Կարծում եմ կարիք կա հերթով և փաստերով հանրությանը հիշեցնել բոլոր միակողմանի բանավոր և գրավոր զիջումները, որոնք իրականացվել են 2020 թ. նոյեմբերի 9-ից հետո։ Այս մասին արգելված սոցցանցի իր էջում գրել է պատգամավոր Իշխան Սաղաթելյանը:

Ինչպե՞ս ստացվեց, որ խնդիրների կծիկ մեր երկրում, որը դեռ չի տեղավորել տասնյակ հազարավոր անտուն արցախցիներին, որն ունի ռազմագերիներ, պատերազմի հաշմանդամներ, ֆիզիկապես ոչնչացվող Արցախ, անվտանգության հետ կապված ծանրագույն խնդիրներ, տնտեսական ու սոցիալական լրջագույն հարցեր, վտանգավոր չափերի արտագաղթ, և այլն, և այլն, հանկա՜րծ, լուսադեմի՜ն, ամենակարևոր խնդիրը դարձավ հայ եկեղեցու սպասավորների կուսակրոնության հարցը։

Ո՞ւր էր նայում ՀՀ Ազգային անվտանգության ծառայությունը, երբ տեսնում էր, թե ինչպես է Փաշինյանի կինն ավտոմեքենաներ ձեռքբերում՝ ինչպես տոնածառի խաղալիքներ։

2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի ընթացքում, ինչպես նաև պատերազմից առաջ և հետո ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի, նրա քաղաքացիական կին Աննա Հակոբյանի, Արցախի Հանրապետության նախագահ Արայիկ Հարությունյանի բազմաթիվ հրապարակային ելույթները, հարցազրույցները, սոցիալական ցանցերում արված գրառումները պարունակում էին ռազմական կամ պետական գաղտնիք:

Ինչո՞ւ կործանվեց Արցախը։ Այդ ժամանակ արդեն 6-րդ տարին Հայաստանը կառավարում էր ճչացող ստախոսների-քաղաքական դիլետանտների այս կուսակցությունը. այլ կերպ պարզապես չէր կարող լինել։

Արծրուն Հովհաննիսյանի ստի հարվածն Արցախի համար անսպասելի և մահացու դարձավ։

Պարզունակ գործակալական աշխատանք է կատարում, նա Արևմտյան Հայաստանից է խոսում, որովհետև դրանով մենք հավակնություն ունենք Թուրքիայի նկատմամբ։ Այդ համեմատությունով Փաշինյանը Ցեղասպանության լինելիությունն է կասկածի տակ դնեում, նա հայրենազրկման լինելությունն է ուզում ջնջել:

Բռնի տեղահանվածների նկատմամբ Նիկոլ Փաշինյանի "թավշյա" կառավարությունը սեգրեգացիայի և Հայաստանից դուրս մղման քաղաքականություն է վարում։

Մի խոսքով, Հայաստանը բեկման մեջ է, հայ ժողովուրդը սկզբունքորեն այլ առաջնորդի է սպասում՝ ոչ Փաշինյանին։ Եվ ոչ էլ՝ "Սարգսյանի բնի ճտերին. նրանք բոլորը մեկ դեմքով են։ Հայաստանը սպասում է պրագմատիկ տեխնոկրատ-տնտեսավարողի, ազգային Միշուստինի՝ մարդու, ով կզբաղվի Հայաստան պետությամբ և նրա բազմաչարչար ժողովրդով ։ Մարդ, որը կարող է ճիշտ ընտրել քաղաքական կողմնորոշիչներ և ռազմավարական գործընկերներ հայկական պետության համար՝ այդպիսիք ներկայումս ժամանակակից Հայաստանը չունի, դրանք կորել են։