ՔԱՆԻ ԴԵՌ ԼՌՈՒՄ ԵՆՔ, ՄԵԶԱՆԻՑ ԽԼՈՒՄ ԵՆ ՀԻՇԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔԸ

Երբ Երևանի Տեր-Ղևոնդյանի անվան երաժշտական դպրոցում մանկական աշխատանքների ցուցահանդեսից պոկում են տասը տարեկան մի աղջնակի նկարը և այն հայտարարում «հակապետական քայլ», բանականություն ունեցող մարդը ակամա աչքերը շփում է ու ինքն իրեն հարց տալիս՝ մի՞թե սա իրականություն է։ Երբ պարզվում է, որ այդ «հանցագործությունը» Ստեփանակերտի «Մենք ենք, մեր սարերը» հուշարձանի՝ բոլորիս հայտնի «Պապիկ-Տատիկի» պատկերումն էր, այն նույն հուշարձանի, որը տասնամյակներ շարունակ խորհրդանշել է ոչ միայն Արցախը, այլև ընդհանրապես հայկական համառությունն ու աննկունությունը, ակամայից հարց է ծագում․ ո՞ր երկրում ենք ապրում, և ո՞վքեր են այն մարդիկ, որոնք իրենց իրավունք են վերապահել տնօրինելու մեր հիշողությունը։
Эрдоган подарил свою книгу Пашиняну

ՕԿՈՒՊԱՑԻՈՆ ՌԵԺԻՄ․ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԻՆՔՆԱՈՉՆՉԱՑՄԱՆ ՔՐՈՆԻԿՈՆԸ

Այսօր, երբ տեսնում ենք, թե ինչպես են Հայաստանում իշխանության ղեկին գտնվում մարդիկ, որոնք համակարգված կերպով ոչնչացնում են ազգային ինքնությունը, հանձնում են տարածքներն ու բանտարկում հոգևորականներին, մենք պետք է հիշենք այս նախազգուշացումները։ Նիկոլ Փաշինյանի ռեժիմը լոկ քաղաքական կուրս չէ։ Սա հենց այն «ներքին թշնամու» մարմնավորումն է, որի մասին զգուշացնում էին դասականները։ Սա իսկական օկուպացիոն ռեժիմ է։

ԳԼԽԻՑ ՓՏԱԾ ՁՈՒԿՆ ՈՒ ԳԼԽԱՏՎԱԾ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ

Մենք կարծես վարժվել ենք, որ Հայաստանում կարելի է երկար ու անպատիժ փորձարկումներ անել ամեն ինչի հետ՝ տնտեսության, կրթության, ընտրությունների։ Սակայն կա մի ոլորտ, որտեղ փորձարկման գինը չի չափվում դրամով կամ անվավեր քվեաթերթիկների տոկոսով։ Այդ ոլորտը բանակն է։ Եվ երբ մենք տեսնում ենք, որ Զինված ուժերի առանցքային պաշտոնները հերթական անգամ թափուր են մնում, ծագում է մի պարզ ու անհարմար հարց. իշխանությունն ընդհանրապես հասկանո՞ւմ է, թե դա ինչով է ավարտվում։ Թե՞ 44-օրյա աղետի հիշողությունը գրասենյակներից ցնդել է նույնքան արագ, որքան Նիկոլ Փաշինյանի նախընտրական խոստումները։

ՀԱՂԹԱԿԱՆ ՓՈՂԵՐԻ ՀՆՉՅՈՒՆՆԵՐԻ ՍՏՎԵՐՈՒՄ

Այն, ինչ բացահայտվեց 44-օրյա պատերազմից հետո, կրկին ստիպում է վերադառնալ Հայաստանի նորագույն պատմության ամենաողբերգական ու ճակատագրական ժամանակաշրջաններից մեկին՝ 2020 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսներին։ Հենց այդ օրերին, երբ պատերազմը դեռ չէր սկսվել, սակայն արդեն անխուսափելիորեն մոտենում էր, ծավալվում էին գործընթացներ, որոնց իրական նշանակությունը մինչ օրս ամբողջությամբ չի գնահատվել։

ՏԱՍԸ ՏԱՐԻ ԱՆՑ. ՊՊԾ ԳՆԴԻ ԳՐԱՎՈ՞ՒՄ, ԹԵ՞ ՊԱՅՔԱՐ՝ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՐԱՎԱՅԻՆ ԿՈՎԿԱՍԻ ԱՊԱԳԱՅԻ

Այդ ժամանակ Համբարձումյանը հիշեցրել է վաղուց շրջանառվող տեղեկությունը, ըստ որի՝ գրավման օրը, այսպես կոչված, «չեզոք դարպասների» մոտ հանդիպել էին Վարուժան Ավետիսյանն ու այն ժամանակվա ԱԱԾ տնօրեն Գեորգի Կուտոյանը։

