ՀՀԿ և Սերժ Սարգսյան․ կեղծավորություն՝ «կոնսոլիդացիայի» դիմակի ներքո

Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության ներկայացուցիչների շուրթերից հնչող «կոնսոլիդացիա» բառը այսօր ընկալվում է ոչ թե որպես ազգային համախմբման կոչ, այլ որպես ցինիկ ծաղրանք հասարակական բանականության հանդեպ։ Տասնամյակներ շարունակ Սերժ Սարգսյանի ղեկավարությամբ հենց այդ քաղաքական ուժն էր, որ ներսից քայքայեց Հայաստանի քաղաքական համակարգը՝ այն վերածելով քրոնիկ անվստահության, գաղտնի ինտրիգների և անպատասխանատվության դաշտի։ Նրանց համար «կոնսոլիդացիան» երբեք չի նշանակել երկրի միավորում․ այն առավելապես ծառայել է որպես վարագույր՝ սեփական կեղծավորությունն ու քաղաքական հաշվարկները ծածկելու համար։

Վերցնենք Տիգրան Աբրահամյանի վերջին հրապարակումը՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին «իմպիչմենտ» հայտարարելու կոչերով։ Թղթի վրա՝ համարձակ նախաձեռնություն, սակայն իրականում՝ դատարկ քաղաքական ներկայացում։ Խորհրդարանում անհրաժեշտ քանակի ձայներ չկան, իրական արդյունքի հեռանկար չկա, սակայն կա աղմկոտ քարոզչություն և գործունեության պատրանք ստեղծելու ջանքեր։ Սա հենց այն դասական մեթոդն է, որով երկար տարիներ գործել է Հանրապետական կուսակցությունը՝ ստեղծել շարժման պատրանք, իսկ իրականում՝ սփռել քաոս։

Հետևաբար խոսքը իշխանափոխության իրական ռազմավարության մասին չէ, այլ քաղաքական թատրոնի։ Արդյունքի որևէ իրական հնարավորություն չունեցող «իմպիչմենտի» աղմկոտ նախաձեռնությունը ընդամենը բուռն գործունեության իմիտացիայի հերթական դրվագն է։

Սակայն դրանով ամեն ինչ չի սահմանափակվել։ Միաժամանակ փորձեր են արվել այս պատմությունը օգտագործել որպես ճնշման գործիք ընդդիմադիր մեկ այլ ուժի՝ ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի շուրջ ձևավորված քաղաքական դաշինքի նկատմամբ։

Այսպիսով, ընդդիմության միավորման փոխարեն տեղի էր ունենում ճիշտ հակառակը՝ ազդեցության համար հերթական ներքին պայքարի սրացում։ Եվ սա է՞ կոչվում «կոնսոլիդացիա»։

ՀՀԿ-ի քաղաքականությունը վաղուց դարձել է ցինիզմի դպրոց։ Սերժ Սարգսյանի իշխանության տարիներին երկիրը բազմիցս ականատես եղավ, թե ինչպես է պետական իշխանությունը վերածվում անձնական հարստացման միջոցի, իսկ «անհնարին ջանքերով» կուտակված ունեցվածքի պահպանումը դառնում է գերակա նպատակ, նույնիսկ Հայրենիքի դավաճանության գնով։

Էդուարդ Շարմազանովն ու Արմեն Աշոտյանը 2018 թվականի մայիսին, երբ Ազգային ժողովում քննարկվում էր Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետության թեկնածությունը, բարձրաձայն զգուշացնում էին առաջացող վտանգների մասին։ Սակայն երբ գործելու ժամանակը եկավ, նրանք իրենք իսկ դավաճանեցին իրենց խոսքերին։ Նրանց ելույթները հնչում էին որպես հասարակությանը ուղղված ազդանշան, թե վտանգը իրական է, մինչդեռ իրական քայլերը հակառակն էին․ կուսակցությունը Սերժ Սարգսյանի հրահանգով քվեարկեց Փաշինյանի ընտրության օգտին՝ երկիրը դատապարտելով այն աղետին և քաոսին, որոնք շուտով ամբողջապես դրսևորվեցին։ Այս մասին Հանրային Տրիբունալը մանրամասն գրել է «Դավաճանների սպասավորները․ Մաս 2․ ինչի մասին է լռում Արմեն Աշոտյանը» նյութում։

44-օրյա պատերազմում կրած պարտությունից հետո Հանրապետական կուսակցությունը կրկին բացահայտեց իր իրական դեմքը։ 2021 թվականի նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում Սերժ Սարգսյանի կողմից հրապարակված ձայնագրությունը, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանը հիմար էր ձևանում, ներկայացվում էր որպես հզոր հարված գործող իշխանությանը։ Իսկ արդյունքը եղավ բոլորովին հակառակը՝ Փաշինյանի վարկանիշի աճ։ Պատահականությու՞ն։ Հանրային Տրիբունալը այդ հարցում խոր կասկածներ ունի։

