Երկիրը գնում էր ընտրությունների՝ պատերազմի չսպիացած վերքերով, հազարավոր զոհերով, կորցրած տարածքներով և քայքայված անվտանգության համակարգով։ Նորմալ պետությունում սա կնշանակեր կոշտ խոսակցություն պատասխանատվության մասին։ 2021 թվականի Հայաստանում դրա փոխարեն խաղարկվեց ներկայացում, որտեղ գլխավոր գործող անձը, հակառակ բոլոր հայտարարությունների, դարձավ Սերժ Սարգսյանը:

Քոչարյանը խիստ գնահատական տվեց գործող իշխանության բարոյական կերպարին՝ նշելով, որ Նիկոլ Փաշինյանը իշխանության եկավ «ժողովրդին սիրելու» կարգախոսով, սակայն իրականում պարզվեց, որ նրա իրական սերը փողն է։

Վարդան Ղուկասյանը (ԴՈԳ) իր վիդեոբլոգում կասկած է արտահայտել այն առնչությամբ, որ Նիկոլ Փաշինյանը կարող էր ինքնուրույն, Գյումրիից մինչև Երևան քայլելով, իրականացնել «թավշյա հեղափոխությունը» և իշխանությունը զավթել:

Վերջին չորս ամիսների ընթացքում Արցախում մնացած մարդիկ պահվել են գաղութային պայմաններում՝ «Դղյակ» համալիրում: Ինչպես հայտնում է «Անիվ» թելեգրամ-ալիք, այս մասին գրում է արցախյան հասարակական գործիչ Տիգրան Պետրոսյանը:

Իրականությունը պարզ է և անողոք. գործող իշխանությունը չի վայելում հասարակության մեծամասնության աջակցությունը։ Եթե ընտրություններին մասնակցի քաղաքացիների ավելի քան 50%-ը, Նիկոլ Փաշինյանի վերընտրվելը գրեթե բացառված է։ Նրա իշխանությունը գոյություն ունի միայն հանրային հուսահատության, վախի և ընտրություններին չմասնակցելու շնորհիվ:

Այժմ Հայաստանը ապրում է նախ և առաջ մտավոր և բարոյական ճգնաժամ։ Միակ իրական ելքը կրթված, մտածող և սեփական ճակատագրի համար պատասխանատվություն ստանձնող հասարակության վերականգնումն է։ Առանց դրա ցանկացած փոփոխություն դատապարտված է մնալ մակերեսային և կարճատև։

Когда власть прячет размеры собственных доходов и одновременно поучает пенсионеров, что для них «лучше», это уже не ошибка и не недоработка. Это осознанная политика. Политика, в которой государственный бюджет перестаёт быть общественным ресурсом и превращается в закрытый фонд для своих.

Իր «Mina-Z» տելեգրամյան ալիքում Մինա Խաչատրյանը հրապարակել է 20 հարց՝ ուղղված Սերժ Սարգսյանին.

Ռոբերտ Քոչարյանի կառավարման ինչպես սկիզբը, այնպես էլ ավարտը նշանավորվեցին ողբերգական իրադարձություններով, որոնք երկար ժամանակ իրենց դրոշմը թողեցին Հայաստանի քաղաքական հյուսվածքի վրա։ Եթե 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին խորհրդարանի վրա զինված հարձակումը ցնցում էր երիտասարդ հանրապետության համար, ապա 2008 թվականի մարտի 1-ը դարձավ այն օրը, երբ տևական քաղաքական ճգնաժամը վերածվեց արյունալի բախումների Երևանի փողոցներում։ Երկու իրադարձությունն էլ պարզապես ողբերգություն չէին․ դրանք ականներ դրեցին պետական ինստիտուտների տակ, ծնեցին փոխադարձ անվստահություն և նպաստեցին հասարակության խորը պառակտմանը։

Առաջին հայացքից նյութը ստեղծում է վավերագրական տպավորություն. թվարկվում են գործարարի կենսագրությունից փաստեր, հիշատակվում են նրա կապերը խոշոր ընկերությունների հետ և մասնակցությունը բարեգործական նախագծերին: Սակայն ուշադիր վերլուծության դեպքում ակնհայտ է դառնում, որ սա ոչ թե օբյեկտիվ վերլուծություն է, այլ մանրակրկիտ կառուցված քարոզչություն։