Նիկոլ Վովայի Փաշինյանը ծնվել է 1975 թվականի հունիսի 1-ին Իջևան քաղաքում։ Փաշինյանը միջնակարգ կրթությունն ստացել է Իջեւանի թիվ 1 դպրոցում, 1988-ի Ղարաբաղյան շարժման ժամանակ դպրոցական դասադուլներ, երթեր ու ցույցեր է անցկացրել։ 1991 թվականին, դպրոցն ավարտելուց հետո, Նիկոլն ընդունվել է Երևանի պետական ​​համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ժուռնալիստիկայի բաժինը։ Ուսումը սկսելուց չորս տարի անց նրան հեռացրել են համալսարանի ղեկավարությանը քննադատելու համար։

• 1993 - 1994 թվականներին՝ «Դպրություն» թերթի թղթակից։
• 1994-1997թթ.՝ «Լրագիր», «Լրագիր-օր» և «Մոլորակ» թերթերի թղթակից:
• 1995-1997թթ.՝ «Մոլորակ» թերթի «Էմ-էս-է» ներդիրի խմբագիրը։
• 1998թ. եղել է Աշոտ Բլեյանի նախագահական ընտրությունների նախընտրական շտաբի համակարգողը։
• 1998թ.-ին հիմնադրել և դարձել է «Օրագիր» թերթի գլխավոր խմբագիրը։
• 1999-ին դատավարություն սկսվեց Փաշինյանի դեմ, ում թերթը մեղադրվում էր հայ պատգամավոր Արտաշես Գեղամյանի կնոջ մասին զրպարտչական նյութեր հրապարակելու և ԵՊՀ պրոֆեսոր, պատգամավորության թեկնածու Նորիկ Այվազյանի մականունը նշելու մեջ։
• 1999 թվականի ամռանը դարձել է «Հայկական ժամանակ» թերթի գլխավոր խմբագիրը։ Նա այս պաշտոնում մնաց մինչև 2008 թվականի մարտը, որից հետո նրա կինը՝ Աննա Հակոբյանը, դարձավ հրատարակության գլխավոր խմբագիրը։
• 2007 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում Փաշինյանը առաջին համարն էր «Իմպիչմենտ» դաշինքի ցուցակում, որը պահանջում էր նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի և վարչապետ Սերժ Սարգսյանի հրաժարականը։
• 2008 թվականին եղել է Հայաստանի նախագահի թեկնածու Լևոն Տեր-Պետրոսյանի նախընտրական շտաբի անդամ։ 2008 թվականի մարտի 1-2-ը Երեւանում տեղի ունեցած զանգվածային անկարգություններից հետո նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում։
• 2009 թվականին նա հանձնվել է իշխանություններին։
• 2010 թվականի հունվարին նա դատապարտվել է 7 տարվա ազատազրկման՝ զանգվածային անկարգություններ կազմակերպելու մեղադրանքով։ Ավելի ուշ դատարանը կիսով չափ կրճատեց պատիժը։
• 2011 թվականի մայիսին Փաշինյանն ազատ է արձակվել համաներմամբ՝ ի պատիվ Հայաստանի անկախության 20-ամյակի։
• 2012 թվականին ընտրվել է Հայաստանի Ազգային ժողովի պատգամավոր համամասնական ընտրակարգով Հայ ազգային կոնգրես կուսակցությունների դաշինքից։
• 2012 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2013 թվականի փետրվարը ղեկավարել է էթիկայի ժամանակավոր հանձնաժողովը։
• 2013 թվականին Հայ ազգային կոնգրեսը վերափոխվեց համանուն կուսակցության՝ Տեր-Պետրոսյանի գլխավորությամբ։ Փաշինյանը հրաժարվել է անդամակցել նոր կազմակերպությանը՝ ՀԱԿ-ի ղեկավարության հետ ունեցած կոնֆլիկտի պատճառով (մասնավորապես, այն պատճառով, որ համագումարը որոշել է չառաջադրել իր թեկնածուին գալիք նախագահական ընտրություններում)։ Միաժամանակ նա պաշտոնապես մնաց Հայ ազգային կոնգրեսի խորհրդարանական խմբակցության անդամ։
• 2015 թվականին դարձել է «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության հիմնադիրներից մեկը[30]։
