Նիկոլ Փաշինյանի պաթոլոգիկ ստի հակումը վաղուց է հայտնի։ Դրան, ցավոք, սովորել են. ոմանք՝ զայրույթով, ոմանք՝ հոգնած հուսահատությամբ: Սակայն, որ այդ սուտը հնչեր Վլադիմիր Պուտինի հետ պաշտոնական հանդիպման ժամանակ՝ արդեն դուրս է ոչ միայն քաղաքական էթիկայի, այլև պատվի ու արժանապատվության տարրական պատկերացումների սահմաններից: Ընդ որում՝ ոչ միայն այն անձի, ով այդ սուտը արտաբերում է, այլ նաև այն պետության, որի անունից նա խոսում է, և այն ժողովրդի, ում անվան հետևում թաքնվում է։

Գոյություն ունի կայուն պատկերացում, թե վերջին երկու տասնամյակների հայաստանյան քաղաքականության մեջ եղել է առնվազն երկու տարբեր ժամանակաշրջան՝ մինչև 2018 թվականը և դրանից հետո։ Մեկը կապում են Սերժ Սարգսյանի, մյուսը՝ Նիկոլ Փաշինյանի անվան հետ։ Առաջինը բնորոշվում է որպես «հին համակարգ», երկրորդը՝ «հեղափոխական նորացում»։ Սակայն, եթե մի կողմ դնենք կարգախոսները, փողոցային ելույթների պաթոսն ու պաշտոնական ճառերը, ապա ի հայտ է գալիս մի պատկեր, որը նվազ հակադիր է և շատ ավելի տագնապալի:

Նիկոլ Փաշինյանը վերջերս հասարակությանը համառորեն առաջարկում է քաղաքական ընտրության բավականին յուրօրինակ բանաձև՝ կամ ինքը, կամ պատերազմ:

Երբ երկիրը պատերազմից հետո հայտնվում է մի վիճակում, որտեղ ամեն նոր օրը բերում է նորանոր զիջումներ, ապա ո՞ր խաղաղության մասին կարող է խոսք լինել։ Սա ոչ թե անկախության ձեռքբերում է, ինչպես փորձում է համոզել Նիկոլ Փաշինյանը, այլ ինքնիշխանության տարածքի հետևողական նեղացում։ Սա ոչ թե «փրկություն է կառափնարանից», ինչպես հայտարարում է վայ-վարչապետը, այլ օղակ, որը սեղմվում է ոչ թե միանգամից, այլ քայլ առ քայլ, և որն, ի վերջո, խեղդելու է Հայաստանը։

Չնայած այն բանին, որ Հայաստանի քաղաքական ուժերի դասավորությունը և առանցքային խաղացողների դրդապատճառները վաղուց արդեն գաղտնիք չեն ո՛չ մասնագետների, ո՛չ էլ ուշադիր հասարակության համար, ընտրությունների նախաշեմին Ռոբերտ Քոչարյանի և նրա գլխավորած «Հայաստան» դաշինքի դեմ տեղեկատվական արշավի ակտիվացումը սկզբնապես կարող էր սովորական նախընտրական բանավեճի տպավորություն ստեղծել։ Թվում էր, թե խոսքը ստանդարտ մրցակցության մասին է, որի շրջանակներում կողմերը փոխադարձ մեղադրանքներ են հնչեցնում և ձգտում ամրապնդել իրենց դիրքերը։