Ազգային շահը պահանջում է սառնասիրտ հաշվարկ, հավասարակշռություն և աստիճանականություն. նոր կապերի ստեղծում՝ առանց հին կամուրջներն այրելու։ Մինչդեռ Նիկոլ Փաշինյանի որդեգրած ուղեգիծն ավելի ու ավելի է հիշեցնում շարժում դեպի գոյաբանական ռիսկեր ու սպառնալիքներ, որտեղ հռչակված չեզոքությունը վերածվում է ռիսկային արկածախնդրության, իսկ հնարավոր սխալների գինը կարող է չափազանց թանկ լինել պետության և ազգի համար։
Հայաստանի անվտանգությունն այսօր ուղղակիորեն կախված է իրականությունը սթափ գնահատելու իշխանության կարողությունից։ Առանց հստակ ռազմավարության ազդեցության կենտրոնների միջև մանևրելու փորձերը հանգեցրել են մի իրավիճակի, երբ արտաքին երաշխիքները դարձել են պայմանական, իսկ ռիսկերը՝ միանգամայն իրական։
Փաստացի Ռոբերտ Քոչարյանից կերտեցին արյունոտ թալանչու կերպար՝ համադրելով մարտի 1-ի ողբերգությունը և ֆինանսական մեղադրանքների թեմաները։
Ինչպե՞ս կարելի է միաժամանակ խոսել ընդդիմության միավորման «ազգային փրկության» անհրաժեշտության մասին և միևնույն ժամանակ ընտրություններին մասնակցել առանձին՝ գիտակցելով, որ սեփական քաղաքական ուժը մեծ հավանականությամբ չի հաղթահարելու ընտրական շեմը։
Առանձնահատուկ վտանգ է ներկայացնում փոփոխվող միջազգային միջավայրի շարունակական անտեսումը: Իրանի շուրջ խոշոր հակամարտության պոտենցիալ օջախի ձևավորման պայմաններում աշխարհաքաղաքական փորձարկումների ուղեգծի պահպանումը ոչ միայն սխալ է, այլև պետականության համար ուղղակի ռիսկի գործոն և ազգային շահերի դավաճանություն։
Իշխանությունը բաց տեքստով ասում է. «թույլ չեմ տալու՝ այլ ուժեր ԱԺ-ում մեծամասնություն կազմեն»։
Վերջերս Արմեն Աշոտյանը իր ֆեյսբուքյան էջին գրել էր, որ Հայաստանի ապագան եվրոպական քաղաքակիրթ ընտանիքում է՝ նշելով, թե Սերժ Սարգսյանի ջանքերով 2017-ին այդ ընտանիք ներգրավվելու ճանապարհային քարտեզը ստեղծել էինք։
ժողովուրդը, որը չի ճանաչում իր ողբերգության իրական պատճառները, դատապարտված է կրկին հանդիպելու նույն փորձությանը։ Իսկ ժողովուրդը, որը համարձակվում է պահանջել ճշմարտություն, վերագտնում է իր արժանապատվությունն ու ապագայի իրավունքը։
Ընդդիմության հիմնական ռիսկերից մեկն այն է, որ ընտրարշավի պարամետրերի հանկարծակի փոփոխության դեպքում՝ լինի դա գրանցման մերժում, շեշտադրման տեղափոխում դեպի հանրաքվե կամ արտերկրում քվեարկության սահմանափակում, ադապտացվելու ժամանակային պատուհանը կլինի նվազագույն։
Այսօր, երբ շատերը քննարկում են հայ հասարակությունը որքան անտարբեր է իր հետ կատարվող գործընթացների՝ Արցախի կորստի և ազգային արժեքների արժեզրկման հանդեպ, մոռանում են նկատել, որ այդ ամենը չի սկսել 2018-ի կտրուկ շրջադարձով։
