Գարուն է՝ բնության զարթոնքի, նորացման և հույսի ժամանակը։ Օրեցօր մոտենում է մայիսը՝ ամիս, որը հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում։ Տասնամյակներ և նույնիսկ հարյուրամյակներ շարունակ այն ընկալվել է ոչ միայն որպես օրացուցային ամսաթիվ, այլ որպես հայ ժողովրդի ուժի, տոկունության և հաղթանակների խորհրդանիշ։

Ազգային շահը պահանջում է սառնասիրտ հաշվարկ, հավասարակշռություն և աստիճանականություն. նոր կապերի ստեղծում՝ առանց հին կամուրջներն այրելու։ Մինչդեռ Նիկոլ Փաշինյանի որդեգրած ուղեգիծն ավելի ու ավելի է հիշեցնում շարժում դեպի գոյաբանական ռիսկեր ու սպառնալիքներ, որտեղ հռչակված չեզոքությունը վերածվում է ռիսկային արկածախնդրության, իսկ հնարավոր սխալների գինը կարող է չափազանց թանկ լինել պետության և ազգի համար։

Ինչպե՞ս կարելի է միաժամանակ խոսել ընդդիմության միավորման «ազգային փրկության» անհրաժեշտության մասին և միևնույն ժամանակ ընտրություններին մասնակցել առանձին՝ գիտակցելով, որ սեփական քաղաքական ուժը մեծ հավանականությամբ չի հաղթահարելու ընտրական շեմը։