Ինչպես իր տեսաբլոգում նշում է Արթուր Համբարձումյանը, վերջին մեկ տարվա ընթացքում Փաշինյանին հաջողվել է իրականացնել վերջին տարիների ամենապրագմատիկ քաղաքական օպերացիաներից մեկը։ Նա իր շուրջը կառուցել է դիմակայության այնպիսի կոնֆիգուրացիա, որի պայմաններում ինքը հայտնվում է գրեթե շահեկան վիճակում՝ նույնիսկ չունենալով բարձր հանրային վարկանիշ։
Այս համատեքստում անկեղծ զարմանք է հարուցում այն փաստը, որ Հայաստանի ներկայիս իշխանությունը՝ Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, վարում է ավելի ու ավելի ագրեսիվ քարոզչական արշավ՝ փորձելով Ռուսաստանը ներկայացնել որպես հայկական ինքնիշխանության գրեթե գլխավոր սպառնալիք։ Մինչդեռ քաղաքական իրականությունն ինքնին հակառակի մասին է վկայում. Հայաստանի իշխանությունների որոշումներն ու գործողություններն ավելի ու ավելի հաճախ այնպիսի տեսք ունեն, կարծես դրանք ընդունվում են Անկարայի և Բաքվի թելադրանքով։
Իսկ պետությունը, որը կառավարվում է պոպուկիստական լոգունքներով, ոչ թե ռազմավարությամբ, անխուսափելիորեն կորցնում է իր ապագան։
Միացյալ Նահանգների փոխնախագահ Ջեյ Դի Վենսի ցեղասպանության հուշահամալիր այցից մեկ ամիս անց թանգարան-ինստիտուտի տնօրեն Էդիտա Գզոյանը հեռանում է՝ առայժմ առանց մեկնաբանությունների։
Հակակոռուպցիոն դատարանի դատավոր Սարգիս Պետրոսյանը բավարարել է քննիչ մարմնի միջնորդությունը։ Հայաստանի երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի եղբայրը՝ Ալեքսանդր Սարգսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզություն։
ՀՀԿ-ի քաղաքական կրեդոն պարզ է և ցինիկ․ կամ մենք, կամ Նիկոլ Փաշինյանը։ Ցանկացած ուժ, որը կարող է իրական մրցակից դառնալ Փաշինյանին, անմիջապես դառնում է կուսակցական մեքենայի թիրախ՝ վարկաբեկման, մանիպուլյացիաների և քաղաքական խաղերի միջոցով։
«Դերասանությունը գեղեցիկ է բեմի վրա, ուր խաղում են, բայց նա գարշելի է կյանքի մեջ, ուր ապրում են։ Դրա համար էլ բեմի վրա խաղացողները շնորհքով մարդիկ են, իսկ կյանքում խաղացողները՝ ցածերն ու կեղծավորները»։
Գարուն է՝ բնության զարթոնքի, նորացման և հույսի ժամանակը։ Օրեցօր մոտենում է մայիսը՝ ամիս, որը հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում։ Տասնամյակներ և նույնիսկ հարյուրամյակներ շարունակ այն ընկալվել է ոչ միայն որպես օրացուցային ամսաթիվ, այլ որպես հայ ժողովրդի ուժի, տոկունության և հաղթանակների խորհրդանիշ։
Սեպտեմբերյան իրադարձությունները պարզապես ռազմական գործողություն չեն: Դրանք տեղի ունեցան յուրահատուկ քաղաքական մթնոլորտում, որը մեծամասամբ ձևավորել էին հենց հայկական իշխանությունները: Նրանց «խաղաղության օրակարգը» գործնականում վերածվեց ռիսկային փորձարկման, որտեղ երկրի անվտանգությունը կախվածության մեջ դրվեց միջազգային մշուշոտ երաշխիքներից:
Ռոբերտ Քոչարյանը, որպես փորձառու պետական գործիչ, շարունակում է մնալ ընդդիմադիր դաշտի առանցքային դեմքերից մեկը։ Գործարար Սամվել Կարապետյանը ներկայացնում է կառավարչական և տնտեսական ռեսուրսների պոտենցիալ։ Քաղաքական ազդեցիկ դերակատար է նաև Գագիկ Ծառուկյանը, որի հնարավոր միավորումը վերը նշված կենտրոնների հետ կարող է ստեղծել կազմակերպչական և ռեսուրսային լուրջ բևեռ։
