Երբ Երևանի Տեր-Ղևոնդյանի անվան երաժշտական դպրոցում մանկական աշխատանքների ցուցահանդեսից պոկում են տասը տարեկան մի աղջնակի նկարը և այն հայտարարում «հակապետական քայլ», բանականություն ունեցող մարդը ակամա աչքերը շփում է ու ինքն իրեն հարց տալիս՝ մի՞թե սա իրականություն է։ Երբ պարզվում է, որ այդ «հանցագործությունը» Ստեփանակերտի «Մենք ենք, մեր սարերը» հուշարձանի՝ բոլորիս հայտնի «Պապիկ-Տատիկի» պատկերումն էր, այն նույն հուշարձանի, որը տասնամյակներ շարունակ խորհրդանշել է ոչ միայն Արցախը, այլև ընդհանրապես հայկական համառությունն ու աննկունությունը, ակամայից հարց է ծագում․ ո՞ր երկրում ենք ապրում, և ո՞վքեր են այն մարդիկ, որոնք իրենց իրավունք են վերապահել տնօրինելու մեր հիշողությունը։

Մենք կարծես վարժվել ենք, որ Հայաստանում կարելի է երկար ու անպատիժ փորձարկումներ անել ամեն ինչի հետ՝ տնտեսության, կրթության, ընտրությունների։ Սակայն կա մի ոլորտ, որտեղ փորձարկման գինը չի չափվում դրամով կամ անվավեր քվեաթերթիկների տոկոսով։ Այդ ոլորտը բանակն է։ Եվ երբ մենք տեսնում ենք, որ Զինված ուժերի առանցքային պաշտոնները հերթական անգամ թափուր են մնում, ծագում է մի պարզ ու անհարմար հարց. իշխանությունն ընդհանրապես հասկանո՞ւմ է, թե դա ինչով է ավարտվում։ Թե՞ 44-օրյա աղետի հիշողությունը գրասենյակներից ցնդել է նույնքան արագ, որքան Նիկոլ Փաշինյանի նախընտրական խոստումները։

Այդ ժամանակ Համբարձումյանը հիշեցրել է վաղուց շրջանառվող տեղեկությունը, ըստ որի՝ գրավման օրը, այսպես կոչված, «չեզոք դարպասների» մոտ հանդիպել էին Վարուժան Ավետիսյանն ու այն ժամանակվա ԱԱԾ տնօրեն Գեորգի Կուտոյանը։

Յոթ տարվա ընթացքում Արմեն Գրիգորյանը անցել է բնակարան և ավտոմեքենա չունեցող պաշտոնյայից մինչև գործող իշխանության առավել ապահովված ներկայացուցիչներից մեկը ճանապարհ ՝ բազմապատկված եկամուտներով և ընտանիքի կայուն ֆինանսական վիճակով։ Նույն ժամանակահատվածում Հայաստանի ազգային անվտանգության համակարգն անցել է անկախության ողջ պատմության ամենածանր ճգնաժամի միջով։ Այս երկու տենդեցների համընկնումը լրացուցիչ մեկնաբանությունների կարիք չունի։ Այն ինքնին բավական խոսուն է։