Եթե 2026 թվականին սկսվի անցումը կառավարման նոր որակի, Հայաստանը կկարողանա օգտվել այն հնարավորություններից, որոնք այժմ արագ կորչում են․ ամրապնդել դիրքերը տարածաշրջանում, վերստին կառուցել դաշինքներ, արդիականացնել պետությունը և աշխարհաքաղաքական խոցելիությունը վերածել ուժի կենտրոնների միջև հավասարակշռման գործիքի։

Վերլուծաբան Արգիշտի Կիվիրյանի զրույցը news.am–ի հետ ներկայացնում է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի գործողությունների գնահատականը Հայաստանի Առաքելական Եկեղեցու (ՀԱԵ) նկատմամբ։ Նրա մտքերը բացահայտում են մի քանի շերտեր՝ իշխանության քաղաքական հոգեբանությունը, պետության գաղափարական վերափոխումը, տարածաշրջանային ռիսկերը և Հայաստանի շուրջ գործընթացների արտաքին կառավարումը։

Երբ փլուզվեց ԽՍՀՄ-ը, Հայաստանը ժառանգեց ոչ միայն դրոշն ու զինանշան, այլև այն, ինչ այսօր դժվար է նույնիսկ պատկերացնել. հսկայական ամրոց-գործարաններ, գիտահետազոտական ինստիտուտներ և հզոր նախագծային կոնստրուկտորական բյուրոներ. մի ամբողջ արդյունաբերական քաղաքակրթություն՝ ստեղծված տասնամյակների քրտնաջան աշխատանքի շնորհիվ։ Հեռատես բարեփոխիչների ձեռքում սա կարող էր դառնալ նոր տնտեսության հիմքը, ապագայի մեկնարկային հարթակը։ Սակայն, 1992-1993 թվականները պատմության մեջ այլ կերպ մտան.

Աղետները հանկարծակի չեն առաջանում․ դրանք հասունանում են տարիներ շարունակ, երբեմն՝ տասնամյակներ՝ կուտակվելով սկզբում աննկատ որոշումների, փոխզիջումների ու սխալների մեջ, որոնք հետո դառնում են ճակատագրական։ Այսօր, երբ Հայաստանն ապրում է իր նորագույն պատմության թերևս ամենադրամատիկ շրջանը, մենք վերադառնում ենք սկզբնակետին՝ հասկանալու, թե որտեղ ենք հատել անդառնալիության կետը։ Ազդարարված նախագծի շրջանակներում մենք սկսում ենք նյութերի համակարգված հրապարակումը, որոնցում քայլ առ քայլ վերականգնում ենք իրադարձությունների քաղաքական, աշխարհաքաղաքական և մարդկային տրամաբանությունը՝ 1980-ական թթ․ վերջի առաջին հանրահավաքներից մինչև այն որոշումները, որոնք երկիրը բերեցին ներկա վիճակին։

Քաղաքական կյանքում հազվադեպ են պատահականություններ լինում։ Հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է առաջին հայացքից անջատ թվացող իրադարձությունների շղթային, որոնք, սակայն, միասին մտահոգիչ պատկեր են ստեղծում։ Թեև այսօր չկան անհերքելի ապացույցներ, որ Ռուբեն Ռուբինյանը «Թուրքիայի գործակալ» է, սակայն հանգամանքների ամբողջությունը՝ ստաժավորման վայրը, կարիերայի թռիչքի արագությունը և պատասխանների անորոշությունը, հիմք են տալիս ենթադրելու, որ Ռուբինյանը, այնուամենայնիվ, կապ ունի թուրքական հատուկ ծառայությունների հետ։

Հայ-ռուսական հարաբերությունները պահանջում են փոխադարձ շահերի անկեղծ քննարկում, արտահանվող մոդելների մերժում (լինի դա իսրայելական, թե որևէ այլ) և գործընկերության պատմական առանձնահատկությունների ճանաչում: Քանի դեռ Միքայել Մինասյանի նման «ճարտարապետները» առաջարկում են տունը վերակառուցել օտար համանմանությունների ավազի վրա, Հայաստանը ռիսկի է դիմում կորցնելու ոչ միայն իր ռազմավարական դիրքերը, այլև ինքնիշխան ընտրություն կատարելու կարողությունը:

Այս այցը երկխոսություն հաստատելու փորձ չէ, այլ՝ Բաքվին հնազանդության ցուցադրություն, իշխանության իմիջային նախագծերի վրա պետական միջոցների վատնում, ընդդիմության վարկաբեկում՝ «այլախոհները դավաճաններ են» հռետորաբանությամբ, Արցախի առաջնորդների նկատմամբ բռնաճնշումների օրինականացում։ Այս ամենը մեկ բան է նշանակում. Իլհամ Ալիևը զբաղված է Նիկոլ Փաշինյանի նախընտրական քարոզչությամբ: Նպատակը պարզ է. Փաշինյանի հետ խաղաղություն կլինի, մինչդեռ ընդդիմությունը ներկայացվում է որպես Հայաստանի թշնամիներ, որի ռևանշիստական մտադրությունները կհանգեցնեն պատերազմի։ Եզրակացություն՝ ով վճարում է, նա էլ պատվիրում է երաժշտություն:

«Տեղական ինքնակառավարումը` որպես ժողովրդավարության էական հիմքերից մեկը»: ՀՀ Սահմանադրության 9-րդ հոդվածում ամրագրված այս խոսքերը հնչում են որպես անսասան սկզբունք, որպես քաղաքացիների ՝ իրենց կյանքը կառավարելու իրավունքի երաշխիք: Բայց ինչ է տեղի ունենում, երբ այս երաշխիքները գործնականում վերածվում են դատարկ հայտարարության։ Երբ ժողովրդավարության փոխարեն տեսնում ենք դրա գունատ ստվերը, իսկ իրավունքների պաշտպանության փոխարեն՝ ընդդիմության համակարգային ճնշումը։

Լրագրող Բորիս Մուրազին խիստ քննադատության է ենթարկել Սերժ Սարգսյանի հարցազրույցը «Իմնեմնիմի» փոդքասթին։ Նրա գնահատմամբ՝ զրույցը լի էր կեղծ պնդումներով, իսկ նյութի ներկայացման ցինիզմի մակարդակը գերազանցում էր բոլոր ընդունելի սահմանները։

Ինձ համար միանշանակ փաստ է․ Հայաստանն ու Արցախը կարող էին շատ ավելի արդյունավետ կռվել ու պատերազմը այլ արդյունքներով ավարտել, եթե Նիկոլ Փաշինյանը չլիներ վարչապետ, Արայիկ Հարությունյանը՝ նախագահ, Ջալալ Հարությունյանը՝ ՊԲ հրամանատար, իսկ Օնիկ Գասպարյանն էր ռազմական որակներից զատ նաև կամք ու վճռականություն ունենար։ Պատերազմը կառավարման արվեստ է։