Entries by admin
Եկեղեցին պառակտումների դարաշրջանում. որտե՞ղ է հավատքի և քաղաքականության միջև սահմանը
Արքեպիսկոպոսը հստակ նշել է․ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը չի կարող գահընկեց արվել «կասկածելի շրջանակների» կամ նույնիսկ մի խումբ եպիսկոպոսների կամքով: Նրա ընտրությունն Ազգային եկեղեցական ժողովի գործն է, հետևապես՝ թե՛ արտաքին, թե՛ ներքին ցանկացած ճնշում անօրինական է։
Փաշինյանն է թելադրում կանոնները. ինչո՞ւ է ընդդիմությունը կրկին հետևից հասնողի դերում
Քաղաքական պայքարում հաղթողը ոչ թե նա է, ով ամենաբարձն է գոռում, այլ նա, ով օրակարգ է սահմանում։ Նիկոլ Փաշինյանն անթերի տիրապետում է դրան. նա չի արձագանքում մարտահրավերներին, նա ստեղծում է դրանք։ Նրա գլխավոր հաղթաթուղթը նախաձեռնությունն է։ Հենց սա է, որ նրա հակառակորդներին վերածում է հավերժ հետևից հասնողների, որոնք ստիպված են արդարանալ և հետ մղել հարվածները՝ սեփական հարվածները հասցնելու փոխարեն։
Մինասյան. Կապեր քանդողից մինչև պատրանքների «ճարտարապետ»
Հայ-ռուսական հարաբերությունները պահանջում են փոխադարձ շահերի անկեղծ քննարկում, արտահանվող մոդելների մերժում (լինի դա իսրայելական, թե որևէ այլ) և գործընկերության պատմական առանձնահատկությունների ճանաչում: Քանի դեռ Միքայել Մինասյանի նման «ճարտարապետները» առաջարկում են տունը վերակառուցել օտար համանմանությունների ավազի վրա, Հայաստանը ռիսկի է դիմում կորցնելու ոչ միայն իր ռազմավարական դիրքերը, այլև ինքնիշխան ընտրություն կատարելու կարողությունը:
Եկեղեցին վերջին պաշտպանական գիծն է․ ո՞վ և ինչո՞ւ է Էջմիածնում պատերազմ մղում
Հայ Առաքելական Եկեղեցու գլխին ամպեր են կուտակվում։ «The Geopolitics» տելեգրամյան ալիքի տեղեկություններով՝ տասերեք բարձրաստիճան հոգևորականներ՝ 6 արքեպիսկոպոս և 7 եպիսկոպոս, պահանջում են Արշակ Սրբազանի ու Գարեգին II կաթողիկոսի հեռացումը եկեղեցուց։ Սա սովորական ներեկեղեցական բանավեճ չէ։ Սա երկրի հոգևոր կենտրոնի վրա կատարվող գրոհ է, հարված ազգային ավանդույթներին։
Անցյալի և ապագայի միջև. Եռյակ դաշինք ընդդեմ այլընտրանքի։ Ո՞վ կհաղթի Հայաստանում 2026 թվականին
Հայաստանում քաղաքական մթնոլորտն օրեցօր թեժանում է։ 2026 թվականի մատալուտ խորհրդարանական ընտրությունների պայմաններում ակնհայտ է դառնում մտահոգիչ միտում․ անցյալի և ներկայի ազդեցիկ դեմքերի ձևավորված դաշինքը, որոնք կապված են միմյանց հետ գաղափարական պորտալարով և արտաքին հովանավորներով, արգելափակում է իրական այլընտրանքի ի հայտ գալը։
«Փորձագետների երկխոսություն», թե՞ դավաճանների այց։ Ի՞նչ էին անում հայ «ներկայացուցիչները» Բաքվում
Այս այցը երկխոսություն հաստատելու փորձ չէ, այլ՝ Բաքվին հնազանդության ցուցադրություն, իշխանության իմիջային նախագծերի վրա պետական միջոցների վատնում, ընդդիմության վարկաբեկում՝ «այլախոհները դավաճաններ են» հռետորաբանությամբ, Արցախի առաջնորդների նկատմամբ բռնաճնշումների օրինականացում։ Այս ամենը մեկ բան է նշանակում. Իլհամ Ալիևը զբաղված է Նիկոլ Փաշինյանի նախընտրական քարոզչությամբ: Նպատակը պարզ է. Փաշինյանի հետ խաղաղություն կլինի, մինչդեռ ընդդիմությունը ներկայացվում է որպես Հայաստանի թշնամիներ, որի ռևանշիստական մտադրությունները կհանգեցնեն պատերազմի։ Եզրակացություն՝ ով վճարում է, նա էլ պատվիրում է երաժշտություն:
Հանրաքվե ՝ «իշխանության հայեցողությամբ» գրիֆի ներքո
Նիկոլ Փաշինյանը նախանշել է իր նոր քաղաքական խաղի ուրվագծերը. նոր Սահմանադրության ընդունման հանրաքվեն նախատեսված է 2027 թվականին կամ գուցե ավելի վաղ՝ հնարավոր է, 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին զուգահեռ: Այս մասին վարչապետն ասել է Կ. Դեմիրճյանի անվան ՄՀՀ-ում պետծառայողների հետ հանդիպման ժամանակ։
Վաղարշապատի ընտրական նախերգանք. քաղաքական մեծ խաղի նախաբան
Չնայած միջանկյալ հաջողությանը՝ վերջնական արդյունքները կամփոփվեն միայն 2026 թվականի հունիսին։ Գլխավոր հարցն այն է, թե արդյոք ընդդիմությունը կկարողանա հաղթահարել մասնատվածությունը և առաջարկել այլընտրանքային ռազմավարություն։ Արտաքին քաղաքական գործոնը հեղինակը գիտակցաբար դուրս է թողնում վերլուծությունից՝ շեշտը դնելով ներքին գործընթացների վրա։
Ընտրություններ 2026 ․ ինչպես է Փաշինյանը ոչնչացնում քաղաքական մրցակցությունը
«Տեղական ինքնակառավարումը` որպես ժողովրդավարության էական հիմքերից մեկը»: ՀՀ Սահմանադրության 9-րդ հոդվածում ամրագրված այս խոսքերը հնչում են որպես անսասան սկզբունք, որպես քաղաքացիների ՝ իրենց կյանքը կառավարելու իրավունքի երաշխիք: Բայց ինչ է տեղի ունենում, երբ այս երաշխիքները գործնականում վերածվում են դատարկ հայտարարության։ Երբ ժողովրդավարության փոխարեն տեսնում ենք դրա գունատ ստվերը, իսկ իրավունքների պաշտպանության փոխարեն՝ ընդդիմության համակարգային ճնշումը։
