Նիկոլ Փաշինյանը նախանշել է իր նոր քաղաքական խաղի ուրվագծերը. նոր Սահմանադրության ընդունման հանրաքվեն նախատեսված է 2027 թվականին կամ գուցե ավելի վաղ՝ հնարավոր է, 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին զուգահեռ: Այս մասին վարչապետն ասել է Կ. Դեմիրճյանի անվան ՄՀՀ-ում պետծառայողների հետ հանդիպման ժամանակ։
Չնայած միջանկյալ հաջողությանը՝ վերջնական արդյունքները կամփոփվեն միայն 2026 թվականի հունիսին։ Գլխավոր հարցն այն է, թե արդյոք ընդդիմությունը կկարողանա հաղթահարել մասնատվածությունը և առաջարկել այլընտրանքային ռազմավարություն։ Արտաքին քաղաքական գործոնը հեղինակը գիտակցաբար դուրս է թողնում վերլուծությունից՝ շեշտը դնելով ներքին գործընթացների վրա։
«Տեղական ինքնակառավարումը` որպես ժողովրդավարության էական հիմքերից մեկը»: ՀՀ Սահմանադրության 9-րդ հոդվածում ամրագրված այս խոսքերը հնչում են որպես անսասան սկզբունք, որպես քաղաքացիների ՝ իրենց կյանքը կառավարելու իրավունքի երաշխիք: Բայց ինչ է տեղի ունենում, երբ այս երաշխիքները գործնականում վերածվում են դատարկ հայտարարության։ Երբ ժողովրդավարության փոխարեն տեսնում ենք դրա գունատ ստվերը, իսկ իրավունքների պաշտպանության փոխարեն՝ ընդդիմության համակարգային ճնշումը։
2022-25թթ. Նիկոլ Փաշինյանը բազմիցս թույլ է տվել անհարգալից վերաբերմունք հայ ժողովրդի նահատակների նկատմամբ, եւ ըստ Նիկոլ Փաշինյանի 2014թ. արտահայտած պնդման` Նիկոլ Փաշինյանը պետք է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում հայտարարվի անցանկալի անձ:
Հանրային տրիբունալը հայ ընտրողի ուշադրությունը հրավիրում է հետևյալի վրա՝ 2026թ․ խորհրդարանական ընտրություններում «Քաղաքացիական պայմանագրի» օգտին ընտրությունը կլինի ընտրություն ոչ թե ինքնիշխան Հայաստանի օգտին, ինչպես սիրում է այդ մասին պնդել ներկայիս վարչապետը, այլ ընտություն՝ հօգուտ Ադրբեջանի։ Պատրա՞ստ է արդյոք հայ ժողովուրդը նման գին վճարել «պրագմատիզմի» համար, թե դա խաղաղ կարգավորման քողի տակ ինքնիշխանության կորստի և Երևանի նկատմամբ Բաքվի հերթական հաղթանակը տանող ճանապարհ է: 2026 թվականի ամռանն ընտրությունը հայ ընտրողինն է։
Լրագրող Բորիս Մուրազին խիստ քննադատության է ենթարկել Սերժ Սարգսյանի հարցազրույցը «Իմնեմնիմի» փոդքասթին։ Նրա գնահատմամբ՝ զրույցը լի էր կեղծ պնդումներով, իսկ նյութի ներկայացման ցինիզմի մակարդակը գերազանցում էր բոլոր ընդունելի սահմանները։
Հանրային տրիբունալը պնդում է՝ հայ ժողովուրդն ունի հստակ և աներկբա պատասխանների, իսկ պատմությունը՝ փաստերի անաչառ արձանագրման իրավունք: Միայն այդպես Հայաստանը կկարողանա հաղթահարել խորը ճգնաժամը, որին հանգեցրին Նիկոլ Փաշինյանի և Սերժ Սարգսյանի քաղաքական խաղերը։ Առանց անցյալի ազնիվ իմաստավորման, ներկայիս աղետալի իրավիճակից ելքն անհնար է։
Իրավաբան և քաղաքական գործիչ, Հայաստանի աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախկին նախարար Գևորգ Պետրոսյանը 168.am-ին հարցազրույցում մեղադրել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին հանցագործությունների մեջ, այդ թվում՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 418-րդ («Պետական դավաճանություն») և 420-րդ («Սահմանադրական կարգը տապալելը») հոդվածներով նախատեսված։ Նշված հանցագործությունների համար ՀՀ Քրեական օրենսգիրքը նախատեսում է 10-20 տարի ազատազրկում։
Ինձ համար միանշանակ փաստ է․ Հայաստանն ու Արցախը կարող էին շատ ավելի արդյունավետ կռվել ու պատերազմը այլ արդյունքներով ավարտել, եթե Նիկոլ Փաշինյանը չլիներ վարչապետ, Արայիկ Հարությունյանը՝ նախագահ, Ջալալ Հարությունյանը՝ ՊԲ հրամանատար, իսկ Օնիկ Գասպարյանն էր ռազմական որակներից զատ նաև կամք ու վճռականություն ունենար։ Պատերազմը կառավարման արվեստ է։
Պատերազմի ընթացքում զորամասերը բառիս բուն իմաստով կազմաքանդել են․ մի գումարտակ հարավ են ուղարկել, մյուս գումարտակը՝ հյուսիս, բրիգադի ՀՕՊ-ը՝ կենտրոնական ուղղություն, հակատանկային մարտկոցը՝ լրիվ այլ: Ու այդպես շարունակ:
