Տրիբունալը ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրում է. ՀՀ Սահմանադրության 4-րդ հոդվածի խախտմամբ՝ Հայաստանի Հանրապետության դատական իշխանությունն իր կամքին ենթարկելով սահմանադրական կարգը տապալելու մեջ։ Հայաստանի քաղաքացիների մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիության խախտման մեջ, որի իրավունքը երաշխավորված է ՀՀ Սահմանադրությամբ։ ՀԱԵ ներքին գործերին միջամտելու մեջ՝ խախտելով ՀՀ Սահմանադրության 17-րդ հոդվածը և «Հայաստանի Հանրապետության և Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու միջև հարաբերությունների մասին» ՀՀ օրենքը։ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին բռնի ուժով հեռացնելու կոչեր հնչեցնելու մեջ, ինչը կարող է հանգեցնել զանգվածային անկարգությունների և բախումների։

2018 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունում տեղի է ունենում թավշյա, ոչ բռնի հեղափոխություն։ Հայաստանի երրորդ նախագահը, որին «տապալեցին», ոչ միայն չի փախչում երկրից, ոչ միայն չի կորցնում իր ազդեցությունը, այլև բարգավաճում է իր շրջապատի հետ միասին

Փաշինյանը ոչ միայն եկեղեցու գործերին միջամտելու , այլև եկեղեցին աշխարհիկ կառավարության վերահսկողության տակ դնելու փորձի նախադեպ է ստեղծում, ընդ որում՝ մի երկրում, որտեղ Եկեղեցին ավելին է, քան պարզապես դավանանքը: Եվ դա կարող է Հայաստանի համար շատ ավելի լուրջ հետևանքներ ունենալ, քան Սահմանադրության և պետական զինանշանի փոփոխությունները։