«ԱՐՄԱՏԱԽԻԼ ԱՆԵԼ ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆԸ». ՓԱՇԻՆՅԱՆԸ ՀԱԿԱՌԱԿՈՐԴՆԵՐԻՆ ՄԵՂԱԴՐՈՒՄ Է ՕՏԱՐ ՈՒԺԵՐԻՆ ԾԱՌԱՅԵԼՈՒ ՄԵՋ, ՄԻՆՉԴԵՌ ԻՐ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ ՀԱՄԱՊԱՏԱՍԽԱՆՈՒՄ Է ԲԱՔՎԻ ՈՒ ԱՆԿԱՐԱՅԻ ՇԱՀԵՐԻՆ

Նիկոլ Փաշինյանը «լրտեսական ընդդիմությանը» հռչակել է Հայաստանի համար սպառնալիք և պահանջել արմատախիլ անել այն։ Սակայն այս հռետորաբանության հետևում վարչապետի համար անհարմար հակասություն է թաքնված․ քաղաքական գործիչներին նա մեղադրում է օտարերկրյա կենտրոններից կախված լինելու մեջ, մինչդեռ իր վարած քաղաքականությունը՝ Արցախի, Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հետ հարաբերությունների և TRIPP նախագծի հարցերում, լուրջ մտահոգություններ է առաջացնում Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության տեսանկյունից։

2026 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Նիկոլ Փաշինյանը, մեկնաբանելով ՏԻՄ ընտրությունների արդյունքները, հայտարարել է, որ դրսից կառավարվող, այսպես կոչված, «լրտեսական ընդդիմությունը» պետք է արմատախիլ անել։ Միաժամանակ նա խոստովանել է, որ առանձին համայնքներում «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության գրանցած արդյունքները, երբ այն ստացել է ձայների 70, 80 և նույնիսկ ավելի քան 90 տոկոսը, իր մոտ կասկածներ են հարուցում քաղաքական մրցակցության վիճակի վերաբերյալ։ Վարչապետը խոսել է նոր՝ «պետականակենտրոն» ընդդիմություն ձևավորելու անհրաժեշտության մասին, որը գործելու է Հայաստանի շահերից ելնելով։

Փաշինյանը կրկին իրեն վերապահել է դատավորի դեր՝ որոշելով, թե ով է Հայաստանում ծառայում պետությանը, իսկ ով, իբր, օտար շահեր է սպասարկում։ Նրա քաղաքական հակառակորդներն այլևս մրցակիցներ չեն․ նրանք «լրտեսական ուժեր» են, որոնց պետք է ոչնչացնել։ Այս հռետորաբանությամբ նա փորձում է կառավարության ձախողումների շուրջ բովանդակային քննարկումը փոխարինել մեղադրանքներով՝ ուղղված բոլոր նրանց դեմ, ովքեր հրաժարվում են ընդունել իր քաղաքական գիծը։

Սակայն ընդդիմախոսներին պիտակավորելուց առաջ վարչապետը նախ պետք է սեփական քաղաքականությանը նայի։ Եթե պետությանը ծառայելու չափանիշը արտաքին ազդեցության կենտրոններից անկախ լինելն է, ապա այդ չափանիշն առաջին հերթին պետք է կիրառվի կառավարության ղեկավարի նկատմամբ, որը երկրի անունից որոշումներ է կայացնում։

Այստեղ էլ սկսվում է Փաշինյանի համար ամենաանհարմար համեմատությունը։ Նրա ընդդիմախոսները կարող են սխալվել, սխալ որոշումներ կայացնել և պատասխանատվություն կրել դրանց համար։ Բայց պետությունը նրանք չեն ղեկավարում։ Հենց Փաշինյանն է որոշում Հայաստանի բանակցային ռազմավարությունը, ստորագրում միջազգային փաստաթղթեր և կայացնում քաղաքական որոշումներ, որոնց հետևանքները կրելու են հայերի հետագա սերունդները։

2020 թվականից հետո Փաշինյանի վարած քաղաքականությունը Հայաստանը հասցրեց ծանրագույն հետևանքների։ Ադրբեջանը վերականգնեց վերահսկողությունը Արցախի նկատմամբ, հայ բնակչությունը հարկադրված եղավ լքել հայրենիքը, իսկ Հայաստանի ռազմաքաղաքական դիրքերը զգալիորեն թուլացան։ Այս իրադարձություններից հետո կառավարությունը որդեգրեց Բաքվի հետ հարաբերությունների հնարավորինս արագ կարգավորման ուղին՝ դա ուղեկցելով հակամարտության էջը փակելու և խաղաղության հասնելու անհրաժեշտության մասին հայտարարություններով։

Սակայն «խաղաղություն» բառը չվերացրեց Արցախի կորստի հետևանքները, տեղահանված արցախահայերի իրավունքները պաշտպանելու անհրաժեշտությունը և Ադրբեջանի հետագա պահանջների վերաբերյալ մտահոգությունները։ Խաղաղասիրական հայտարարությունները կառավարությանը չեն ազատում բացատրելու պարտականությունից, թե անվտանգության ինչ իրական երաշխիքներ է ստանում Հայաստանը և ինչ գին է վճարում ձեռք բերվող պայմանավորվածությունների համար։

Այս ֆոնին ընդդիմության հասցեին Փաշինյանի մեղադրանքները հատկապես ցինիկ են հնչում։ Նա քաղաքական հակառակորդներից պահանջում է ապացուցել իրենց անկախությունը արտաքին ուժերից, մինչդեռ իր իսկ վարած քաղաքականությունը բազմիցս հանգեցրել է որոշումների, որոնք գործնականում համընկնում են Բաքվի և Անկարայի ռազմավարական շահերի հետ։

Այստեղ նույնիսկ դավադրապաշտական վարկածների կարիք չկա։ Բավական է համադրել հրապարակային հայտարարությունները, ստորագրված փաստաթղթերն ու քաղաքականության իրական արդյունքները։ Փաստն այն է, որ կառավարության քայլերը մեծացնում են Ադրբեջանի հնարավորությունները և Հայաստանի համար նոր վտանգներ ստեղծում։ Փաշինյանն այս ամենի համար քաղաքական պատասխանատվություն է կրում՝ անկախ այն բանից, թե ինչ մտադրություններով է բացատրում իր վարած քաղաքականությունը։

Հայաստանին պետք չէ Փաշինյանի հավանությանն արժանացած ընդդիմություն։ Հայաստանին պետք է իշխանություն, որը չի վախենում անկախ քննադատությունից։ Քանի դեռ վարչապետը պատրաստ է արմատախիլ անել քաղաքական հակառակորդներին, բայց նույն խստությամբ պատրաստ չէ հաշվետվություն տալ սեփական որոշումների համար, պետական շահերի մասին նրա խոսքերը հնչում են որպես այդ շահերը սահմանելու բացառիկ իրավունքն իրեն վերապահելու փորձ։