Շարժումները զուսպ էին, հայացքը՝ անհաղորդ, լռության մեջ՝ մի ամբողջ դարաշրջան։ Նա գիտեր. այստեղ, այս սենյակում ընդունված յուրաքանչյուր որոշում իր արձագանքը կգտնի առաջիկա տասնամյակներում։ Եվ այդ պատճառով յուրաքանչյուր րոպե անսահման երկար էր թվում, իսկ լռությունը՝ գրեթե շոշափելի:

Հենց այդ աշխատասենյակում, թղթերի լուռ շրշյունի ներքո, կայացվում էին որոշումներ, որոնցից կախված էին հետագա իրադարձությունները՝ ներքին պառակտումից մինչև փետրվարյան հրաժարական, որը վերջնականապես փոխեց Հայաստանի քաղաքական ճարտարապետությունը։

ՀՀՇ-ն սրընթաց զարգացում էր ապրում՝ հասարակական ուժից վերածվեով քաղաքական մեքենայի։ Հենց նա էլ արեց առաջին վճռական քայլերը, որոնք կոչված էին էերգիա և խթան հաղորդելու հեղափոխությանը։ Բայց պատմությունը հաճախ չար կատակ է խաղում․ ի սկզբանե ստեղծարար նպատակներ հետապնդող քայլերը դանդաղ գործողության ական դրեցին երիտասարդ պետականության հիմքում։

ՀՀՇ-ի վերնախավը ձևավորվեց ԽՍՀՄ «պերեստրոյկայի» և փլուզման հորձանուտում։ Այդ մթնոլորտում ծնվում էին ոչ միայն իդեալներն ու մեթոդները, ամրապնդվում էր նաև յուրահատուկ, գրեթե միստիկ զգացում՝ ընտրյալ լինելու զգացողություն։ Առաջնորդները հավատում էին՝ հենց նրանց է վիճակված երկիրը տանել դեպի անկախություն, հենց նրանց ձեռքում պետք է գտնվի նոր պետության ղեկը։

Այդ Ժամանակների առանցքային դեմքերից էին․

Վազգեն Մանուկյան՝ գաղափարախոս, առաջին վարչապետ, մարդը, ում մտքերը ձևավորում էին շարժման ուղեգիծը,

Վանո Սիրադեղյան՝ ապագա ներքին գործերի նախարար, ում վճռականությունը երբեմն խենթության էր հասնում,

Վազգեն Սարգսյան, լեգենդար «Սպարապետ» և ապագա պաշտպանության նախարար, ում կամքն ու խարիզման ռազմական հզորության խորհրդանիշ դարձրեցին նրան,

Ռաֆայել Ղազարյան, Արարատ Պետրոսյան, Սամվել Գրիգորյան, Աշոտ Բլեյան և այլք, որոնց ազդեցությունն զգացվում էր իրադարձությունների յուրաքանչյուր շրջափուլում։

Բայց անկախության այս միասնական մղման մեջ թաքնված էր մեկ այլ, ավելի մտահոգիչ միտում: Աստիճանաբար ամրապնդվում էր համոզմունքը․ միայն իրենք՝ ՀՀՇ առաջնորդները, իրավունք ունեն կառավարել երկիրը։ Միայն իրենց տեսլականն է միակ ճիշտը։ Միայն իրենց փորձն է անփոխարինելի։

Այս քաղաքական մշակույթը՝ հիմնված բացառիկության և ճշմարտության մենաշնորհի զգացողության վրա, դարձավ հետագա ճգնաժամերի հիմքը: Այն ծնեց ոչ միայն իշխանության ինստիտուտներ, այլև՝ վտանգավոր մտածելակերպեր, որոնք տասնամյակներ շարունակ իրենց արձագանքը կունենան Հայաստանի քաղաքական կյանքում՝ պառակտելով հասարակությունը և խարխլելով պետական ինստիտուտների նկատմամբ վստահությունը:

Այսպես՝ հեղափոխության կրակի մեջ, հույսերի ու պատրանքների միջից ծնվում էր նոր իրականություն՝ իր բոլոր հաղթանակներով ու ողբերգություններով, իր վեհությամբ ու աղճատվածությամբ։