Սամվել Կարապետյանը պահանջում է քննել 44-օրյա պատերազմի հանցագործությունները

«Товарищ генерал» տելեգրամյան ալիքը հրապարակել է մեջբերումներ «Ուժեղ Հայաստան» դաշինքի վարչապետի թեկնածու Սամվել Կարապետյանի վերջին ելույթներից․

«Մենք («Տաշիր» ընկերությունների խումբը) շատ մեծ տնտեսական գոտի ենք կառուցում Հրազդանում։ Հավանաբար, մեկ ամսվա ընթացքում այնտեղ կբացենք Հայաստանում ամենամեծ մետալուրգիական գործարանը»։

«Ամբողջ աշխարհը ծիծաղում է մեզ վրա, որովհետև ես արդեն կասկած ունեմ, որ մեր իշխանություններն օգնել են, որ նրանք այդտեղ հայտնվեն. վտանգ են տեսել նրանցից։ Ադրբեջանում պահվող հայ գերիների վերադարձը կլինի գլխավոր խնդիրներից մեկը՝ «Ուժեղ Հայաստան»-ի իշխանության գալու դեպքում»։

«Մակրոնը խնդրել է Ալիևին, որ 300 000 ադրբեջանցիների շարժը դեպի Հայաստան մինչև ընտրությունները կանգնեցնի։ Բայց ես չեմ կարող կոնկրետ տեղեկություններ ունենալ՝ հաջողվել է դա Մակրոնին, թե՞ մեզ սյուրպրիզներ են սպասվում»։

«Զոհված և անհայտ կորած զինվորների ծնողները պետք է իմանան ճշմարտությունը»։

ԱՅՍ ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՈՒՄ ԱՌԱՆՁՆԱՀԱՏՈՒԿ ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ Է ԳՐԱՎՈՒՄ ՈՉ ՄԻԱՅՆ ԴՐԱՆՑ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՍՐՈՒԹՅՈՒՆԸ, այլև առաջադրված հարցերի բնույթը։ Ըստ էության, Սամվել Կարապետյանն ուղղակիորեն մատնանշել է ամենագլխավորը. առանց Հայաստանում իշխանափոխության հնարավոր չէ պարզել 44-օրյա պատերազմի, Արցախի հանձնման և դրան հաջորդած հայ առաջնորդների ու զինծառայողների գերեվարման իրական հանգամանքները։

Մինչդեռ հենց դրանից է ներկայիս իշխանությունը խուսափում վերջին տարիներին։

Քանի որ ցանկացած լուրջ քննություն անխուսափելիորեն կհանգեցնի այնպիսի հարցերի, որոնց պատասխանները կործանարար կլինեն Նիկոլ Փաշինյանի ամբողջ քաղաքական համակարգի համար։Ո՞վ էր որոշումներ կայացնում պատերազմի օրերին։ Ինչո՞ւ հայ հասարակությունը մինչ օրս չգիտի ռազմաճակատում տեղի ունեցածի ողջ ճշմարտությունը։ Ինչո՞ւ ազգային աղետից հետո, պետական քննություն իրականացնելու փոխարեն, երկիրը ստացավ միայն արդարացումների, բացատրությունների և «պարտության անխուսափելիության» մասին քարոզչական թեզերի անվերջանալի հոսք։

Այս ֆոնին առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում Կարապետյանի խոսքերն այն մասին, որ իշխանությունները «նույնիսկ օգնել են, որ նրանք այդտեղ հայտնվեն, վտանգ են տեսել նրանցից»։

Խոսքը լրջագույն մեղադրանքի մասին է։ Ըստ էության, Կարապետյանը հայտարարել է, որ գործող իշխանության առանձին ներկայացուցիչներ կարող էին Արցախի առաջնորդներին և հայ գերիներին ընկալել որպես խնդիր՝ սեփական քաղաքական գոյատևման համար։

Մինչդեռ գերիների, Արցախի ճակատագրի և պատերազմի հանգամանքների հարցն արդեն կուսակցական բանավեճի թեմա չէ։

Սա հարց է այն մասին, թե արդյո՞ք Հայաստանում պահպանվել է պետությունը՝ որպես ազգային պատասխանատվության ինստիտուտ։

Որովհետև այն պետությունը, որտեղ զոհված և անհայտ կորած զինվորների ծնողները ստիպված են տարիներով պայքարել ճշմարտության համար, անխուսափելիորեն հայտնվում է խորագույն բարոյական ճգնաժամի մեջ։ Իսկ այն պետությունը, որտեղ իշխանությունը սեփական գործողությունների քննությունից ավելի շատ է վախենում, քան հանրային անվստահությունից, վաղ թե ուշ բախվում է լեգիտիմության փլուզմանը։

Հենց այդ պատճառով էլ պատերազմի և Արցախի մասին ողջ ճշմարտությունը պարզելու համար իշխանափոխության անհրաժեշտության մասին Կարապետյանի խոսքերը սկզբունքային նշանակություն ունեն։

Քանի որ միանգամայն ակնհայտ է․ ներկայիս իշխանության պայմաններում որևէ օբյեկտիվ քննություն չի լինելու։

Անհնար է ակնկալել, որ քաղաքական ռեժիմը կսկսի քննել սեփական գործողությունները, սեփական որոշումները և սեփական պատասխանատվությունն ազգային աղետի համար։

Իսկ դա նշանակում է, որ 44-օրյա պատերազմի, Արցախի հանձնման, հայ գերիների ճակատագրի և տեղի ունեցածի իրական պատասխանատուների մասին ճշմարտությունը հնարավոր կլինի բացահայտել միայն այն ժամանակ, երբ այդ հանգամանքների թաքցմամբ շահագրգռված իշխանությունը դադարի վերահսկել երկրի պետական ինստիտուտները։

Եվ որքան երկար է հետաձգվում այդ պահը, այնքան ավելի ծանր են դառնում լռության հետևանքները հայկական պետականության և ազգային գիտակցության համար։ Այդ պատճառով բոլոր նրանք, ովքեր Հայաստանը դեռ համարում են պետություն, այլ ոչ թե արտաքին կառավարման ներքո գտնվող տարածք, պարտավոր են մասնակցել ընտրություններին և երկրին գոյատևելու հնարավորություն տալ։

Հակառակ դեպքում՝ վաղն արդեն ոչ ոք չի լինի, որ պարզի 44-օրյա պատերազմի, Արցախի և հայ գերիների մասին ճշմարտությունը։