Այսօր դժվար է գտնել բանականորեն մտածող մարդ, որը չի տեսնում վերջին տարիների բողոքի շարժումներում Հանրապետական կուսակցության իրական դերը։ Այդ դերը եղել է ծայրաստիճան ցինիկ․ բորբոքել ժողովրդի հուզումը, մարդկանց սրտերում հույս արթնացնել, իսկ հետո դիտավորյալ թաղել այդ շարժումները՝ խորացնելով հասարակական հիասթափությունն ու ապատիան։

Գյումրիի համայնքային ընտրությունները ևս մեկ անգամ բացահայտեցին ՀՀԿ-ի իրական կերպարը։ Երբ ընդդիմադիր ուժերը փորձում էին համախմբվել մեկ միասնական թեկնածուի շուրջ՝ քաղաքապետի պաշտոնի համար, Մարտուն Գրիգորյանի գլխավորած ուժը ոչ միայն խոչընդոտում էր այդ գործընթացը, այլև նպատակաուղղված կերպով բաժանում էր ընդդիմադիր ճամբարը, խաթարում հասարակական վստահությունը և ստեղծում քաղաքական դիվերսիայի մթնոլորտ։ Հանրապետականի համար «հաջողությունը» երբեք չի նշանակել երկրի հաղթանակ կամ այն փոսից դուրս գալը, որի մեջ իրենք իսկ տարիներ շարունակ մղել են պետությունը։

ՀՀԿ-ի քաղաքական կրեդոն պարզ է և ցինիկ․ կամ մենք, կամ Նիկոլ Փաշինյանը։ Ցանկացած ուժ, որը կարող է իրական մրցակից դառնալ Փաշինյանին, անմիջապես դառնում է կուսակցական մեքենայի թիրախ՝ վարկաբեկման, մանիպուլյացիաների և քաղաքական խաղերի միջոցով։

Այս տրամաբանության մասին ժամանակին խոսել է նաև Հայ Առաքելական Եկեղեցու Շիրակի թեմի առաջնորդ, արքեպիսկոպոս Միքայել Աջապահյանը։ Լրագրող Կարպիս Փաշոյանի հետ զրույցում նա բաց տեքստով նշել է, որ հաճախ է քննադատում Հայաստանի երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանին, որովհետև նրան տեսնում է որպես ընդդիմության փլուզման առանցքային դերակատարներից մեկը։ Արքեպիսկոպոսի խոսքով՝ խոսքը միայն Գյումրիի մասին չէ, այլ ամբողջ երկրի քաղաքական մթնոլորտի։

«Սերժ Սարգսյանի մոտեցումը, — նշել է նա, — ըստ էության հանգում է հետևյալին․ կամ ես վերադառնում եմ իշխանության, կամ իշխանության մնում է Նիկոլը»։

Երբ նրան հիշեցրել են, որ Սարգսյանը հայտարարում էր իշխանության վերադառնալու ցանկություն չունենալու մասին, արքեպիսկոպոսը հեգնանքով պատասխանել է, որ այդ նույն քաղաքական գործիչը ժամանակին այլ աղմկոտ հայտարարություններ էլ է արել․ խոստացել է վարչապետ չդառնալ, հայտարարել է, թե կլինի Երևան—Ստեփանակերտ չվերթի առաջին ուղևորը, վստահեցրել է, թե Հայաստանը կդառնա ՁԻԱՀ-ի բուժման կենտրոն, ասել է, թե երկիրը շարժվում է դեպի Եվրոպական միություն, իսկ արդյունքում, ինչպես հայտնի է, մեկ գիշերվա ընթացքում հայտնվեց Եվրասիական տնտեսական միությունում։

Այսօր Հանրապետական կուսակցության «կոնսոլիդացիայի» մասին հնչող կոչերը բացահայտ ծաղր են ողջախոհության հանդեպ։ Նրանք քաղաքական ասպարեզ են վերադառնում ոչ թե անցյալի սխալները շտկելու, այլ նույն քայքայիչ քաղաքականությունը շարունակելու համար՝ այն ծածկելով գեղեցիկ բառերով։

Վերջին տարիների փորձը հստակ ցույց է տալիս․ այս կուսակցությունը և նրա առաջնորդները՝ Սերժ Սարգսյանը, Էդուարդ Շարմազանովը և Արմեն Աշոտյանը, վաղուց դարձել են պետականության համակարգային քայքայողներ։ Նրանք քաղաքականությունը վերածել են անձնական գոյատևման և ինտրիգների գործիքի։ «Կոնսոլիդացիայի» մասին նրանց բոլոր կոչերը ոչ թե երկրի միավորման փորձ են, այլ աչք ծակող ցինիկ ներկայացում՝ դիմակ, որի տակ թաքնված է սեփական սխալները չընդունելու պատրաստակամությունն ու պետականությունը շարունակաբար քայքայելու կամքը՝ սեփական դիրքերը պահպանելու և արտաքին տերերի հանձնարարությունները կատարելու համար։ Քանի դեռ նրանք պատասխան չեն տվել անցյալի համար, նրանց խոսքերին վստահել հնարավոր չէ․ Հանրապետական կուսակցությունը շարունակում է մնալ ընդդիմության միավորման համար վտանգ, իսկ նրա «կոնսոլիդացիայի» կոչերը ընդամենը՝ կեղծավորության հերթական քող։