Վերջին օրերին Հայաստանում մեծ արձագանք առաջացրեց նամակների և նիստերի արձանագրությունների արխիվի հրապարակումը, որը բացահայտում է ղարաբաղյան ճգնաժամի շուրջ բանակցությունների որոշ թաքնված կողմեր։ Չնայած պատմությունն ամբողջությամբ ներկայացնելու ցանկությանը՝ կառավարության կողմից հրապարակվող նյութերը խիստ ընտրովի և միակողման են։ Քննադատները նշում են դեռևս 2001 թ․ Քի Ուեսթի ճակատագրական փաստաթղթի միտումնավոր բացթողումը, ըստ որի՝ առաջարկվում էր Ադրբեջանին հանձնել շրջանների մի մասը՝ Հայաստանի համար տրանսպորտային միջանցքի դիմաց։ Պատմական վկայությունների հանդեպ նման ընտրողական վերաբերմունքը լուրջ կասկածներ է առաջացնում պաշտոնական վարկածի անկեղծության վերաբերյալ։

Քաղաքական պայքարում հաղթողը ոչ թե նա է, ով ամենաբարձն է գոռում, այլ նա, ով օրակարգ է սահմանում։ Նիկոլ Փաշինյանն անթերի տիրապետում է դրան. նա չի արձագանքում մարտահրավերներին, նա ստեղծում է դրանք։ Նրա գլխավոր հաղթաթուղթը նախաձեռնությունն է։ Հենց սա է, որ նրա հակառակորդներին վերածում է հավերժ հետևից հասնողների, որոնք ստիպված են արդարանալ և հետ մղել հարվածները՝ սեփական հարվածները հասցնելու փոխարեն։

Հայաստանում քաղաքական մթնոլորտն օրեցօր թեժանում է։ 2026 թվականի մատալուտ խորհրդարանական ընտրությունների պայմաններում ակնհայտ է դառնում մտահոգիչ միտում․ անցյալի և ներկայի ազդեցիկ դեմքերի ձևավորված դաշինքը, որոնք կապված են միմյանց հետ գաղափարական պորտալարով և արտաքին հովանավորներով, արգելափակում է իրական այլընտրանքի ի հայտ գալը։

Չնայած միջանկյալ հաջողությանը՝ վերջնական արդյունքները կամփոփվեն միայն 2026 թվականի հունիսին։ Գլխավոր հարցն այն է, թե արդյոք ընդդիմությունը կկարողանա հաղթահարել մասնատվածությունը և առաջարկել այլընտրանքային ռազմավարություն։ Արտաքին քաղաքական գործոնը հեղինակը գիտակցաբար դուրս է թողնում վերլուծությունից՝ շեշտը դնելով ներքին գործընթացների վրա։

Հանրային տրիբունալը հայ ընտրողի ուշադրությունը հրավիրում է հետևյալի վրա՝ 2026թ․ խորհրդարանական ընտրություններում «Քաղաքացիական պայմանագրի» օգտին ընտրությունը կլինի ընտրություն ոչ թե ինքնիշխան Հայաստանի օգտին, ինչպես սիրում է այդ մասին պնդել ներկայիս վարչապետը, այլ ընտություն՝ հօգուտ Ադրբեջանի։ Պատրա՞ստ է արդյոք հայ ժողովուրդը նման գին վճարել «պրագմատիզմի» համար, թե դա խաղաղ կարգավորման քողի տակ ինքնիշխանության կորստի և Երևանի նկատմամբ Բաքվի հերթական հաղթանակը տանող ճանապարհ է: 2026 թվականի ամռանն ընտրությունը հայ ընտրողինն է։

Իրավաբան և քաղաքական գործիչ, Հայաստանի աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախկին նախարար Գևորգ Պետրոսյանը 168.am-ին հարցազրույցում մեղադրել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին հանցագործությունների մեջ, այդ թվում՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 418-րդ («Պետական դավաճանություն») և 420-րդ («Սահմանադրական կարգը տապալելը») հոդվածներով նախատեսված։ Նշված հանցագործությունների համար ՀՀ Քրեական օրենսգիրքը նախատեսում է 10-20 տարի ազատազրկում։

«Ադրբեջանական İTV հեռուստաալիքով ցուցադրվել է «Təmas Xətti» («Կոնտակտային գիծ») հաղորդման նոր թողարկումը, որում Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարար Ջեյհուն Բայրամովը մանրամասն պատմել է 44-օրյա պատերազմից առաջ և դրա ընթացքում տեղի ունեցած հիմնական դրվագների, գաղտնի դիվանագիտական բանակցությունների և կարևոր մանրամասների մասին։

Փաշինյանը ստել էր, քանի որ Մադրիդյան սկզբունքները այդ թվում նաև Արցախի ինքնորոշման hարցի մասին էին, ինչը չի կարող նշանակել Արցախը Ադրբեջանի մաս ճանաչելը։

Получив поддержку общественности во время "Бархатной революции", став премьер-министром Армении, Никол Пашинян быстро забыл о своих обещаниях, ярким доказательством чего является его ответ 25 марта 2020 года на предложение депутата Национального Собрания Тиграна Уриханяна, направленное на решение проблем граждан, связанных с обслуживанием кредитов, вызванных объявленным из-за коронавируса локдауном

Начало война против Арцаха для нас не было неожиданностью. Мы знали и ждали. Вопрос заключался в том, в какое время и откуда враг нападет.