Այժմ Հայաստանը ապրում է նախ և առաջ մտավոր և բարոյական ճգնաժամ։ Միակ իրական ելքը կրթված, մտածող և սեփական ճակատագրի համար պատասխանատվություն ստանձնող հասարակության վերականգնումն է։ Առանց դրա ցանկացած փոփոխություն դատապարտված է մնալ մակերեսային և կարճատև։
Գործնականում խոստացված «արդարություն բոլորի համար» սկզբունքը վերափոխվեց ընտրողականության նոր ձևի, որտեղ համակարգին հավատարմությունը դառնում է ավելի կարևոր, քան օրենքը, իսկ իրավապահ մարմինները կատարում են ոչ թե քաղաքացիների պաշտպանության, այլ քաղաքական ստատուս քվոյի պահպանման խնդիր: Այս առումով Գաբրիելյանի պատմությունը ոչ թե բացառություն է, այլ ախտանիշ՝ ցայտուն օրինակ այն բանի, թե ինչպես հեղափոխական հռետորաբանությունը վերածվեց ինստիտուցիոնալ ստի։
Հայ զինվորների սխրանքը հակասում է այն արժեքային համակարգին, որը Նիկոլ Փաշինյանի թիմը քայլ առ քայլ ներմուծում է հասարակական գիտակցության մեջ։ Այդ համակարգում հերոսությունը փոխարինվում է ամեն գնով գոյատևմամբ, դիմադրությունը՝ «անիմաստ զոհաբերությամբ», իսկ արժանապատվությունը՝ «հնացած ռոմանտիկայով»։
Когда власть прячет размеры собственных доходов и одновременно поучает пенсионеров, что для них «лучше», это уже не ошибка и не недоработка. Это осознанная политика. Политика, в которой государственный бюджет перестаёт быть общественным ресурсом и превращается в закрытый фонд для своих.
Հանրային տրիբունալը տեղի ունեցողը գնահատում է որպես սպառնալիք ազգային անվտանգությանը, ազգային միասնությանը և հայ ժողովրդի հոգևոր ինքնիշխանությանը։ Մենք անթույլատրելի ենք համարում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի նկատմամբ ճնշումները, Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի վարկաբեկումը և հոգևորականությանը իշխանությանը սպասարկող քաղաքական սցենարների մեջ ներքաշելը:
Հանրային Տրիբունալը դիմում է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիներին՝ 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ ձեր քվեարկությունը կատարելիս հաշվի առնել գործող իշխանության ֆինանսավորման իրական կառուցվածքը, դրա կապը պետական ռեսուրսների հետ և դրա արդյունքում ձևավորված համակարգային կոռուպցիոն միջավայրը։
На своем телеграм-канале «Mina-Z» Мина Хачатрян опубликовала 20 вопросов Сержу Саргсяну
Ստենֆորդի համալսարանի պրոֆեսոր Արթուր Խաչիկյանը սուր քննադատության ենթարկեց Հայաստանի ներկայիս իշխանություններին՝ մեղադրելով նրանց հայ հասարակությանը խաբելու մեջ և չկատարելու 2018 թվականի «թավշյա հեղափոխության» ժամանակ տրված խոստումները։ Նա ընդգծեց, որ նոր իշխանությունները ոչ միայն չեն վերացրել կոռուպցիան, այլ նույնիսկ գերազանցել են նախորդ ռեժիմին ոչ միայն կոռուպցիայի, այլ նաև ոչ պրոֆեսիոնալ կառավարման առումով։
«Մուրազի Ժամ» վերլուծական հաղորդման ընթացքում հաղորդավար Բորիս Մուրազին անդրադարձավ մի թեմայի, որը, նրա ձևակերպմամբ, վաղուց դուրս է եկել առանձին դեպքերի շրջանակից և վերածվել է համակարգային երևույթի։ Խոսքը այն շրջանակների մասին էր, որոնք, ըստ հաղորդման, գործել և գործում են որպես գործող իշխանությունների սատելիտներ՝ ներկայանալով որպես անկախ քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչներ։
Ռոբերտ Քոչարյանի կառավարման ինչպես սկիզբը, այնպես էլ ավարտը նշանավորվեցին ողբերգական իրադարձություններով, որոնք երկար ժամանակ իրենց դրոշմը թողեցին Հայաստանի քաղաքական հյուսվածքի վրա։ Եթե 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին խորհրդարանի վրա զինված հարձակումը ցնցում էր երիտասարդ հանրապետության համար, ապա 2008 թվականի մարտի 1-ը դարձավ այն օրը, երբ տևական քաղաքական ճգնաժամը վերածվեց արյունալի բախումների Երևանի փողոցներում։ Երկու իրադարձությունն էլ պարզապես ողբերգություն չէին․ դրանք ականներ դրեցին պետական ինստիտուտների տակ, ծնեցին փոխադարձ անվստահություն և նպաստեցին հասարակության խորը պառակտմանը։
