Պարզունակ գործակալական աշխատանք է կատարում, նա Արևմտյան Հայաստանից է խոսում, որովհետև դրանով մենք հավակնություն ունենք Թուրքիայի նկատմամբ։ Այդ համեմատությունով Փաշինյանը Ցեղասպանության լինելիությունն է կասկածի տակ դնեում, նա հայրենազրկման լինելությունն է ուզում ջնջել:

Բռնի տեղահանվածների նկատմամբ Նիկոլ Փաշինյանի "թավշյա" կառավարությունը սեգրեգացիայի և Հայաստանից դուրս մղման քաղաքականություն է վարում։

Մի խոսքով, Հայաստանը բեկման մեջ է, հայ ժողովուրդը սկզբունքորեն այլ առաջնորդի է սպասում՝ ոչ Փաշինյանին։ Եվ ոչ էլ՝ "Սարգսյանի բնի ճտերին. նրանք բոլորը մեկ դեմքով են։ Հայաստանը սպասում է պրագմատիկ տեխնոկրատ-տնտեսավարողի, ազգային Միշուստինի՝ մարդու, ով կզբաղվի Հայաստան պետությամբ և նրա բազմաչարչար ժողովրդով ։ Մարդ, որը կարող է ճիշտ ընտրել քաղաքական կողմնորոշիչներ և ռազմավարական գործընկերներ հայկական պետության համար՝ այդպիսիք ներկայումս ժամանակակից Հայաստանը չունի, դրանք կորել են։

Շուշին հայերի կողմից առանց մարտի հանձնվեց ադրբեջանական թույլ խմբավորմանը, և Փաշինյանը, կամ հիմարաբար, կամ գիտակցաբար, բաց թողեց այն պահը, երբ Ղարաբաղի վրա գերիշխող այդ քաղաքը կարող էր ռազմական գործողությունների ավարտից հետո մնալ հայկական վերահսկողության տակ ։ Սրանով խիստ զարմացավ Ղարաբաղում հայերին ամեն ինչի կորստից փրկելու համար միջնորդի դերում հանդես եկած Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը։

Սերժ Սարգսյանը դեռ հրաժարական չտված իմացել է, որ Նիկոլը գալիս է Արցախը հանձնելու։

Նրա հետ վերջին անգամ հանդիպել եմ, երբ զբաղեցրել եմ ԱԱԾ տնօրենի պաշտոնը՝ Նիկոլ Փաշինյանի գիտությամբ և հանձնարարությամբ"։

Արցախյան 2-րդ պատերազմում մենք երկու ճակատ ունեինք՝ ներքին ու արտաքին: Արտաքին ճակատից դիմագրավում էինք թուրք-ադրբեջանա-ահաբեկչական եռյակին: