Հայաստանի գործող իշխանությունը փորձում է հասարակությանը ներշնչել մի պարզ, բայց վտանգավոր թեզ․ իբր տարածաշրջանում սկսվել է «նոր դարաշրջան», Թուրքիան «այլևս այն չէ», իսկ պատմական հարցերը պետք է երկրորդ պլան մղել հանուն «խաղաղության»։ Խնդիրն այն է, որ այս թեզը ոչ միայն ապացույցներ չունի, այլև ուղղակի հակասում է հարյուր տարվա կոշտ փաստերին։
Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ հոդվածով Ռուսաստանը պետք է նախաձեռներ բարեփոխումներ Արևմտյան Հայաստանում և իր զորքերը դուրս բերեր միայն այն դեպքում, երբ երաշխավորված լիներ հայ բնակչության անվտանգությունը։ Սակայն Բեռլինում այս դրույթը փոխարինվեց 61-րդ հոդվածով, որտեղ բացակայում էր կոնկրետ երաշխիքների մեխանիզմը։ Փոխարենը՝ Օսմանյան կայսրությունը պարզապես պարտավորվում էր իրականացնել բարեփոխումներ՝ առանց հստակ վերահսկողության։
Когда наша предыдущая статья уже была опубликована, стало известно о еще одном саморазоблачении президента Франции Эмманюэля Макрона. Если в своем предыдущем заявлении Макрон случайно раскрыл карты, то на этот раз он уже почти с программной четкостью сформулировал то, над чем Париж, Брюссель и их ереванские марионетки работают на протяжении нескольких лет.
Սա, պարոն Մակրոն, ազգային անվտանգության և Հայաստանի Հանրապետության դեմ իրականացված հանցագործություն է, այլ ոչ թե Ձեր նշած «de-risking»-ը՝ ապառիսկայնացումը։
Սամվել Կարապետյան, Ռոբերտ Քոչարյան, Գագիկ Ծառուկյան, Դուք ամիսներ շարունակ հանրությանը ասում եք, որ պատերազմ չի լինելու, որովհետև Նիկոլ Փաշինյանը հեռանալու է։ Իսկ եթե պատերազմը կազմակերպվի նրա հեռանալը կանխելու համար՞։
Սամվել Կարապետյանը դեռևս ժամանակ ունի համապատասխան հետևություններ անելու։ Ժամանակ կա մաքրել ցուցակները, ժամանակ կա ազատվել քաղաքական բեռ դարձած տեղային «ընտրաբրիգադիրներից», ժամանակ կա հասկանալու մի պարզ ճշմարտություն՝
Եթե Եվրոպական միությունն իսկապես արժեքների կրող է, եթե այն խոսում է մարդու իրավունքների, ժողովուրդների պաշտպանության, բռնության անթույլատրելիության մասին, ապա որտե՞ղ է նրա հստակ՝ իրավականորեն և քաղաքականապես ձևակերպված գնահատականն այն ամենի, ինչ տեղի ունեցավ Արցախում։ Ինչո՞ւ մինչ օրս չկա ուղղակի սահմանում, չկա քաղաքական որակում, չկա հստակ դիրքորոշում:
Սերժ Սարգսյանը վերջին շրջանում ակնհայտորեն անցել է իր քաղաքական կենսագրության ամենախոցելի էջերից մեկի՝ 2018 թվականի «թավշյա հեղափոխության» վերախմբագրման գործին։ Երրորդ նախագահը հերթական անգամ հանդես եկավ ինքնաարդարացման ժանրի հայտարարությամբ՝ պնդելով, թե իր հայտնի «Նիկոլը ճիշտ էր, իսկ ես՝ սխալ» արտահայտությունը որոշ «ոխերիմ բարեկամներ» խմբագրել, աղավաղել և հանրությանը սխալ իմաստով են մատուցել։
Ժողովրդական իմաստությունը վաղուց է արձանագրել՝ «ձուկը գլխից է նեխում»։ Այն, ինչ այսօր արտաբերում են իշխանական երկրորդ եւ երրորդ էշելոնների ներկայացուցիչները, ընդամենը վերարտադրում է այն հիմնական քաղաքական տրամաբանությունը, որ ձևակերպվեց Նիկոլ Փաշինյանի կողմից դեռ այն օրերին, երբ Արցախը մատնվեց հայաթափման։
Գործող իշխանությունը կատարելության է հասցրել մի պարզունակ, բայց չափազանց հարմար բյուրոկրատական հնարք. ամեն անգամ, երբ պետք է չպատասխանել որևէ սկզբունքային հարցի, խորդանոցից դուրս է բերվում «պետական գաղտնիք» կոչվող փոշոտ խրտվիլակը:
