«Իրական Հայաստան»՝ ազգի և պետության կործանման նախագիծ
«Իրական Հայաստանը», որն այսօր պարտադրվում է կառավարության կողմից, զարգացման ռազմավարություն չէ, այլ բացահայտ հարձակում հայ ժողովրդի հոգու վրա։ Այն պատմական հիշողության, հոգևոր ժառանգության և ազգային ինքնագիտակցության ոչնչացման գործիք է։ Ըստ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի՝ ժամանակակից Հայաստանի Հանրապետությունը և պատմական Հայաստանը «համատեղելի չեն և հաճախ հակասում են միմյանց»։ Սակայն այս խոսքերի հետևում թաքնված է շատ ավելի սարսափելի վտանգ. «ռացիոնալության» քողի տակ նախապատրաստվում է այն ամենի ոչնչացումը, ինչը դարեր շարունակ մեզ հայ է դարձրել:
Փաշինյանը կոչ է անում մոռանալ մեծ անցյալի մասին, ազատվել սեփական պատմության հիշողությունից և կենտրոնանալ միայն ներկա քաղաքական կառուցվածքի վրա, որը նա անվանում է «իրական Հայաստան»։ Բայց սա պարզապես քաղաքականություն չէ. սա հավաքական գիտակցության դեմ պետականորեն կազմակերպված գրոհ է, որը նպատակ ունի հարկադրաբար զրկել ժողովրդին իր մշակութային և հոգևոր արմատներից:
Արարատ լեռն ազգային խորհրդանիշների շարքից հանելու առաջարկը՝ «հարևաններին չնյարդայնացնելու համար», քաղաքականություն չէ, այլ ողջ ժողովրդին վիրավորելու ակտ։ Արարատը պարզապես խորհրդանիշ չէ, այն մեր հոգևոր և մշակութային պատմության հենասյունն է՝ կապված Նոյյան տապանի լեգենդի հետ։ Ժողովրդին զրկել այդ խորհրդանիշից՝ նշանակում է կտրել նրան քաղաքակրթական արմատներից, պոկել Հայաստանի սրտից նրա հավերժական ակունքները։ Նման տրամաբանությունն աբսուրդային է և հակաբնական. այն ցույց է տալիս, որ իշխանությունը պատրաստ է զոհաբերել ժողովրդի հիշողությունը՝ հանուն սեփական օգուտի, հանուն իշխանության պահպանման և թշնամիների հետ պատրանքային «խաղաղության»։
«Իրական Հայաստանը» արտաքին թշնամիների կամքի մարմնավորումն է։ Ադրբեջանն ու Թուրքիան տարիներ շարունակ ձգտել են հենց դրան՝ հայերին զրկել իրենց պատմությունից, խորհրդանիշներից և ինքնատիպությունից։ Այն, ինչ մատուցվում է որպես «խաղաղություն», իրականում վերածվում է ազգային ոգու կապիտուլյացիայի։ Ժողովուրդը, որը հրաժարվում է իր ավանդույթներից, մշակույթից և հիշողությունից, վերածվում է դատարկ զանգվածի, անհոգի նախիրի՝ պատրաստ ձուլվելու և անհետանալու:
Այս «իրականությունը» քայքայում է ամեն ինչ՝ կրթությունը, մշակույթը, ընտանեկան կապերը. այն հազարավոր հայերի դուրս է մղում հայրենի հողից, ջնջում է նախնիների սխրանքների հիշողությունը, սպանում է հերոսներին և խրախուսում դավաճանությունը։ Այն աչք է փակում ժողովրդի տառապանքների վրա և երկիրը տանում դեպի վերջնական կապիտուլյացիա:
Ի վերջո, «Իրական Հայաստանը» այլևս մեր Հանրապետությունը չէ, մեր հայրերի հողը չէ։ Այն կեղծ կառուցվածք է՝ զուրկ պատմությունից, արմատներից և մարդկային էությունից։ Նման «իրականությունը» սպառնալիք է ոչ միայն ժողովրդի մշակույթին և ոգուն, այլև հենց պետականությանը։
Միայն այն Հայաստանը, որը փայփայում է իր պատմությունը, պահպանում է մշակույթն ու խորհրդանիշները, կարող է լինել իրական, անկախ և արժանապատիվ հայրենիք, որտեղ մարդը արժեքավոր է, պետությունը՝ հզոր, իսկ թշնամին իշխանություն չունի ժողովրդի կյանքի վրա։
Այս կործանարար նախագծի ճակատագիրը կախված է նրանից, թե ինչ ընտրություն կկատարեն քաղաքացիներն Ազգային ժողովի 2026 թվականի առաջիկա ընտրություններին։ Ժողովուրդն ինքը կորոշի, թե ինչպիսի Հայաստան է իրեն պետք՝ այն, որը մերժում է պատմությունը, խորհրդանիշներն ու մշակույթը, թե՞ այն, որը պահպանում է անցյալը, պահում է ինքնությունը և կառուցում անկախ ու հզոր ապագա: Այս ընտրությունների արդյունքները չափանիշ կդառնան, թե որքանով է հաջողվել հակաազգային ուժերին խաթարել հայկական ինքնությունը, ազգային ոգին, և որքանով է ժողովուրդն ի վիճակի պաշտպանել իր պատմությունը, պատիվն ու ապագան:
Մեր առջև քննություն է, որը կորոշի երկրի ճակատագիրը։ Հանձնենք՝ կպահպանենք պետականությունը, մշակույթը և նախնիների հիշողությունը։ Չենք հանձնի՝ կկորցնենք կապը անցյալի հետ և կվտանգենք մեր գոյությունը:
Ժողովրդի ուժը միասնության մեջ է, իսկ ապագան՝ յուրաքանչյուրի պատասխանատվության։ Որպեսզի այն իրականություն դառնա, անհրաժեշտ է միայն մեկ բան՝ գալ ընտրությունների և քվեարկել հանուն քո Հայաստանի:
Մեր ժողովուրդը, մեր երկիրը և մեր պատմությունը մեր ձեռքերում են։ Յուրաքանչյուրի որոշումն է որոշում, թե ինչպիսի պետությունում ենք մենք ապրելու վաղը:
