Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմի երեք գլխավոր տարօրինակությունները
24.11.2020. Телеграм-канал TOGARMA.
Նախ, Հայաստանում այդպես էլ իրական զորահավաք չիրականացվեց, իսկ հակամարտության շրջան չառաջադրվեցին լիարժեք և լավագույնս պատրաստված զորամասերը։ Նրանք մնացին Հայաստանի զորանոցներում, մինչդեռ ռազմական գործողությունների թատերաբեմում զորքերի թիվը բավարար չէր նույնիսկ պասիվ պաշտպանվելու համար։ Կռվել են հիմնականում 18-20 տարեկան տղաներ և անցած պատերազմի վետերաններ, որոնք անկեղծորեն ուղարկվել են մահվան՝ առանց համալրման և ռոտացիայի:
Երկրորդ՝ Հայաստանի իշխանությունները նախապես որևէ միջոց չեն ձեռնարկել այդ պատերազմի գլխավոր զենքի՝ թուրքական և իսրայելական ԱԹՍ – ների դեմ, որոնք իրենց լավ էին դրսևորել Սիրիայում և Լիբիայում ։ Հենց նրանք են ի օգուտ ադրբեջանցիների որոշել պատերազմի ելքը՝ անպատժելիորեն ոչնչացնելով հայկական տանկերը, հրետանային ու հրթիռային դիրքերը, ղեկավար կազմն ու կենդանի ուժը, բարոյալքելով զինվորներին ու սպաներին։
Վարչապետ Փաշինյանը հրաժարվել է ռուսական սպառազինություն ձեռք բերել անօդաչու թռչող սարքերի դեմ պայքարելու համար՝ իր երևակայական անարդյունավետության պատրվակով: Ինչպես YouTube-ի "Կապիտալ" ալիքի եթերում հայտնել Է "Կոմերսանտ" հրատարակչության սյունակագիր Մաքսիմ Յուսինը, Ռուսաստանից, այնուամենայնիվ, ստացվել են ԱԹՍ-ներին հակազդելու միջոցներ, բայց դրանք մնացել են պահեստներում "չպահանջված լինելու պատճառով", եւ դրանք գործնականում չեն օգտագործվել։
Հայաստանի իշխանությունները նույնիսկ վաղ հայտնաբերման տեղորոշիչներ չեն տեղափոխել Ղարաբաղ՝ անօդաչու թռչող սարքերի սպառնալիքն ավելի լավ զսպելու համար։ Բացի այդ, հայկական ուժերը Ղարաբաղում հոռի մատակարարում ունեին։ Հայաստանը գործնականում չի օգտագործել իր ավիացիան, այդ թվում ՝ ժամանակակից Սու-30 ՍՄ կործանիչները, որոնց համար զենք չի գնել
Երրորդ, Ղարաբաղում հայկական ուժերը, որը ԽՍՀՄ-ում հսկայական տարբերությամբ առաջատար էր բնակչության մեկ շնչի հաշվով մարշալների եւ գեներալների քանակով, ցուցադրեցին լիակատար ռազմավարական եւ մարտավարական անօգնականություն, ինչը խիստ կասկածելի է ։ Համեմատաբար կայուն Հյուսիսային ճակատից դեպի հարավային ճակատ, որը փլուզվել էր զինծառայողների պակասի պատճառով, ուժեղացումներ չեն տեղափոխվել, թեև նման հնարավորություն կար։ Ամբողջ պատերազմի ընթացքում այնտեղ ձեռնարկված ընդամենը երկու հայկական հակագրոհներն այնքան ընթերցելի էին, որ հաջողության հասնելու ոչ մի շանս չունեին։
Տպավորություն էր ստեղծվում, որ հենց Ղարաբաղի հարավն ու հայկական վերահսկողության տակ գտնվող հարակից ադրբեջանական շրջանները պետք է հանձնվեին առաջին հերթին։ Այնտեղ քաղաքներն ադրբեջանցիներով զբաղվում էին սովորաբար առանց լուրջ մարտերի, լավ վիճակում։ Ադրբեջանական բանակը բավական արագ և առանց մեծ խնդիրների այդ հատվածում դուրս եկավ դեպի Հայաստանի սահմանները։
Ղարաբաղում հակամարտող երկու կողմերի համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող առանցքային բերդաքաղաք Շուշին հայերի կողմից առանց կռվի հանձնվեց ադրբեջանական թույլ խմբավորմանը, և Փաշինյանը, կամ հիմարաբար, կամ գիտակցաբար, բաց թողեց այն պահը, երբ Ղարաբաղի վրա գերիշխող այդ քաղաքը կարող էր ռազմական գործողությունների ավարտից հետո մնալ հայկական վերահսկողության տակ։ Սրանով խիստ զարմացավ Ղարաբաղում հայերին ամեն ինչի կորստից փրկելու համար միջնորդի դերում հանդես եկած Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը։
