Մինա Խաչատրյան. 20 հռետորական հարց Սերժին
Իր «Mina-Z» տելեգրամյան ալիքում Մինա Խաչատրյանը հրապարակել է 20 հարց՝ ուղղված Սերժ Սարգսյանին.
- ինչո՞ւ նախաձեռնվեցին ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունները, որոնց հիման վրա կիսանախագահական հանրապետությունը դարձավ խորհրդարանական։ Ակնհայտ է, որ խորհրդարանական կառավարումը Հայաստանի նման երկրում հավասարազոր է պանկրեատիտով հիվանդի մասնակցությանը մարաթոնին,
- ի՞նչ նպատակով Հայաստան հրավիրվեց Մեծ Բրիտանիայի քաղաքացի Արմեն Սարգսյանը, ով 1997 թվականին վարչապետի պաշտոնից խայտառակ կերպով փախել էր երկրից։ Իսկ ըստ լուրերի՝ նա բրիտանական հատուկ ծառայությունների գործակալ է,
- ի՞նչ նպատակով 2008 թվականի մարտի 1-ի անկարգությունների կազմակերպիչներից մեկը՝ ընդդիմադիր լրագրող և հայտնի զրպարտիչ Նիկոլ Փաշինյանը, ազատ արձակվեց բանտից և մտցվեց մեծ քաղաքականություն՝ բնակության վայրի մասին կեղծ տեղեկանքով, ունենալով երկու դատվածություն (նա չէր կարող համաներման տակ ընկնել),
- ինչո՞ւ չկանգնեցվեց Նիկոլի շարժումը Գյումրիից Երևան՝ չնայած այն բանին, որ պետական հեղաշրջման այս սցենարը հայտնի էր դեռևս 2008 թվականի մարտի 1-ից և հնչեցվել էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմից:
- ինչո՞ւ չառգրավվեց ԱՄՆ դեսպանատնից բերված և բողոքի շարժման ցանցի տասնապետերի ու հարյուրապետերի միջև բաժանված նախապես տեղադրված ծրագրերով 10 հազար սմարթֆոնի խմբաքանակը, ինչի մասին հատուկ ծառայությունները զեկուցել էին Սերժ Սարգսյանին,
- ինչո՞ւ չձերբակալվեցին Վրաստանով տարանցմամբ ապշերոնյան հատուկ ծառայությունների հետ շփվող անձինք և չառգրավվեց նույն Վրաստանի միջոցով երկիր մտած 48 միլիոն դոլարը,
- ինչպե՞ս է ընդդիմադիրների խումբը՝ Նիկոլի գլխավորությամբ, ներխուժել Ռադիոտան գերատեսչական պահպանվող շենք և այնտեղ ջարդ կազմակերպել,
- ինչո՞ւ, հակառակ զանգվածային պահանջներին և գիտակցելով, որ կրակի վրա յուղ է լցվում, ապրիլի 16-ին հաստատվեց Սերժ Սարգսյանի թեկնածությունը սուպեր վարչապետի պաշտոնում,
- ինչո՞ւ չցրվեց ամբոխը, երբ դեռ հնարավոր էր դա անել ոստիկանության ուժերով,
- ինչո՞ւ մայիսի 8-ին վարչապետի պաշտոնի համար չառաջադրվեց և ոչ մի այլընտրանքային թեկնածություն, և 11 հանրապետական քվեարկեց Նիկոլի օգտին,
- ինչո՞ւ 2018 թվականի հոկտեմբերի 2-ին, երբ խորհրդարանը շրջափակված էր, պատգամավորները քվեարկեցին Նիկոլի տեխնիկական հրաժարականի օգտին՝ դրանով իսկ ինքնալուծարվելով և երկիրը տանելով արտահերթ ընտրությունների,