TRIPP-Ը ՄՏՆՈՒՄ Է ՎԱՎԵՐԱՑՄԱՆ ՓՈՒԼ. Ի՞ՆՉ Է ԹԱՔՆՎԱԾ ՆՈՐ ՀԱՄԱՁԱՅՆԱԳՐԻ ՀԵՏԵՎՈՒՄ ԵՎ Ի՞ՆՉ ՎՏԱՆԳՆԵՐ ԵՆ ՄԱՏՆԱՆՇՈՒՄ ՓՈՐՁԱԳԵՏՆԵՐԸ

Անմիջապես մեր հոդվածի հրապարակումից հետո, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանի՝ Խուստուփ լեռ բարձրանալը գնահատվել էր որպես հայկական պետականության համար մտահոգիչ խորհրդանիշ և չարագուշակ ազդակ, իրադարձությունները սկսեցին զարգանալ անսպասելի արագությամբ։ Երկու օր էլ չէր անցել, երբ Հայաստանի կառավարությունը հաստատեց ԱՄՆ-ի հետ «Թրամփի ուղի՝ հանուն միջազգային խաղաղության և բարգավաճման» (TRIPP) ծրագրի շրջանակային համաձայնագրի վավերացման նախագիծը։

«ԹԱՎՇՅԱ ՀԱՋՈՂՈՒԹՅԱՆ» ՄՈԴԵԼԸ. ԻՆՉՊԵՍ ԵՆ ԱՃԵԼ ԱՐՄԵՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ ԵԿԱՄՈՒՏՆԵՐԸ ԵՎ ԻՆՉ Է ԿԱՏԱՐՎԵԼ ԱՅՆ ՈԼՈՐՏՈՒՄ, ՈՐԻ ՀԱՄԱՐ ՆԱ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՈՒ ԷՐ

Յոթ տարվա ընթացքում Արմեն Գրիգորյանը անցել է բնակարան և ավտոմեքենա չունեցող պաշտոնյայից մինչև գործող իշխանության առավել ապահովված ներկայացուցիչներից մեկը ճանապարհ ՝ բազմապատկված եկամուտներով և ընտանիքի կայուն ֆինանսական վիճակով։ Նույն ժամանակահատվածում Հայաստանի ազգային անվտանգության համակարգն անցել է անկախության ողջ պատմության ամենածանր ճգնաժամի միջով։ Այս երկու տենդեցների համընկնումը լրացուցիչ մեկնաբանությունների կարիք չունի։ Այն ինքնին բավական խոսուն է։

VERELQ.AM. ՓԱՇԻՆՅԱՆԻ ԵՎ ՊՈՒՏԻՆԻ ՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՀԱՍԵԼ ԵՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՍԱՌԵՑՄԱՆ ՍԱՀՄԱՆԻՆ

«TRIPP-ի թեմայով քննարկումներից մեկի ժամանակ Փաշինյանն իրեն թույլ է տվել այնպիսի տոն և ձևակերպումներ, որոնք Մոսկվայում ընկալվել են որպես Վլադիմիր Պուտինին հասցեագրված անձնական վիրավորանք։ Դրանից հետո Կրեմլում նրա նկատմամբ վերաբերմունքը վերջնականապես փոխվել է», — պնդում է աղբյուրը։
Артур Амбарцумян

ՄԱՐՏԻ 1-Ի ԳՈՐԾԸ՝ ՉՊԱՏԱՍԽԱՆՎԱԾ ՀԱՐՑԵՐԻ, ԼՌՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՇԱՀԱՐԿՈՒՄՆԵՐԻ ԱՐԱՆՔՈՒՄ

Արթուր Համբարձումյանը Մարտի 1-ի գործի շուրջ վերջին զարգացումները դիտարկում է որպես Հայաստանի քաղաքական իրականության հերթական դրսևորում, երբ շուրջ երկու տասնամյակ անց այդ թեման շարունակում է մնալ ոչ միայն իրավական, այլև քաղաքական պայքարի հիմնական գործիքներից մեկը։

ՂԱԶԱԽՍՏԱՆԻ ՇԱՀԸ. ԻՆՉՈ՞Ւ Է ԱՍՏԱՆԱՆ ՇԱՀԱԳՐԳՌՎԱԾ «ԶԱՆԳԵԶՈՒՐԻ ՄԻՋԱՆՑՔԻ» ԻՐԱԿԱՆԱՑՄԱՄԲ

Այսօր ցանկանում ենք խոսել այն պետությունների մասին, որոնք, մնալով Հայաստանի և Ռուսաստանի պաշտոնական դաշնակիցները ԵԱՏՄ-ի և ՀԱՊԿ-ի շրջանակներում, օբյեկտիվորեն շահագրգռված են այդ նախագծի իրականացման մեջ։ Եվ, մեր կարծիքով, այդ ցանկում առաջին տեղում Ղազախստանն է։ Հենց Աստանան կարող է դառնալ Սյունիքով միջանցքի բացման գլխավոր տնտեսական և աշխարհաքաղաքական շահառուներից մեկը։