2026 թվականի ամռանը, մոտենալով ընտրատեղամասին, յուրաքանչյուր հայ ընտրություն կկատարի ոչ միայն թեկնածուների ու կուսակցությունների, այլև ազգային արժանապատվության և համակերպման միջև։ Այս ընտրությունը հստակ հարց է բարձրացնում՝ պատրա՞ստ է արդյոք ժողովուրդը վերադարձնել իր հիշողությունը, արժեքները և ուժը, թե՞ համաձայն է հաշտվել հոգնածության և խաղաղության մասին պատրանքների հետ:
Իրական անկախությունը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ ազգն ունակ է սթափ գնահատել իրեն, շրջակա աշխարհը և իր տեղը դրանում: Ազատությունը չի սկսվում կարգախոսներով կամ արտաքին կողմնորոշիչներով: Այն սկսվում է ինքնախաբեության ավարտից:
Համբարձումյանը պնդում է. Փաշինյանի, Սարգսյանի և Միրզոյանի նման գործակալների դերակատարության բացահայտումն անհրաժեշտ է պետության նկատմամբ հասարակական վերահսկողությունը վերականգնելու և հատուկ ծառայությունների մանիպուլյացիաներին վերջ դնելու համար:
Փետրվարի սկզբին հրապարակված Բաքվի դատավճիռները դարձան իրադարձություն, որը դուրս է գալիս դատական ժամանակագրության կամ տարածաշրջանային հակամարտության շրջանակներից: Սա իրավական գործընթաց չէ և ոչ էլ ճշմարտությունը բացահայտելու փորձ. սա պատժի հանրային ակտ է՝ մանրակրկիտ բեմականացված օրենքի քողի տակ: Ադրբեջանական իշխանությունները դատավարությունն օգտագործեցին որպես պատերազմի շարունակություն և դրա արդյունքների վերջնական ամրագրման գործիք:
Երկիրը գնում էր ընտրությունների՝ պատերազմի չսպիացած վերքերով, հազարավոր զոհերով, կորցրած տարածքներով և քայքայված անվտանգության համակարգով։ Նորմալ պետությունում սա կնշանակեր կոշտ խոսակցություն պատասխանատվության մասին։ 2021 թվականի Հայաստանում դրա փոխարեն խաղարկվեց ներկայացում, որտեղ գլխավոր գործող անձը, հակառակ բոլոր հայտարարությունների, դարձավ Սերժ Սարգսյանը:
Այսօր արդեն գործ ունենք ինստիտուցիոնալ հարվածի հետ, որն ուղղված է ոչ թե առանձին հոգևորականների, այլ եկեղեցու՝ որպես դարավոր կառույցի դեմ։
Ժամանակակից հայ իրականության մեջ պետական իշխանության և Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու հարաբերությունների սրումը վաղուց դուրս է եկել քաղաքական բանավեճի շրջանակներից՝ ազգային ինքնությանը սպառնացող հստակ ու վտանգավոր բնույթ։
Քոչարյանը խիստ գնահատական տվեց գործող իշխանության բարոյական կերպարին՝ նշելով, որ Նիկոլ Փաշինյանը իշխանության եկավ «ժողովրդին սիրելու» կարգախոսով, սակայն իրականում պարզվեց, որ նրա իրական սերը փողն է։
В Армении окончательно сложился новый социальный контракт: власть распоряжается ресурсами по своему усмотрению, а гражданам приходится слушать объяснения, почему они лишены поддержки. Пока населению разъясняют ограничения бюджета, в кабинетах и коридорах власти спокойно распределяются миллионы драмов.
Այսօր բանակը կանգնած է «անատամ վիշապի» վերածվելու ռիսկի առաջ. ժամկետային ծառայության կրճատումը, բյուջեի նվազեցումը և ձևական բարեփոխումները ստեղծում են ուժի մոդել, որն ի վիճակի չէ զսպել սպառնալիքները։
