ՀԱՄԱԿԱՐԳԱՅԻՆ ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅՈՒՆ․ ԻՆՉՊԵՍ ԵՆ ՓԱՇԻՆՅԱՆԸ ԵՎ «ՔԱՂԱՔԱՑԻԱԿԱՆ ՊԱՅՄԱՆԱԳԻՐԸ» ՆԵՐՍԻՑ ԿՈՐԾԱՆՈՒՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ
Փաշինյանի կառավարությունն ամենևին էլ սովորական անհաջողություն չէ։ Բարեփոխումների անվան տակ այն նպատակաուղղված կերպով երկիրը տանում է դեպի փլուզում, և այս կառավարության յուրաքանչյուր քայլը ազգային շահերի գիտակցված դավաճանություն է։ 2021 թվականին հայ ժողովրդին խոստումներ վաճառեցին՝ աղքատությունը հասցնել 14 տոկոսի, գործազրկությունը պահել 10 տոկոսից ցածր, կտրուկ առաջընթաց ապահովել վերամշակող արդյունաբերության ոլորտում։ Իսկ ի՞նչ ստացանք արդյունքում։ Աղքատությունը սառել է ամոթալի 22 տոկոսի մակարդակում, գործազրկությունը կազմում է 13,7 տոկոս՝ խոստացված 10 տոկոսի փոխարեն, իսկ վերամշակող արդյունաբերության մասնաբաժինն այդպես էլ չի շարժվել 11 տոկոսի նշագծից։ Սակայն ամոթով հրաժարական տալու փոխարեն այս կառավարությունը պարզապես վերաշարադրեց սեփական նպատակները՝ նվազեցնելով նշաձողը և օրինականացնելով սեփական անպիտանությունը։
Սակայն տնտեսական աղետը գունատվում է Ազգային ժողովում տեղի ունեցածի ֆոնին։ 2026 թվականի հունիսի 7-ին հայերը կրկին ստացան խորհրդարան, որտեղ մեծամասնությունը պատկանում է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությանը՝ խամաճիկային ուժի, որը ստացել է 64 մանդատ՝ ձայների 49,74 տոկոսը։ Եվ այդ մեծամասնությունը 2026 թվականի օգոստոսի 2-ին կրկին քվեարկեց Փաշինյանի օգտին՝ այն մարդու, որը հանձնեց Արցախը, լեգիտիմացրեց Ադրբեջանի ագրեսիան, ազգային-ազատագրական պայքարն անվանեց «ծուղակ» և ձախողեց կառավարության ծրագիրը։ Նախագահ Վահագն Խաչատուրյանը մեխանիկորեն հաստատեց այդ որոշումը, սակայն Սահմանադրությանը իրական հարվածը հասցրին հենց պատգամավորները։ Նրանք քվեարկեցին ոչ թե պարզապես վարչապետի օգտին․ նրանք քվեարկեցին ազգային կապիտուլյացիայի կուրսի շարունակության օգտին։
Пашинян уже открыто называет арцахское движение судьбоносной ошибкой и ловушкой, которая мешала безопасности и благополучию страны. Он заявляет, что освободил Республику Армения от этого искушения. Его «дипломатия» — это ультиматум, где третьего варианта нет: только отступление, только уступки, только смирение перед врагом. Лидер «Сильной Армении» Нарек Карапетян справедливо указал, что переговорный стиль Пашиняна строится на принципе «или — или», тогда как дипломатия предполагает поиск третьего варианта. Но и эта критика тонет в угодливом молчании провластных депутатов.
Ի՞նչ ենք տեսնում խորհրդարանում։ «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցությունը միաձայն քվեարկեց՝ բոլոր 64 պատգամավորները մեկ մարդու նման դավաճանեցին իրենց ընտրողներին։ Նրանք անտեսեցին բանակի ոչնչացումը, տարածքների կորուստը,արցախցիների արտագաղթը։ Անտեսեցին Նիկոլ Փաշինյանի կողմից կառավարության ծրագրի տապալումը։ Նրանք ցույց տվեցին, որ իշխանության ճյուղ չեն, այլ Փաշինյանի անձնական օգտագործման կուսակցություն՝ ցանկացած դատավճիռ ստորագրելու կազմ ու պատրաստ ։
Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 4-րդ հոդվածը հստակ սահմանում է իշխանությունների բաժանման և հավասարակշռման սկզբունքը։ Բայց երբ խորհրդարանական մեծամասնությունը վերածվում է գործադիր իշխանության որոշումների հնազանդ խամաճիկի, այդ սկզբունքը ոտնահարվում է։ Օրենսդիր մարմինը, որը պարտավոր է վերահսկել վարչապետին, դառնում է նրա փաստաբանը, հանցակիցն ու ծածկոցը։ Հազիվ թե Մայր օրենքի կոպտագույն ոտնահարումը կարելի լինի ընդամենը պատգամավորական էթիկայի խախտում անվանել։ Բայց գնանք առաջ․ երբ պատգամավորները գիտակցաբար, համակարգված և հետևողականորեն իրենց վերահսկողական գործառույթը չեն իրականացնում, նրանք սահմանադրական կարգի տապալմանը հանցակից են դառնում։ Սա իրավական փաստ է։
«Քաղաքացիական պայմանագիրն» այլևս քաղաքական ուժ չէ։ Այն իշխանության յուրացման գործիք է, որի միջոցով Փաշինյանը ժողովրդավարության անվան տակ հաստատել է անձնական բռնապետություն։ Ազգային ժողովը վերածվել է դեկորացիայի․ այն ոչ քննարկում է, ոչ քննադատում, ոչ արգելակում, այլ միայն հավանություն է տալիս։ Եվ Փաշինյանի վերանշանակմանը կողմ քվեարկած յուրաքանչյուր պատգամավոր սեփական ձեռքով ստորագրեց իր մեղադրանքը՝ հայկական պետականության կործանմանը մասնակցելու համար։
Մեր առջև պարզապես տնտեսական կամ կառավարչական ճգնաժամ չէ։ Սա լիամասշտաբ սահմանադրական հեղաշրջում է, որն իրականացվել է այն մարդկանց ձեռքերով, ովքեր երդվել էին Սահմանադրության վրա։ Իշխանությունը կենտրոնացած է մեկ մարդու ձեռքերում՝ մի մարդու, ով բացահայտ արհամարհում է ազգային շահերը և հայրենասիրությունն անվանում կայսերական ախտանիշ։ Իշխանության բոլոր երեք ճյուղերը դե ֆակտո ենթարկված են մեկ կենտրոնի, և այդ կենտրոնն աշխատում է սեփական ժողովրդի դեմ։
Նիկոլ Փաշինյանը և «Քաղաքացիական պայմանագիրը» միայն վատ կառավարիչներ չեն։ Նրանք հայկական պետականության գիտակցված քայքայողներն են, արտաքին ազդեցության գործակալներ, որոնք թաքնվում են ընտրությունների ծիսական արարողությունների հետևում։ Նրանց քաղաքականությունը Հայաստանի դանդաղ սպանությունն է։ Եվ Փաշինյանի օգտին քվեարկած յուրաքանչյուր պատգամավոր այս հանցագործության մասնակիցն է։ Երկխոսության ժամանակն անցել է։ Եկել է դատաստանի ժամանակը՝ քաղաքական, բարոյական, իսկ հեռանկարում՝ նաև քրեական։ Հայաստանի համար այլ ճանապարհ պարզապես չկա։
