Չնայած Միքայել Մինասյանի բոլոր փորձերին՝ իր գործողությունները ներկայացնելու որպես «մարդկային սխալների» շարք, իրականությունն այլ է։ Նա չի եղել կողմնակի դիտորդ, պատահական մասնակից կամ քաղաքական իրադարձությունների «պատահական փոփոխական»։ Ընդհակառակը, նրա դերը եղել է համակարգային և կանխորոշող՝ մեդիատիրույթի վերահսկողությունից ու առանցքային ռեսուրսների ֆինանսավորումից մինչև կադրային կորիզի ձևավորմանը մասնակցելը, որն այնուհետև իրականացրեց «թավշյա հեղափոխությունը»։

Իրականությունը պարզ է և անողոք. գործող իշխանությունը չի վայելում հասարակության մեծամասնության աջակցությունը։ Եթե ընտրություններին մասնակցի քաղաքացիների ավելի քան 50%-ը, Նիկոլ Փաշինյանի վերընտրվելը գրեթե բացառված է։ Նրա իշխանությունը գոյություն ունի միայն հանրային հուսահատության, վախի և ընտրություններին չմասնակցելու շնորհիվ:

Գործնականում խոստացված «արդարություն բոլորի համար» սկզբունքը վերափոխվեց ընտրողականության նոր ձևի, որտեղ համակարգին հավատարմությունը դառնում է ավելի կարևոր, քան օրենքը, իսկ իրավապահ մարմինները կատարում են ոչ թե քաղաքացիների պաշտպանության, այլ քաղաքական ստատուս քվոյի պահպանման խնդիր: Այս առումով Գաբրիելյանի պատմությունը ոչ թե բացառություն է, այլ ախտանիշ՝ ցայտուն օրինակ այն բանի, թե ինչպես հեղափոխական հռետորաբանությունը վերածվեց ինստիտուցիոնալ ստի։

Когда власть прячет размеры собственных доходов и одновременно поучает пенсионеров, что для них «лучше», это уже не ошибка и не недоработка. Это осознанная политика. Политика, в которой государственный бюджет перестаёт быть общественным ресурсом и превращается в закрытый фонд для своих.