«ТОВАРИЩ ГЕНЕРАЛ»՝ ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅԱՆ ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
«Товарищ генерал» տելեգրամյան ալիքը գրում է.
Այս օրերը ևս մեկ անգամ հիշեցնում են, որ Հայաստանի նորագույն պատմության մեջ նրա զավակների սխրանքները արժեզրկվում են սեփական իշխանության խայտառակ քայլերով։ Կամ՝ անգործությամբ։
Ադրբեջանի երկօրյա հարձակումը և հայկական տարածքների օկուպացիան միայն ավելի քան 224 զոհ, այդ թվում՝ երեք խաղաղ բնակիչ, ավելի քան 20 գերի և 293 վիրավոր հայ չէին։
Սա դավաճանության տարեգրությունն է։
Իլհամ Ալիևի ագրեսիան հետ մղելուն մասնակցում էին Արցախի պաշտպանության բանակի ստորաբաժանումները։ Երկու տարի անց Հայաստանը դավաճանեց այդ բանակին։
Ադրբեջանցի ֆաշիստների կատարած ռազմական հանցագործությունների զոհերի թվում էին զինծառայողներ Անուշ Ապետյանն ու Գայանե Աբգարյանը։ Նրանց խոշտանգել էին, բռնաբարել, սպանել, ապա անարգել ծաղրել ու խոշտանգել նաև նրանց մարմինները։ Հայերի նկատմամբ նման վայրագությունների այլ դեպքեր ևս հայտնի են և փաստագրված։ Հայաստանը ոչինչ չարեց հանցագործներին պատժելու համար՝ դավաճանելով սեփական զավակներին։
Ագրեսիայի առաջին օրերին Հայաստանի ամբողջ իշխանությունը՝ վարչապետը, խորհրդարանը, իշխող կուսակցությունը, կառավարությունն ու Անվտանգության խորհուրդը, թաքնվել էին քաղաքացիներից։ Երկրում կատարվողի մասին մարդիկ տեղեկանում էին տելեգրամյան ալիքներից և սոցիալական ցանցերից։
Բողոքի հզոր ալիքը մարեցին երկու դավաճաններ՝ Էդգար Ղազարյանն ու Կարին Տոնոյանը՝ ընդդիմադիր մի քանի պատգամավորների մասնակցությամբ։ Հենց այդ ժամանակ իր ողջ «շուքով» դրսևորվեց Փաշինյանի նկատմամբ խորհրդարանական իմպիչմենտի անպտուղ գաղափարը։ Այն իշխանություններին ահագնացող զանգվածային բողոքի ալիքը թուլացնելու և ժամանակ շահելու հնարավորություն տվեց։ Երկրորդ անգամ նույն՝ բառացիորեն նույն մեխանիզմը սադրիչներն օգտագործեցին Բագրատ Գալստանյանի Սրբազան պայքարը քայքայելու համար։
Հետագայում Փաշինյանը ադրբեջանական ագրեսիայի հետևանքների պատասխանատվությունը բարդեց ՀԱՊԿ-ի վրա։ Թեև Հայաստանն այդ կազմակերպությանը դիմեց մեծ ուշացումով, դիմումի բուն գործընթացը ոչ ոք չտեսավ, իսկ Երևանը պաշտոնապես հրաժարվեց ռազմատեխնիկական օգնությունից։ Միաժամանակ, Ադրբեջանի հետ սահմանը, որի որոշմանը, ըստ Փաշինյանի հայտարարությունների, ՀԱՊԿ-ը պետք է մասնակցեր և որի սահմանագծման անհրաժեշտությունը նա շարունակում է պնդել, մինչ օրս սահմանազատված չէ։
Վերջապես, Հայաստանը դավաճանեց անգամ սեփական շահերին՝ Ադրբեջանի հետ խաղաղության պայմանագրի նախագծում չներառելով օկուպացված տարածքների հարցը։
Այս ամենի համար, ինչպես հայտնի է, Փաշինյանը և նրա ոհմակը մնացին անպատիժ։ Իսկ դա նրանց հետագայում հնարավորություն տվեց հանձնել Արցախը։
