Արա Հարությունյան․ հայկական քաղաքական փակուղու ախտորոշումը

Հարությունյանը խուսափում է ակադեմիական անվտանգ ձևակերպումներից։ Նրա խոսքը կոշտ է, երբեմն՝ անհարմար, սակայն տրամաբանորեն հետևողական։ Հեղինակի հիմնական միտքն այն է, որ իշխանության որակը միշտ ուղիղ կախված է հասարակության պահանջկոտությունից։ Երբ հանրությունը հրաժարվում է վերահսկողությունից, իշխանությունը դառնում է ինքնանպատակ։

Այս համատեքստում Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացվում է ոչ թե որպես բացառիկ երևույթ, այլ որպես բնական արդյունք։ Հեղինակը շեշտում է, որ նման քաղաքական կերպարները ծնվում են այն միջավայրում, որտեղ արժեզրկվել են մասնագիտական գիտելիքը, պետական մտածողությունը և պատասխանատվության մշակույթը։

Աշխատանքի կարևոր շերտերից մեկը պատմական համեմատություններն են։ Հարությունյանը հիշեցնում է, որ դեռ Խորենացին իր ժամանակին նկարագրել է նույն բարոյական և քաղաքական խնդիրները, որոնք այսօր կրկին ի հայտ են գալիս։ Սա, հեղինակի համոզմամբ, ճակատագիր չէ, այլ հասարակական ինքնաքննության բացակայության հետևանք։

Աշխատանքի հիմնական եզրահանգումն անզիջում է․ առանց հանրային վերահսկողության և անհատական պատասխանատվության պետականությունը դատարկ ձև է։ Արա Հարությունյանի այս աշխատանքը փորձ է վերականգնելու քաղաքական մտածողության սահմանները՝ անելիքի և չանելիքի հստակ տարբերակմամբ։