Փաշինյանն է թելադրում կանոնները. ինչո՞ւ է ընդդիմությունը կրկին հետևից հասնողի դերում
Քաղաքական պայքարում հաղթողը ոչ թե նա է, ով ամենաբարձն է գոռում, այլ նա, ով օրակարգ է սահմանում։ Նիկոլ Փաշինյանն անթերի տիրապետում է դրան. նա չի արձագանքում մարտահրավերներին, նա ստեղծում է դրանք։ Նրա գլխավոր հաղթաթուղթը նախաձեռնությունն է։ Հենց սա է, որ նրա հակառակորդներին վերածում է հավերժ հետևից հասնողների, որոնք ստիպված են արդարանալ և հետ մղել հարվածները՝ սեփական հարվածները հասցնելու փոխարեն։
Ինչո՞ւ է ընդդիմությունը միշտ պարտվում։ Պատասխանը պարզ է. այն գործում է ուրիշի կանոններով։ Օրակարգ սահմանելու փոխարեն, ընդդիմությունը.
- սպասում է «հարմար պահի»,
- արձագանքում է իշխանությունների քայլերին,
- ուժերը վատնում է ուրիշների թեզերը հերքելու, այլ ոչ թե՝ իր սեփականն առաջ մղելու վրա։
Այս արատավոր շրջանը հատկապես նկատելի է Հայ Առաքելական Եկեղեցու շուրջ ստեղծված իրավիճակում։ Փաշինյանը վարպետորեն խաղարկեց եկեղեցական ճգնաժամի խաղաքարտը՝ ներկայանալով որպես «շարքերի մաքրության համար պայքարող»: Իսկ ընդդիմությո՞ւնը: Նա, ինչպես միշտ, պաշտպանողական դիրք է զբաղեցրել՝ փորձելով պաշտպանել հոգևորականներին, որոնց մեղքերը վաղուց հայտնի էին ժողովրդին։
Այստեղ է թաքնված ընդդիմության ճակատագրական սխալը: Այո, Փաշինյանի թիմի կողմից հավաքված կոմպրոմատները մեծ մասամբ ճիշտ են։ Այո, հոգևորականության շատ ներկայացուցիչներ իսկապես խրված են.
- բարոյական անկման,
- եկեղեցական գործունեության առևտրայնացման,
- իրենց հոգևոր աստիճանի հետ անհամատեղելի ցուցադրական սպառման մեջ:
Սակայն, սա որպես համակարգի կառուցողական քննադատության հնարավորություն օգտագործելու փոխարեն, ընդդիմությունը շտապում է պաշտպանել «վիրավորված քահանաներին»։ Եվ այդպիսով.
- կորցնում է ընտրողների վստահությունը. մարդիկ տեսնում են, որ ընդդիմությունը պաշտպանում է նրանց, ում իրենք վաղուց դատապարտում են,
- Փաշինյանի ջրաղացին ջուր է լցնում. փաստացի հաստատում «եկեղեցական կոռուպցիայի» մասին նրա նարատիվը,
- բաց է թողնում օրակարգն իր ձեռքը վերցնելու հնարավորությունը. բարեփոխումների քննարկման փոխարեն առաջարկում է միայն ստատուս քվոյի պաշտպանություն։
Ի՞նչ անել։ Իր ձեռքը վերցնել նախաձեռնությունը։
Ժամանակն է, որ ընդդիմությունը հասկանա. վարկաբեկված հոգևորականներին պաշտպանելը փակուղի է։ Այլընտրանքը եկեղեցական բարեփոխումների թեման իր ձեռքը վերցնելն է.
- Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին II-ին պահանջ ներկայացնել՝ կամավոր կերպով հրաժարվել գահից,
- առաջարկել թեկնածու չարատավորված հոգևորականներից (օրինակ՝ Միքայել արքեպիսկոպոս Աջապահյանին):
Նման մոտեցումը.
- կզրկի Փաշինյանին ՀԱԵ «շարքերի մաքրության համար պայքարի» մենաշնորհից,
- ցույց կտա ընտրողներին, որ ընդդիմությունը չի պաշտպանում «յուրայիններին», այլ՝ հանդես է գալիս համակարգային փոփոխությունների օգտին,
- կստեղծի նոր օրակարգ, որտեղ ընդդիմությունը կլինի ոչ թե հետևից հասնող, այլ՝ փոփոխությունների առաջնորդ։
Քանի դեռ ընդդիմությունը շարունակում է արձագանքել, Փաշինյանն է թելադրելու խաղի կանոնները։ Սակայն, եկեղեցական ճգնաժամը հնարավորություն է կոտրելու միտումը։ Դրա համար անհրաժեշտ է.
- դադարել պաշտպանել կանխահայտորեն տանուլ տված մոտեցումները,
- իր ձեռքը վերցնել բարեփոխումների օրակարգը,
- խոսել ժողովրդի հետ նրանց պահանջների, այլ ոչ թե՝ եկեղեցական կանոնների լեզվով։
Հակառակ դեպքում ընդդիմությունը կմնա «հավերժ երկրորդը». որը միայն մեկնաբանում է ուրիշների հաղթանակները՝ սեփականը ստեղծելու փոխարեն։
