Ընտրություններն ու հուսահատության քարոզիչները․ ՀՀ քաղաքական դաշտի ներկա պատկերը

Ներկա ժամանակաշրջանում Հայաստանի քաղաքական կյանքում արտահայտվում են խիստ մտահոգիչ միտումներ։ Ապագա ընտրություններին ընդառաջ Նիկոլ Փաշինյանը հրահանգել է ձերբակալել նախկինում ակտիվություն ցուցաբերած անձանց, որոնք 2021 թվականից սկսած ենթարկվում են տարբեր շինծու քրեական գործերի։ Արագացված կարգով շատերի դատական գործերը մտնում են ավարտական փուլ, ինչին կհետևեն նոր ձերբակալություններ։ Այս փաստը ինքնին հուշում է, որ գործող իշխանությունը ընտրություններն ընկալում է որպես իրական սպառնալիք իր իշխանության համար։

Բայց մյուս կողմից՝ փաստացի ընդդիմադիր դիրքերից հանդես եկող, սակայն Նիկոլ Փաշինյանի հետ նույն աշխարհաքաղաքական տանիքի տակ գտնվող որոշ գործիչներ և նրանց հաճախորդները փորձում են հասարակության մի հատվածին համոզել, թե ընտրություններով հնարավոր չէ փոփոխություն հասնել։ Այստեղ պետք է խնդիր դնել մեր առաջ՝ այդ հուսահատության քարոզիչներին լռեցնել և միասնական ջանքերով ապահովել, որ մեր հայրենակիցները վստահ լինեն. իրենց ակտիվ մասնակցությամբ հնարավոր է հեռացնել հակահայ իշխանությանը և փակել 18 տարի Հայաստանի վրա տիրած կոռումպացված ռեժիմի էջը։

Նիկոլ Փաշինյանը, ըստ երևույթին, պատրաստվում է նաև «հարսանեկան» բեմադրություն կազմակերպել՝ հույս ունենալով հանրային ուշադրությունը կրկին կենտրոնացնել իր անձի և «ժողովրդական» կերպարի շուրջ։ Այս քայլը հստակ նպատակ է հետապնդում՝ տեղեկատվական օրակարգը շեղել և քննարկումներից դուրս թողնել մոտ ապագայում սպասվող սահմանազատման գործընթացի հաջորդ փուլը։

Ընտրություններին աջակցություն ապահովելու նպատակով, Նիկոլ Փաշինյանը վերացրել է Սերժ Սարգսյանի երկրից բացակայելու սահմանափակումը, ինչը նրա համար հավելյալ «կապիտալ» է առաջիկա քարոզարշավի ընթացքում։

Սերժ Սարգսյանն այս գործընթացում ներգրավված է տարբեր ձևերով՝ ձայները փոշիացնելու համար դաշտ մտցնելով ոչ ազդեցիկ անձանց, կեղծ օրակարգեր գեներացնելով և իր հետ ուղիղ կամ անուղղակի կապ ունեցող գործիչների միջոցով ազդելով հանրային կարծիքի վրա։

Մինչ այդ, որոշ «ենթադրյալ ընդդիմադիրներ» փորձ են անում լսարան հավաքել՝ օգտագործելով ճշմարտացի, կարևոր խնդիրների շուրջ խոսքը։ Նրանք բարձրաձայնում են երկրի անվտանգության, հայ-ռուսական հարաբերությունների և այլ ռազմավարական հարցերի մասին։ Սակայն ճիշտ անհրաժեշտ պահին նրանք տարածում են Սերժ Սարգսյանի թեզերը՝ տարբեր ոչ հիմնավոր օրինակներով փորձելով հանրությանը համոզել, որ ընտրություններով հնարավոր չէ հեռացնել գործող իշխանությանը։ Մասնավորապես, Մոլդովայի օրինակը այս քարոզչության մեջ հաճախ է չարաշահվում, այն դեպքում, երբ բազմաթիվ այլ երկրներում ընտրություններով տարբեր ռեժիմներ հաջողությամբ տապալվել են՝ Բուլղարիայի 2016-ի և Սլովակիայի 2023 թվին ընտրությունների արդյունքները որպես վառ վկայություն։

Ահա այդ առումով, նման քարոզչությամբ զբաղվող անձանց պետք է դիտարկել որպես Նիկոլի կամ Սերժի սպասարկու և թույլ չտալ, որ նրանք հանդես գան ընդդիմադիրի դիրքերից։ Նարեկ Մալյանի գործունեությունը, օրինակ, հստակորեն վարձու բնույթ է կրում․ տարիներ առաջ նա ծառայություններ է մատուցել քաղաքացիների ցույցը ցրելու համար՝ ի շահ Սամվել Ալեքսանյանի։ Այսպիսի վարձու խոսողները ցանկացած ժամանակ կարող են փոխել իրենց դիրքորոշումը՝ կախված ֆինանսավորման աղբյուրից, սակայն նրանց գործելակերպը նույնն է՝ իրարամերժ, շահադիտական և հասարակության շահերից դուրս։

Եզրափակելով՝ կարելի է ասել, որ ներկայիս քաղաքական դաշտում կարևոր է տարբերակել իրական ընդդիմադիր, հասարակության շահերի համար խոսող գործիչներին վարձու քարոզիչներից և չեզոքացնել վերջիններիս ազդեցությունը։ Միայն այդ կերպ հնարավոր կլինի ապահովել, որ Հայաստանի քաղաքացիները վստահ լինեն՝ իրենց մասնակցությամբ հնարավոր է ոչ միայն վերահսկել, այլև փոխել երկրի ապագան և շրջել երկար տարիների ազգակործան ռեժիմի էջը։