Ճշմարտությունը գերեվարումների մասին. Ռոման Երիցյանի բացահայտումները և լռության գինը

Վերջին օրերին հանրային դաշտում ակտիվորեն շրջանառվում են մեղադրանքներ, կեղծ լուրեր և բացահայտ զրպարտություններ՝ կապված Արցախի Հանրապետության ռազմաքաղաքական ղեկավարների գերեվարման, ինչպես նաև Արցախի վերջին նախագահի՝ Սամվել Շահրամանյանի դերի հետ։ Այդ տեղեկատվական աղմուկի ֆոնին առանձնահատուկ նշանակություն ունի փաստաբան Ռոման Երիцяանի հրապարակային տեսաուղերձը, որը նպատակ ունի ոչ թե հուզական հակազդեցություն առաջացնել, այլ փաստերի լեզվով ներկայացնել իրականությունը։

Տեղեկատվական դիվերսիա և քաղաքական պատվեր

Երիցյանը փաստում է, որ ադրբեջանական մեդիադաշտում ակտիվորեն տարածվում են ակնհայտ անհեթեթ պնդումներ՝ իբր Արցախի նախագահը հատուկ ծառայություններին փոխանցել է ռազմաքաղաքական ղեկավարների գտնվելու վայրերը կամ նույնիսկ կապ ունի Ադրբեջանի իշխանական շրջանակների հետ։ Առավել մտահոգիչն այն է, որ այդ կեղծ թեզերը կրկնվում են նաև Հայաստանի ներսում գործող որոշ անձանց և հարթակների կողմից՝ երբեմն անգամ առանց ադրբեջանական աղբյուրներին հղում կատարելու։

Փաստաբանի համոզմամբ՝ սա նպատակային արշավ է, որի հիմնական խնդիրը մեկն է՝ Արցախի վերադարձի հարցը հանել հանրային օրակարգից և վարկաբեկել բոլոր այն անձանց, ովքեր չեն համաձայնվում Արցախի էջը փակված համարել։

Իրողությունների քաղաքական ենթատեքստը

Ռոման Երիցյանը իր խոսքում կապ է տեսնում վերջին քաղաքական զարգացումների և Արցախի նախագահի դիրքորոշման միջև։ Մասնավորապես՝ նա նշում է, որ այն պահից, երբ Արցախի նախագահը հրապարակայնորեն հակադրվել է միջազգային հարթակներում առաջ մղվող թեզին, ըստ որի ադրբեջանցիների և արցախցիների վերադարձի հարցերը պետք է նույնացվեն և «փակվեն», սկսվել է ճնշումների, քրեական վարույթների և տեղեկատվական հարձակումների շղթան։

Խուզարկություններ, հարցաքննությունների հրավերներ, քրեական գործեր՝ բոլորը, ըստ Երիցյանի, պատահական չեն և տեղավորվում են մեկ ընդհանուր տրամաբանության մեջ։

Ինչպես են իրականում գերեվարվել Արցախի ղեկավարները

Երիցյանի բացահայտումների առանցքային հատվածը վերաբերում է գերեվարումների իրական մեխանիզմին։ Նրա խոսքով՝ դեռևս նախապես գոյություն է ունեցել հինգ հոգուց բաղկացած ցուցակ, որոնց Ադրբեջանը պահանջել է ձերբակալել և տեղափոխել Բաքու։ Այդ ցուցակում ընդգրկված էին Բակո Սահակյանը, Արկադի Ղուկասյանը, Դավիթ Իշխանյանը, Ռուբեն Վարդանյանը և Դավիթ Բաբայանը։

Հատկանշական է, որ Ռուբեն Վարդանյանի և Դավիթ Բաբայանի պարագայում առանձին որոշումներ են եղել նրանց ձերբակալման վերաբերյալ։ Վարդանյանը փորձել է բաց, ոչ այլընտրանքային ճանապարհով հատել Հակարիի կամուրջը՝ լիովին գիտակցելով հետևանքները, և հենց այդպես էլ ձերբակալվել է։ Դավիթ Բաբայանը, հակառակ տարածվող լուրերի, չի «հանձնվել Շուշիում», այլ Ստեփանակերտում, գիտակցաբար գնացել է այդ քայլին՝ հասկանալով, որ իր ազատությունից է կախված հազարավոր արցախցիների անվտանգ դուրսբերումը։

Գիտակցված ինքնազոհություն՝ հանուն մարդկանց փրկության

Երիցյանի ներկայացրած փաստերը ցույց են տալիս, որ Արցախի նախկին նախագահներ Բակո Սահակյանը և Արկադի Ղուկասյանը, ինչպես նաև Դավիթ Իշխանյանը, գիտակցված որոշում են կայացրել անձամբ ներկայանալ ադրբեջանական հատուկ ծառայություններին այն պայմանով, որ կազատվեն մյուս ձերբակալվածներն ու հնարավոր լինի ապահովել շուրջ 12 հազար արցախցիների անվտանգ տեղափոխումը Հայաստան։

Նրանց այս քայլի շնորհիվ են ազատ արձակվել մի շարք պաշտոնյաներ և կանխվել նոր զանգվածային ձերբակալությունները։ Սա, ըստ փաստաբանի, ոչ թե դավաճանություն է, այլ ծանրագույն ինքնազոհություն։

Սամվել Շահրամանյանի դերի մասին

Ռոման Երիցյանը կտրականապես հերքում է այն պնդումները, թե Սամվել Շահրամանյանը որևէ մեկի գտնվելու վայրի մասին տեղեկություն է փոխանցել Ադրբեջանին։ Ըստ նրա՝ հակառակը՝ հենց Շահրամանյանի վարած բանակցությունների արդյունքում է հնարավոր դարձել փրկել տասնյակ մարդկանց և կազմակերպել վերջին խմբերի դուրսբերումը Արցախից։

Եզրակացություն

Երիցյանի ուղերձի հիմնական միտքը պարզ է․ եթե այսօր շուրջ 12 հազար արցախցի փրկվել է սպանդից և հասել Հայաստան, ապա դա տեղի է ունեցել ոչ թե փախուստի, այլ մի խումբ մարդկանց գիտակցված չփախչելու, ինքնակամ հանձնվելու և անձնական ազատությունը զոհաբերելու շնորհիվ։

Այս փաստերը անտեսելը կամ խեղաթյուրելը ոչ միայն անարդար է, այլև վտանգավոր՝ հատկապես այն ժամանակ, երբ Արցախի հարցը փորձում են վերջնականապես փակված համարել։