Եթե Փաշինյանի կուսակցությունը չկարողանա ապահովել սահմանադրական մեծամասնություն 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում, ապա ընտրություններից անմիջապես հետո կհրապարակվեն 44-օրյա պատերազմի ակնհայտ փաստերը՝ որևէ կասկած չթողնելով «գերագույն գլխավոր հրամանատարի» իրական մտադրությունների վերաբերյալ։ Դրա համար ամեն ինչ կա՝ հրամանների ձայնագրություններից մինչև վկաներ։ Ճշմարտությունը կբացահայտվի, հենց որ Փաշինյանը դադարի վարչապետ լինել։ Քաղաքական ճնշումներից անկախ դատարանը կպատասխանի հարցին՝ արդյո՞ք պարտության հիմնական պատասխանատուն գլխավոր մեղավորն է։

Փաշինյանի տրամաբանության համաձայն, եթե հայ զինվորները գտնվում էին Հայաստանի սահմաններից դուրս, ապա նրանք գտնվում էին մեկ այլ պետության տարածքում: Փաշինյանն այդ պետությունը համարում է ոչ թե Արցախը, որտեղ նա իր որդուն ուղարկել է ծառայելու, այլ՝ Ադրբեջանը։ Այսպիսով՝ Նիկոլ Փաշինյանը, ըստ էության, Հայաստանին պիտակավորում է՝ որպես ագրեսոր և օկուպանտ:

Երեք օր։ Ճիշտ այդքան ՀՀ Ազգային անվտանգության ծառայության ղեկավար Անդրանիկ Սիմոնյանը անցկացրեց Բաքվում՝ հայ ժողովրդի նկատմամբ ցեղասպանություն իրականացրած պետության մայրաքաղաքում։ Եվ այդ երեք օրը համընկավ սգո օրերի՝ Ադրբեջանի կողմից Արցախի դեմ ագրեսիայի երկրորդ տարելիցի և Մեծ ելքի սկզբի հետ։

Հանրային տրիբունալը կարևորում է պետության առաջին դեմքերի հեռախոսային խոսակցությունների պաշտպանվածության աստիճանը և ապօրինի գաղտնալսման վերաբերյալ քրեական գործն ավարտին հասցնելը: Սակայն, ոչ պակաս կարևոր է այն, որ ապօրինի գաղտնալսման գործի հետ միաժամանակ քննչական մարմինները, ՀՀ Գլխավոր դատախազությունը պետք է գործ հարուցեին Նիկոլ Փաշինյանի, Արթուր Վանեցյանի և Սասուն Խաչատրյանի նկատմամբ՝ սահմանադրական կարգը տապալելու վերաբերյալ։

Կփոխվեն մեր տարածաշրջանում քաղաքական հոսանքներն ու «մեծ խաղի» մետաֆիզիկական կանոնները։ Այժմ մեզ պետք է չխորտակվել ջրում, որի մեջ մեզ սուզել են։ Ստի, դատարկ խոստումների, միամիտ երազանքների ու ոսկու փոշու մեջ, որով խոստանում են ծածկել մեր երկիրն ու հասարակությունը։ Չմոռանանք «դանայացիների նվերների», «անվճար պանրի» և «կոնֆետի թղթի» մասին։ Հիշել մեր հերոսներին։ Չմոռանալ նրանց, ովքեր մեզ դավաճանեցին։ Խնայել մեզ։ Ժամը կգա։ Երկար սպասեցնել չի տա։

Քանի որ Հայաստանի կառավարությունը չի պաշտպանում երկիրը, քաղաքացիները պետք է պաշտպանեն այն։ Յուրաքանչյուր զիջում, յուրաքանչյուր ջնջված խորհրդանիշ, թշնամու յուրաքանչյուր հռետորաբանության կրկնություն՝ ևս մեկ քայլ է դեպի ազգային ոչնչացում։ Հայ ժողովուրդը՝ թե՛ երկրի ներսում, թե՛ արտերկրում, պետք է վերջապես արթնանա և իշխանության բերի նոր առաջնորդների, որոնք կծառայեն Հայաստանի շահերին, այլ ոչ թե՝ նրա թշնամիների։ Պատմությունը չի ների անգործությունը։ Գործելու ժամանակը հիմա է, քանի դեռ գոյություն ունի Հայաստան, որը պետք է պաշտպանել։

Ազգային ժողովի «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանը, ելույթ ունենալով խորհրդարանի ամբիոնից, գործող իշխանությանը մեղադրել է կեղծ օրակարգ առաջ մղելու փորձի մեջ, ըստ որի՝ իշխանությունները խաղաղության կողմնակից են, իսկ ընդդիմությունը՝ պատերազմի։

Կոռուպցիայի կանխարգելման հանձնաժողովի հաշվետվության քննարկման ժամանակ «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Աննա Գրիգորյանը տեղեկություններ է ներկայացրել իշխանության ներկայացուցիչների սրընթաց հարստացման մասին:

Իր լկտիությամբ և հիմարությամբ սարսափեցնող քարոզչությունը ձգտում է չխոսել նման բաների մասին: Այն չի ասում նաև, որ Արցախը՝ արցախցիների և խաղաղապահների հետ միասին, դավաճանվել է 2022 թվականին: Խաղաղապահները եկան «վիճելի տարածք, որի կարգավիճակը պետք է թողնվեր ապագա սերունդների որոշմանը», սակայն Փաշինյանը, Միշելի և Մակրոնի հետ միասին, որոշեց, որ Արցախը Ադրբեջան է։ Արդյունքում, Փաշինյանը հանձնեց ոչ միայն Արցախը, ոչ միայն 120 հազար արցախցիներին, այլև՝ խաղաղապահներին։