2026 թվականի փետրվարին Հայաստանում տեղի ունեցավ իր ժամանակակից պատմության մեջ աննախադեպ իրադարձություն. Հայաստանի գլխավոր դատախազությունը քրեական գործ է հարուցել Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին II-ի նկատմամբ, նրան մեղադրելով նախկին հոգևորական Արման Սարոյանի գործին կապված դատական ակտի կատարմանը խոչընդոտելու մեջ:
Հանրային Տրիբունալը գտնում է, որ ընթացող դատավարությունը վաղուց անցել է զուտ իրավական գործընթաց լինելու սահմանները։ Այն ունի հստակ քաղաքական ենթատեքստ, որը հնարավոր չէ անտեսել։
Ինչպես ԽՍՀՄ անկումը մեկնարկեց 1985-ին գորբաչովյան բարեփոխումներով, չնայած որ անկումը նշվում է 1991 թվականին, այնպես էլ Հայաստանի թրքացման մեկնարկը տրվեց 2008-ից։
Ի վերջո, «Իրական Հայաստանը» այլևս մեր Հանրապետությունը չէ, մեր հայրերի հողը չէ։ Այն կեղծ կառուցվածք է՝ զուրկ պատմությունից, արմատներից և մարդկային էությունից։ Նման «իրականությունը» սպառնալիք է ոչ միայն ժողովրդի մշակույթին և ոգուն, այլև հենց պետականությանը։
2017-ին Սերժի ընդունած CEPA-ն միայն տնտեսական փաստաթուղթ չէ, ինչպես ներկայացվում է. այն ռազմավարական գործիք է, որը սահմանում է Հայաստանի էներգետիկ ու քաղաքական քարտեզի երկարաժամկետ ուղղությունը, որի վերջնական նպատակը Ռուսաստանին տարածաշրջանից դուրս հանելն է՝այն թողնելով Թուրքիային:
Հայաստանի քաղաքական օրակարգը վերջին օրերին կենտրոնացած է ԱՄՆ փոխնախագահ Ջեյդի Վենսի այցի շուրջ։ Իշխանությունները այն ներկայացնում են որպես պատմական իրադարձություն՝ ընդգծելով հայ-ամերիկյան հարաբերությունների խորացման հեռանկարը։
2026 թվականի ամռանը, մոտենալով ընտրատեղամասին, յուրաքանչյուր հայ ընտրություն կկատարի ոչ միայն թեկնածուների ու կուսակցությունների, այլև ազգային արժանապատվության և համակերպման միջև։ Այս ընտրությունը հստակ հարց է բարձրացնում՝ պատրա՞ստ է արդյոք ժողովուրդը վերադարձնել իր հիշողությունը, արժեքները և ուժը, թե՞ համաձայն է հաշտվել հոգնածության և խաղաղության մասին պատրանքների հետ:
Իրական անկախությունը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ ազգն ունակ է սթափ գնահատել իրեն, շրջակա աշխարհը և իր տեղը դրանում: Ազատությունը չի սկսվում կարգախոսներով կամ արտաքին կողմնորոշիչներով: Այն սկսվում է ինքնախաբեության ավարտից:
Համբարձումյանը պնդում է. Փաշինյանի, Սարգսյանի և Միրզոյանի նման գործակալների դերակատարության բացահայտումն անհրաժեշտ է պետության նկատմամբ հասարակական վերահսկողությունը վերականգնելու և հատուկ ծառայությունների մանիպուլյացիաներին վերջ դնելու համար:
Փետրվարի սկզբին հրապարակված Բաքվի դատավճիռները դարձան իրադարձություն, որը դուրս է գալիս դատական ժամանակագրության կամ տարածաշրջանային հակամարտության շրջանակներից: Սա իրավական գործընթաց չէ և ոչ էլ ճշմարտությունը բացահայտելու փորձ. սա պատժի հանրային ակտ է՝ մանրակրկիտ բեմականացված օրենքի քողի տակ: Ադրբեջանական իշխանությունները դատավարությունն օգտագործեցին որպես պատերազմի շարունակություն և դրա արդյունքների վերջնական ամրագրման գործիք:
