը, ով նախորդ գումարման ԱԺ-ում զբաղեցնում է Պաշտպանության և անվտանգության հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնը , հաճախ է խոսում նախկին իշխանությունների օրոք իրականացված թալանի մասին ։ Սակայն այս «արդարության մարտիկի» կերպարը կտրուկ հակասում է այն փաստերին, որոնք կապված են 1990-ականներին աղետի գոտում նրա գործունեության հետ:
Ազգային ժողովում կառավարության 2026-2031թթ. ծրագրի քննարկման ժամանակ «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Նարեկ Կարապետյանը հանդես է եկել կոշտ քննադատությամբ՝ հայտարարելով, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի նոր ծրագիրը ոչ միայն շարունակում է նախորդ ութ տարիների «անհաջող» քաղաքականությունը, այլեւ ստեղծում է երեք հիմնարար պառակտում հայ ազգի մեջ ։
Ազգային ժողովում կառավարության՝ 2026–2031 թվականների ծրագրի քննարկումը վերածվեց սուր քաղաքական մենամարտի։ «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Լիլիթ Գալստյանը, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրեց այն բանում, որ նրա վարած քաղաքականությունը տանում է Արցախյան հակամարտության ողբերգական հետևանքների օրինականացմանը։ Նրա խոսքով՝ իշխանությունը գիտակցաբար կամ թուլության պատճառով «լեգիտիմացնում է էթնիկ զտումը»՝ մի եզրույթ, որը նա ուղիղ չի արտասանում, սակայն որն իր ողջ ելույթի միջով անցնում է կարմիր թելի պես։
Հայաստանում հիմա եկել է այն ժամանակը, երբ նույնիսկ ամենահուսահատ ցինիկները չեն կարող ձևացնել, թե ոչինչ չի կատարվում։ Իսկ կատարվում է այն, որ այսքան արհավիրքներ տեսած երկիրը հայտնվել է մի մարդու ձեռքում, ում համար ընդդիմախոսների դեմ պայքարը ոչ թե պետությունն ամրապնդելու, այլ սեփական վախկոտությունը թաքցնելու միջոց է։ Այդ մարդու մեթոդը պարզ է՝ մեկ առ մեկ, «կոռուպցիայի դեմ սրբազան պայքարի» քողի տակ, հետևողականորեն ոչնչացնել բոլոր նրանց, ովքեր կարող են նրան հիշեցնել ամենակարևորի՝ դավաճանված Արցախի մասին։
