«Դերասանությունը գեղեցիկ է բեմի վրա, ուր խաղում են, բայց նա գարշելի է կյանքի մեջ, ուր ապրում են։ Դրա համար էլ բեմի վրա խաղացողները շնորհքով մարդիկ են, իսկ կյանքում խաղացողները՝ ցածերն ու կեղծավորները»։
Գարուն է՝ բնության զարթոնքի, նորացման և հույսի ժամանակը։ Օրեցօր մոտենում է մայիսը՝ ամիս, որը հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում։ Տասնամյակներ և նույնիսկ հարյուրամյակներ շարունակ այն ընկալվել է ոչ միայն որպես օրացուցային ամսաթիվ, այլ որպես հայ ժողովրդի ուժի, տոկունության և հաղթանակների խորհրդանիշ։
Սեպտեմբերյան իրադարձությունները պարզապես ռազմական գործողություն չեն: Դրանք տեղի ունեցան յուրահատուկ քաղաքական մթնոլորտում, որը մեծամասամբ ձևավորել էին հենց հայկական իշխանությունները: Նրանց «խաղաղության օրակարգը» գործնականում վերածվեց ռիսկային փորձարկման, որտեղ երկրի անվտանգությունը կախվածության մեջ դրվեց միջազգային մշուշոտ երաշխիքներից:
Ռոբերտ Քոչարյանը, որպես փորձառու պետական գործիչ, շարունակում է մնալ ընդդիմադիր դաշտի առանցքային դեմքերից մեկը։ Գործարար Սամվել Կարապետյանը ներկայացնում է կառավարչական և տնտեսական ռեսուրսների պոտենցիալ։ Քաղաքական ազդեցիկ դերակատար է նաև Գագիկ Ծառուկյանը, որի հնարավոր միավորումը վերը նշված կենտրոնների հետ կարող է ստեղծել կազմակերպչական և ռեսուրսային լուրջ բևեռ։
Ազգային շահը պահանջում է սառնասիրտ հաշվարկ, հավասարակշռություն և աստիճանականություն. նոր կապերի ստեղծում՝ առանց հին կամուրջներն այրելու։ Մինչդեռ Նիկոլ Փաշինյանի որդեգրած ուղեգիծն ավելի ու ավելի է հիշեցնում շարժում դեպի գոյաբանական ռիսկեր ու սպառնալիքներ, որտեղ հռչակված չեզոքությունը վերածվում է ռիսկային արկածախնդրության, իսկ հնարավոր սխալների գինը կարող է չափազանց թանկ լինել պետության և ազգի համար։
Հայաստանի անվտանգությունն այսօր ուղղակիորեն կախված է իրականությունը սթափ գնահատելու իշխանության կարողությունից։ Առանց հստակ ռազմավարության ազդեցության կենտրոնների միջև մանևրելու փորձերը հանգեցրել են մի իրավիճակի, երբ արտաքին երաշխիքները դարձել են պայմանական, իսկ ռիսկերը՝ միանգամայն իրական։
Փաստացի Ռոբերտ Քոչարյանից կերտեցին արյունոտ թալանչու կերպար՝ համադրելով մարտի 1-ի ողբերգությունը և ֆինանսական մեղադրանքների թեմաները։
Ինչպե՞ս կարելի է միաժամանակ խոսել ընդդիմության միավորման «ազգային փրկության» անհրաժեշտության մասին և միևնույն ժամանակ ընտրություններին մասնակցել առանձին՝ գիտակցելով, որ սեփական քաղաքական ուժը մեծ հավանականությամբ չի հաղթահարելու ընտրական շեմը։
Առանձնահատուկ վտանգ է ներկայացնում փոփոխվող միջազգային միջավայրի շարունակական անտեսումը: Իրանի շուրջ խոշոր հակամարտության պոտենցիալ օջախի ձևավորման պայմաններում աշխարհաքաղաքական փորձարկումների ուղեգծի պահպանումը ոչ միայն սխալ է, այլև պետականության համար ուղղակի ռիսկի գործոն և ազգային շահերի դավաճանություն։
Իշխանությունը բաց տեքստով ասում է. «թույլ չեմ տալու՝ այլ ուժեր ԱԺ-ում մեծամասնություն կազմեն»։