• 2015 թվականից «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության կազմում՝ «Ելք» կուսակցությունների դաշինքի անդամ։
• 2017 թվականին նա ընտրվել է Հայաստանի Ազգային ժողովի պատգամավոր «Ելք» կուսակցությունների դաշինքից։
• 2018 թվականի ապրիլի 13-ին նա բողոքի ցույցեր է կազմակերպել ընդդեմ Սերժ Սարգսյանի վարչապետ ընտրվելու։
• 2018 թվականի ապրիլի 22-ին Փաշինյանը և Սարգսյանը բանակցություններ են վարել, սակայն նորընտիր վարչապետը լքել է հանդիպումը այն բանից հետո, երբ ընդդիմության առաջնորդն ասել է, որ պատրաստ է քննարկել միայն Սարգսյանի հրաժարականը։ Նույն օրը Երևանի կենտրոնում երթի ժամանակ ոստիկանները բերման ենթարկեցին Նիկոլ Փաշինյանին։
• 2018 թվականի ապրիլի 23-ին Նիկոլ Փաշինյանն ազատ է արձակվել. Նույն օրը վարչապետ Սարգսյանը հրաժարական տվեց՝ հայտարարելով. «Նիկոլ Փաշինյանը ճիշտ էր, ես սխալվեցի, ստեղծված իրավիճակի մի քանի լուծում կա, բայց ես դրանցից ոչ մեկը չեմ ընդունի, սա իմ գործը չէ, ես լքում եմ երկրի ղեկավարի պաշտոնը»։
• 2018 թվականի մայիսի 1-ին խորհրդարանում քվեարկության ժամանակ նա չկարողացավ հավաքել ձայների մեծամասնությունը։ Այնուհետև նա կոչ արեց արգելափակել տրանսպորտային միջոցները։
• 2018 թվականի մայիսի 3-ին ԱԺ պատգամավորների ավելի քան 1/3-ի կողմից Փաշինյանը կրկին առաջադրվել է Հայաստանի վարչապետի պաշտոնում։
• 2018 թվականի մայիսի 8-ին ընտրվել է Հայաստանի վարչապետ։
• 2018 թվականի հոկտեմբերի 16-ին նա հրաժարական տվեց, սակայն պահպանեց Հայաստանի վարչապետի պաշտոնակատարի կարգավիճակը։
• 2018 թվականի հոկտեմբերի 16-ից մինչև 2019 թվականի հունվարի 14-ը զբաղեցրել է վարչապետի պաշտոնակատարը։
• 2018 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Հայաստանի Ազգային ժողովն առաջին անգամ չկարողացավ ընտրել երկրի վարչապետ, իսկ նոյեմբերի 1-ին՝ երկրորդ անգամ, որից հետո ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանը հրամանագիր ստորագրեց խորհրդարանը ցրելու և դեկտեմբերի 9-ին Հայաստանում արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ նշանակելու մասին։
• 2019 թվականի հունվարի 14-ին նա վերանշանակվել է Հայաստանի վարչապետ։
• 2021 թվականի ապրիլի 25-ին Երևանում Ղարաբաղյան Երկրորդ պատերազմում պարտությունից հետո սկսված անկարգությունների և զանգվածային ցույցերի ֆոնին Փաշինյանը կառավարության հետ միասին հրաժարական տվեց վարչապետի պաշտոնից։ Սակայն նա շարունակեց պաշտոնավարել երկրի վարչապետի պաշտոնում, իսկ հունիսի 21-ին հաղթանակ տարավ արտահերթ ընտրություններում, որն անսպասելի ընկալվեց։ 2021 թվականի օգոստոսի 2-ին Հայաստանի նախագահը կրկին հրամանագիր է ստորագրել Փաշինյանին վարչապետ նշանակելու մասին։
• 2022 թվականի ապրիլի 25-ին Հայաստանում վերսկսվեցին զանգվածային բողոքի ցույցերն ու քաղաքացիական անհնազանդությունը՝ ընդդեմ գործող իշխանության և Փաշինյանի հրաժարականի պահանջով։
• 2023 թվականի սեպտեմբերին՝ Լեռնային Ղարաբաղում ադրբեջանական ռազմական գործողության մեկնարկից հետո, Հայաստանում սկսվեցին հանրահավաքներ՝ ղարաբաղցի հայերի պաշտպանության պահանջով։ Ցուցարարները Փաշինյանին դավաճան են անվանել և պահանջում են նրա հրաժարականը։