- ինչպե՞ս պատահեց, որ 150 հազար անդամ ունեցող կուսակցությունը նույնիսկ 65 հազար ձայն չհավաքեց և 2018 թ.-ին չանցավ խորհրդարանական նվազագույն շեմը՝ ապահովելով «Իմ քայլը» իշխանական խմբակցության 88 տեղը կամ 2/3-ը, ինչը նրանց բացարձակ իշխանություն երաշխավորեց,
- ինչպե՞ս «մերժիրսերժին» բողոքի ակցիաները միավորվեցին և սկսվեց աննախադեպ արշավ Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի դեմ,
- ինչպե՞ս Հայաստանի 2-րդ նախագահի դեմ հյուսված առասպելներն ու լեգենդները ստացան անհավանական ընդգրկում 2008-ից 2020 թվականներին և շարունակվում են մինչ օրս,
- ինչո՞ւ գրեթե 3 տարվա ընթացքում հասարակությունը չլսեց և ոչ մի հստակ մեկնաբանություն երկրում տիրող քաղաքական իրավիճակի վերաբերյալ։ Ինչո՞ւ չի հրապարակվել ԲՏՆ-ի (խմբ.՝ Նիկոլ Փաշինյանի) վերաբերյալ կոմպրոմատը,
- ինչպե՞ս ոմն Քյարամյան Արգիշտի հայտնվեց համակարգում,
- ինչո՞ւ «ինքնասպան եղավ» Կուտոյանը,
- ինչո՞ւ Սահմանադրական դատարանի որոշումը դեռ չէր հնչեցվել 2021 թվականի ամռանը, իսկ Սերժ Սարգսյանը BBC-ին տված հարցազրույցում արդեն ԲՏՆ-ին (խմբ.՝ Նիկոլ Փաշինյանին) որպես հաղթող էր ճանաչել,
- այդ ի՞նչ տարօրինակ «կոմպրոմատ» հրապարակեց Սերժ Սարգսյանը 2021 թվականի հունիսի 9-ին, որից հետո ԲՏՆ-ի վարկանիշն աճեց ևս երեք կետով,
- այդուհանդերձ, ինչո՞ւմ է Նիկոլը ճիշտ, իսկ Սերժ Սարգսյանը՝ սխալվել,
Հանրային տրիբունալն իր լիակատար համերաշխությունն է հայտնում բարձրացված հարցերին և դրանք համարում է լեգիտիմ, հիմնավորված և հրապարակային քննարկման ենթակա։ Լռությունը, խուսափողական ձևակերպումները և հետփաստացի արդարացումներն այլևս անընդունելի են։ Խոսքը ոչ թե քաղաքական գործիչների անձնական ճակատագրերի մասին է, այլ պետության ճակատագրի, այն գնի մասին, որը հասարակությունը վճարել է և շարունակում է վճարել որոշումների ու որոշումներից հրաժարվելու շղթայի համար:
Մենք ելնում ենք նրանից, որ.
- սահմանադրական կարգի փոփոխությունը, էլիտաների տրանսֆորմացիան և փողոցային հեղափոխության թույլտվությունը չէին կարող լինել «սխալների» կամ «միամտության» հետևանք,
- օրհասական պահերին ուժային և քաղաքական ինստիտուտների համակարգային չմիջամտությունը պահանջում է բացատրություն առաջին դեմքի պատասխանատվության մակարդակով,
- հաջորդ իշխանության լեգիտիմացումը դեռևս դրա հաղթանակի իրավական ձևակերպումից առաջ կասկածի տակ է դնում քաղաքական դիմադրության և «պարտության» տրամաբանությունը,
Հանրային տրիբունալը հայտարարում է.
առանց այս հարցերի պատասխանների հնարավոր չէ ո՛չ ազգային հաշտեցումը, ո՛չ վստահության վերականգնումը, ո՛չ ապագայի կառուցումը։ 2013-2021 թվականների պատմությունը փակված էջ չէ, այլ՝ անավարտ հետաքննություն:
